สีสันที่เปื้อนเสื้อสูท

กลิ่นอายของน้ำมันสนและอคริลิกราคาแพงไม่ได้อบอวลชวนฝันอย่างที่ควรจะเป็น ในห้องเก็บรักษาภาพเขียนชั้นใต้ดินของหอศิลป์แห่งนี้ บรรยากาศกลับคุกกรุ่นด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่สูงเสียดเสียจนออกซิเจนแทบเจือจาง "คุณตั้งใจ หรือแค่ซุ่มซ่ามจนเกินเยียวยากันแน่คะ คุณพาย" เสียงทุ้มต่ำของรินลดาเอ่ยขึ้น ทว่าทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบน้ำตาลทรายแดง ดวงตาคมกภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินจ้องมองเสื้อสูทแบรนด์เนมสั่งตัดพิเศษสีเทาชาร์โคลของตนเอง ซึ่งบัดนี้มีรอยเปื้อนเป็นปื้นใหญ่ของสีอะคริลิกสีแดงชาดและสีน้ำเงินโคบอลต์ฉูดฉาดละเลงอยู่ตรงอกเสื้อพอดี ร่างสูงโปร่งของจิตรกรสาวนอกคอกอย่างพายไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงถือพู่กันด้ามยาวไว้ในมือข้างหนึ่ง ปลายพู่กันหยดสีแดงหยดติ๋งลงบนพื้นปูนขัดมันราวกับงานศิลปะเชิงสัญญะ พายกอดอก หลุบตามองผลงานชิ้นโบแดงบนเสื้อสูทของภัณฑารักษ์สาวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่โลกใบนี้เคยสร้างมา "อุ๊ย ตายจริง..." พายลากเสียงยาวอย่างจงใจ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยนิดในน้ำเสียงนั้น "มือมันพาไปค่ะ พอดีเห็นคุณยืนเก๊กหน้าตายเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่ตรงนั้น นึกว่าหลุดมาจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เลยอยากจะเติม 'ชีวิตชีวา' ให้เสื้อผ้าเรียบๆ ของคุณสักหน่อย... ดูดีออกนะคะ สีตัดกันเด่นชัดดีแท้" "ชีวิตชีวา?" รินลดาทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเธอดังขึ้นเบาๆ แต่มันเย็นเยียบจนขนลุก "ฉันไม่ใช่ผืนผ้าใบไร้ค่าในสตูดิโอของคุณนะคะ ที่คุณจะนึกอยากสาดสีใส่ตอนไหนก็ได้ นี่มันสูทราคาแพง และที่สำคัญ... มันคืองานที่เป็นทางการ" "ก็เห็นเคร่งเครียดนักนี่คะ หน้าบึ้งเป็นตูดแมวมาตั้งแต่เช้า ฉันแค่หวังดีอยากให้คุณมีสีสันในชีวิตบ้าง" พายก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดโดยไม่เกรงกลัวรัศมีเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย "หรือว่า... คุณกลัวว่าพอลบความเนี๊ยบพวกนี้ออกไปแล้ว คนอื่นจะเห็นตัวตนจริงๆ ของคุณกันล่ะคะ รินลดา?" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายหอมกรุ่นของพายที่เจือจางด้วยกลิ่นสีและทินเนอร์ตีเข้าจมูกของรินลดาเต็มรัก มันไม่ใช่กลิ่นที่น่ารื่นรมย์นักในทางทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติ... มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่รินลดาพยายามกดทับไว้ใต้ระเบียบวินัยอันเข้มงวดมาตลอดหลายปีให้ตื่นขึ้น รินลดาไม่ถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบจับจ้องริมฝีปากที่กำลังยิ้มเยาะนั้นอย่างไม่ลดละ มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวเอื้อมขึ้นปลดกระดุมสูทเม็ดบนออกอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเธอนิ่งสนิท ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเสมอสินะคะ พาย..." รินลดาเอ่ยกระซิบ เสียงของเธอลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบพร่าที่ชวนให้ใจสั่น "คิดว่ามีพรสวรรค์แล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้งั้นสิ?" "เปล่าสักหน่อย..." พายตอบเสียงเบาลงเช่นกัน ดวงตากลมโตคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วที่สวมถุงมือของรินลดาเอื้อมแตะลงบนปกเสื้อสูทตรงจุดที่เปื้อนสี "ฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองเหนือกว่าใคร... แต่ฉันแค่อยากอยู่เหนือ 'คุณ' แค่นั้นเอง" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างน่าประหลาด รินลดาชะงักไปเล็กน้อย ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนปกเสื้อหยุดนิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับความตรงไปตรงมาที่ไร้ยางอายของจิตรกรสาว จังหวะนั้นเอง ด้วยความที่พายโน้มตัวเข้ามาใกล้เกินไป ข้อเท้าของเธอจึงสะดุดเข้ากับขาตั้งเฟรมภาพที่วางระเกะระラระ ร่างเพรียวบางอุทานออกมาเบาๆ ก่อนจะเสียหลักล้มพุ่งเข้าหารินลดาเต็มแรง! "อุ๊ย!" "ระวังค่ะ!" รินลดาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องคว้าเอวบางของอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้ร่างทั้งสองล้มลงไปบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องเก็บของ พายทับอยู่บนตัวของรินลดาพอดี โดยมีข้อศอกของจิตรกรสาวยันพนักโซฟาไว้หมิ่นเหม่ ส่วนรินลดานอนอยู่ใต้ร่าง นิตยสารศิลปะและอุปกรณ์กระจัดกระจายรอบตัว ความชุลมุนเมื่อครู่แทนที่ด้วยความเงียบสงบที่ชวนอึดอัดยิ่งกว่าเดิม รอดพ้นจากการบาดเจ็บ แต่ไม่อาจหลบหนีจากสถานการณ์ที่แนบชิดเกินบรรยาย ใบหน้าของพายอยู่ห่างจากรินลดาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนใส จิตรกรสาวกะพริบตาปริบๆ มองสบตาเข้ากับดวงตาคู่คมของภัณฑารักษ์สาวที่กำลังฉายแววตื่นตระหนกปนความไม่พอใจระคนความวาบหวิวอย่างปิดไม่มิด "คุณ... จงใจล้มหรือเปล่าคะเนี่ย" รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ร่างกายจะแนบชิดจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามของคนด้านบน "บ้าเหรอคะ ใครจะยอมเจ็บตัวเพื่อเรื่องแบบนี้..." พายเถียงเสียงเบา แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งมองใกล้ๆ รินลดาไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด... เธอกลับหอมสะอาดและดึงดูดใจเสียจนพายไม่อยากขยับตัวหนี "แต่... ถ้าคุณชอบท่านี้ จะให้นอนต่ออีกสักพักก็ได้นะคะ ฉันไม่ถือ" "ลุกขึ้นไปเลยนะคะ พาย!" รินลดาเอ็ดเสียงเขียว พยายามใช้มือดันไหล่บางให้ออกห่าง ทว่าพายกลับแกล้งทิ้งน้ำหนักตัวลงมามากกว่าเดิม จนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกันสนิท สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "ไม่เอาค่ะ เมื่อกี้คุณยังดุฉันอยู่เลย ขอนอนพักแป๊บ... อ๊ะ!" พายยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงไขประตูห้องเก็บของที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็ขัดจังหวะความชุลมุนนั้นลงเสียก่อน ประตูเหล็กบานหนาผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงของผู้อำนวยการหอศิลป์ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับเอกสารกองโตในมือ "รินลดา! ทำไมติดต่อไม่ได้... แล้วนี่พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 8 ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะใจเต้นแรงกับเคมีคู่นี้เหมือนที่ผู้เขียนตั้งใจเสิร์ฟความฟินให้นะคะ!