การรวมกลุ่ม

"เหนี่ยวไกเลยสิครับ... ถ้าการฆ่าคนตายอีกสักคน จะทำให้มึงรู้สึกเหมือนได้กู้เกียรติยศที่ขายไปคืนมา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นิ้วเดียว ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จี้อยู่ตรงหัวใจ ลมหายใจของเขาคงที่ราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้า ไม่ใช่ปากกระบอกปืนของอดีตพี่ชายผู้เป็นดั่งวีรบุรุษในวัยเด็ก ชายตรงหน้า—คนที่ครั้งหนึ่งเคยอุ้มเขาขึ้นขี่คอ—แววตาไหววูบ มือที่ถือปืนสั่นเทาเพียงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวที่ปรุงแต่งขึ้น เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "มึงไม่เข้าใจหรอกศิลา... โลกนี้ไม่มีที่ว่างให้คนซื่อสัตย์ ยิ่งมึงพยายามขุดคุ้ยความจริง มึงยิ่งทำให้คนที่มึงรักตายเร็วขึ้น" "ความรักของมึงคงมีราคาค่างวดมากสินะ ถึงได้เอาไปแลกกับเศษเงินของพวกมัน" ศิลาผ่อนลมหายใจช้าๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววตัดพ้อที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเย็นชา "เก็บปืนเถอะครับ ก่อนที่ความทรงจำดีๆ ที่ผมมีต่อมึง... จะถูกลบหายไปพร้อมกับนิ้วที่กำลังเหนี่ยวไกนี่" รินรดาที่เฝ้ามองจากมุมมืดของห้องเก็บของเก่า กัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด มือของเธอกำโทรศัพท์ที่บันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดไว้แน่น เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหักที่ไม่มีวันหวนกลับ แต่เธอก็รู้เช่นกันว่าศิลาไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกชีวิตกับคนทรยศ เขามาที่นี่เพื่อ 'เงื่อนไข' บางอย่าง "เอาล่ะ" ศิลาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นความเฉียบขาดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มลังเล "ถ้ามึงไม่อยากฆ่ากู ก็จงฟัง... กูไม่ได้มาที่นี่เพื่อทวงถามความผิด แต่มึงคือหมากตัวเดียวที่รู้ว่า 'พวกมัน' ซ่อนรายชื่อเหยื่อรายต่อไปไว้ที่ไหน" เขาก้าวผ่านระยะอันตรายเข้ามาจนชิดตัวชายผู้นั้น ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายหน้าถอดสี "การรวมกลุ่มของคนตาย... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และถ้ามึงฉลาดพอ มึงควรจะเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาจากเงาของพวกมัน ก่อนที่มึงจะกลายเป็นชื่อถัดไปในบัญชีที่กูถืออยู่" ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด รินรดาก้าวออกมาจากมุมมืด เธอไม่ได้ทำตัวอ่อนแอเหมือนที่ใครมอง แต่ในมือของเธอกลับถือเอกสารปึกหนึ่ง—มันคือข้อมูลของผู้เสียหายที่กระจายตัวอยู่ทั่วเมือง คนที่ถูกอำนาจมืดฉกฉวยทั้งทรัพย์สินและชีวิตไปอย่างไม่เป็นธรรม "คุณจะสู้คนเดียวไปถึงไหนศิลา?" รินรดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน "พวกเขารออยู่ข้างนอกนั่น... คนที่เสียลูก เสียเมีย เสียศักดิ์ศรี เพราะความเน่าเฟะของอำนาจที่มึงกำลังปกป้องอยู่" ศิลาหันไปมองรินรดาแวบหนึ่ง แววตาของเขาอ่อนลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาดุดันตามเดิม เขาหันกลับมาหาชายผู้ถือปืนอีกครั้ง "เลือกเอาครับ... จะตายในฐานะหมาเฝ้าบ้านที่ถูกกำจัดทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ หรือจะยอมเดินออกไปพร้อมกับกู เพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกมันพรากไปจากครอบครัวเรา" เวลาผ่านไปราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ชายตรงหน้าลดปืนลงช้าๆ ความพ่ายแพ้ในแววตาเด่นชัดกว่าครั้งไหนๆ เขาโยนปืนทิ้งลงบนพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะทรุดตัวลงพิงกำแพงอย่างหมดแรง "พวกมึงไม่มีวันชนะ... พวกมันใหญ่เกินกว่าที่พวกมึงจะจินตนาการ" "ถ้าใหญ่เกินไป ก็แค่ทำให้มันพังลงมาที่จุดศูนย์กลาง" ศิลาหยิบเอกสารจากรินรดาแล้วยื่นให้ชายคนนั้น "อ่านดูรายชื่อพวกนี้สิ... นี่ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า แต่นี่คือคนที่มีแผลเป็นเหมือนมึง เหมือนกู" รินรดาเดินเข้ามาสมทบ เธอวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของชายคนนั้น "ศิลาไม่ได้ทำเพื่อล้างแค้น แต่นี่คือการชำระล้าง... คุณอยากเป็นส่วนหนึ่งของรอยบาป หรืออยากเป็นคนกวาดล้างมัน?" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากความขัดแย้ง กลายเป็นการรวมตัวที่หนักแน่นขึ้น แม้ความหวาดกลัวจะยังคงอบอวลอยู่ แต่ความแค้นที่สั่งสมมานานปีของเหล่าผู้เสียหายที่รออยู่ภายนอก ดูเหมือนจะเป็นพลังงานเพียงอย่างเดียวที่ผลักดันให้พวกเขาเดินหน้าต่อ ทว่า... ในขณะที่ทั้งสามกำลังประสานสายตากันถึงแผนการขั้นต่อไป ประตูกระจกบานใหญ่ของโกดังก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งที่พุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ศิลาคว้าตัวรินรดาหลบเข้าหลังเสาเหล็กทันที ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุก "นึกไม่ถึงเลยว่าพวกหนูจะมารวมตัวกันที่นี่" ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มเย็น แสงไฟสลัวกระทบใบหน้าที่คุ้นเคยดีจนศิลาแทบหยุดหายใจ "ขอบใจมากนะศิลา... ที่ช่วยรวบรวมขยะพวกนี้ให้กูจัดการทีเดียวพร้อมกัน" ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คน' ที่ศิลาเชื่อมาตลอดว่าถูกฆ่าตายไปตั้งแต่วันที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมกับครอบครัวของเขา... พ่อของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับศิลาและรินรดานะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยันครับ