จุดเชื่อมโยง

"ถ้าคุณยังดึงดันจะสาวไส้เรื่องนี้ต่อไป ชีวิตของคุณจะไม่ใช่แค่การวิ่งไล่ตามเงา แต่มันคือการเอาตัวไปวางบนเขียงของฆาตกรโดยตรง" ศิลาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและแห้งแล้งราวกับเสียงตัดสินโทษประหาร เขามองสบตารินรดาผ่านแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่า—ว่างเปล่าจนน่ากลัวในสายตาของหญิงสาว รินรดาไม่หลบสายตา เธอขยับแว่นสายตาแล้วขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่ผสมปนเปกับความกังวลฉายชัดบนใบหน้า "ศิลา คุณก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะถอยเพียงเพราะเห็นป้ายเตือนอันตราย โดยเฉพาะเมื่อป้ายนั้นถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดของครอบครัวคุณเอง" ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้ม มันเป็นเพียงภาพพิมพ์ลายนิ้วมือจางๆ ที่ถูกขยายจนแตกพร่ากับรหัสลับชุดหนึ่งที่รินรดาเพิ่งได้มาจากแหล่งข่าวในกรมตำรวจ "คุณมองเห็นอะไรในนี้ไหม รินรดา?" "ลายนิ้วมือที่ไม่มีตัวตนในสารบบ... และรหัสผ่านที่นำไปสู่บัญชีในธนาคารต่างประเทศ" เธอกล่าวพลางเลื่อนนิ้วไปตามตัวอักษรเหล่านั้น "นี่มันไม่ใช่แค่อาชญากรรมรายย่อย แต่มันคือการฟอกเงินระดับสูง" "ใช่ และนี่คือจุดที่ตลกที่สุด" ศิลาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทอดทับลงบนแผนผังที่เขาวางไว้บนผนัง เขาหยิบปากกาเมจิกขีดวงกลมรอบโลโก้บริษัทที่คุ้นตาของคนทั้งประเทศ 'เอเชีย คอนซอร์เทียม กรุ๊ป' "ร่องรอยทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเส้นทางการเงิน หรือแม้แต่คำสั่งที่ส่งไปให้กลุ่มรับจ้างสังหารในคืนนั้น มันพุ่งตรงไปที่ตึกระฟ้าใจกลางเมืองนั่น ตึกที่ถูกยกย่องว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองของประเทศ" รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจของเธอติดขัด "คุณกำลังจะบอกว่า... ฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวคุณ คือคนระดับผู้บริหารของเอเชีย คอนซอร์เทียม งั้นเหรอ? ศิลา นั่นมันบริษัทที่มีมูลค่าหุ้นสูงติดอันดับโลก พวกเขามีกฎหมายในมือ มีนักการเมืองเป็นเบี้ยล่าง แล้วคุณจะสู้กับยักษ์ใหญ่ที่มองคุณเป็นแค่ฝุ่นละอองได้อย่างไร?" "ยักษ์ใหญ่มักมีส้นเท้าที่เป็นจุดอ่อนเสมอ" ศิลาตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกจุดติด "ผมไม่ได้สู้เพื่อล้มบริษัท ผมสู้เพื่อกระชากหน้ากากของคนที่สั่งการลงมาให้ได้เห็นว่า ภายใต้สูทราคาแพงและรอยยิ้มที่ออกสื่อทุกวัน มันคือเนื้อหนังที่เน่าเฟะแค่ไหน" "เราต้องมีหลักฐานที่แน่นหนากว่านี้" รินรดาพยายามดึงสติ "การบุกเข้าไปหาข้อมูลในชั้นที่ 45 ของตึกนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นล้ำสมัยเกินกว่าคนนอกอย่างเราจะเข้าถึง..." "นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่ได้จะเข้าทางหน้าประตู" ศิลาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ "เรามีคนวงใน... คนที่เคยทำงานให้พวกมัน แต่ตัดสินใจหักหลังเพราะเริ่มเห็นถึงความอำมหิตที่เกินขีดจำกัด" "ใคร?" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ศิลาไม่ตอบทันที เขากลับไปนั่งลงที่เก้าอี้และหยิบโทรศัพท์มือถือที่ถูกถอดซิมการ์ดออกแล้วขึ้นมา พิมพ์ข้อความบางอย่างก่อนจะส่งไปให้รินรดา "ดูนี่" บนหน้าจอคือภาพถ่ายบุคคลที่คุ้นหน้าคุ้นตาคนหนึ่ง เป็นผู้ชายท่าทางสุภาพ สวมชุดสูทเนี๊ยบกริบ เขากำลังยืนอยู่ข้างรัฐมนตรีว่าการกระทรวงฯ ในงานกาล่าการกุศลที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน "นี่มัน... เลขานุการส่วนตัวของคุณธนา!" รินรดาร้องอุทาน "เขาคือมือขวาของประธานบริษัทเอเชียฯ ไม่ใช่เหรอ?" "เขาคือคนที่สั่งปิดคดีการเสียชีวิตของพ่อผมเมื่อสิบปีที่แล้ว" ศิลาพูดเสียงเย็นเยียบ "และในคืนนี้ เขาได้ส่งข้อความมาหาผม" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นข้อความที่หน้าจอโทรศัพท์สั่นไหวอีกครั้ง มันไม่ใช่ข้อความทักทาย แต่มันคือพิกัดตำแหน่งของเซฟเฮาส์ลับที่อยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองไม่กี่สิบกิโลเมตร พร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า *'ผมรู้ว่าคุณกำลังหาอะไรอยู่ ถ้าอยากได้ชื่อตัวการที่แท้จริง จงมาคนเดียว... ก่อนที่พวกมันจะเปลี่ยนผมให้กลายเป็นศพรายต่อไป'* ศิลาหยิบปืนพกกระบอกเล็กขึ้นมาตรวจสอบลูกกระสุนท่าทางนิ่งเฉย รินรดามองดูด้วยความตื่นตระหนก "ศิลา อย่าไป! นี่มันอาจจะเป็นกับดัก ถ้าเขารู้ว่าคุณเป็นใคร เขาอาจจะล่อคุณไปฆ่าทิ้งเพื่อปิดปาก!" ศิลาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว สายตาของเขาอ่อนลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ถ้าผมไม่ไป ผมก็คือคนขี้ขลาดที่ยอมปล่อยให้ฆาตกรลอยนวลต่อไปอีกสิบปี รินรดา... ถ้าผมไม่กลับมา ให้คุณเอาเอกสารทั้งหมดที่อยู่ในแฟ้มนี้ไปปล่อยให้สำนักข่าวต่างประเทศ อย่าหันหลังกลับมามองหาผมอีก" เขาคว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังมาสวมทับ เดินก้าวยาวๆ ไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง มือของเขาแตะลูกบิดประตู เตรียมที่จะก้าวออกไปสู่ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้า ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะผลักประตูออกไป เสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงและรัวเร็วก็ดังขึ้นจากด้านนอก! ศิลาชักปืนออกมาในทันที รินรดาหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูไปจนติดมุมห้อง เสียงเคาะยังคงดังต่อเนื่องและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะเงียบกริบลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงรหัสผ่านหน้าประตูที่ถูกปลดล็อคด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์... ประตูที่ควรจะล็อคไว้อย่างแน่นหนาค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่พวกเขาคาดไม่ถึงยืนรออยู่ตรงหน้า คนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... คนที่ควรจะอยู่ในหลุมศพที่พวกเขาไปเยี่ยมเยียนเป็นประจำทุกปี "ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ศิลา" เสียงแหบพร่าและคุ้นเคยเอ่ยทักทาย พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบลงถึงขีดสุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงามืดนี้ไปด้วยกันครับ - ปราณธาตุเก้าสุริยัน