ปากร้ายก็อย่าหวังว่าคนจะกลัว

"ลบซะ หรือจะให้ฉันเป็นคนกดให้เอง?" เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวไปด้วยอำนาจดังขึ้นชิดใบหู พริมาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูงที่จู่โจมเข้ามาประชิดจากด้านหลัง แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับแผงอกแกร่งราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน ศิลาไม่ได้เพียงแค่สั่ง เขาใช้นิ้วเรียวยาวดั่งนิ้วของศิลปินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างมาแย่งสมาร์ทโฟนในมือเธอไปอย่างถือดี พริมาไม่ได้ขัดขืนในทันที เธออาศัยจังหวะที่เขากำลังมั่นใจว่าเธอจะยอมจำนน หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างรวดเร็ว ระยะห่างที่เคยแนบชิดลดน้อยลงจนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกล้องฟิล์มราคาแพงโชยเข้าจมูก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความโกรธของพริมาลดน้อยลงแม้แต่นิด "คุณศิลาคะ..." เธอเว้นจังหวะ เลิกคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ท้าทายเกินร้อย "นอกจากจะเป็นช่างภาพฝีมือฉกาจแล้ว งานอดิเรกอีกอย่างคือการเป็นนักเลงโตด้วยหรือคะ? ถึงได้ชอบบังคับผู้หญิงแบบนี้" ศิลาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลง จ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของเธอ เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากข้อมือเธอ แต่น้ำหนักที่กดลงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหน่วงที่ชวนให้ใจสั่น "ฉันแค่ไม่อยากให้รูปขยะๆ พวกนั้นหลุดออกไปทำลายชื่อเสียงของคนอื่น... หรือว่านักข่าวอย่างคุณชอบเล่นสกปรกเป็นชีวิตจิตใจ?" "สกปรกเหรอคะ?" พริมาแค่นหัวเราะ สบถเสียงต่ำอย่างไม่เกรงกลัว "รูปที่ฉันถ่ายได้เมื่อกี้คือ 'หลักฐาน' ของการทำงานที่บกพร่องต่างหากค่ะ ถ้าคุณมั่นใจว่าตัวเองเพอร์เฟกต์นัก ทำไมต้องกลัวรูปในมือถือฉันขนาดนั้นล่ะคะ หรือเพราะความจริงที่ฉันจับได้ มันทำให้คุณรู้สึกสั่นคลอน?" บรรยากาศในสตูดิโอส่วนตัวของศิลาเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แสงสลัวจากสปอตไลท์ที่ยังเปิดทิ้งไว้ตกกระทบใบหน้าคมสันของชายหนุ่ม ทำให้เขายิ่งดูร้ายกาจและมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว เบียดจนพริมาต้องถอยไปจนหลังติดโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์กล้องมากมาย "ปากดี" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนพริมาสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจ "รู้ตัวไหมว่าถ้าฉันจะทำลายอนาคตคนอย่างคุณ มันง่ายพอๆ กับการกดชัตเตอร์นั่นแหละ" "งั้นก็เชิญเลยค่ะ" พริมาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก "ถ้าคุณคิดว่าการขู่จะทำให้ฉันยอมแพ้ คุณคงรู้จักพริมาน้อยไป ฉันไม่กลัวคนปากร้ายหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่าคำพูด... คือคนที่ทำตัวสูงส่งแต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเหมือนคุณ" ประโยคสุดท้ายของพริมาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของศิลา เขานิ่งงันไป แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะ มือที่กุมข้อมือเธอแน่นคลายออกโดยอัตโนมัติ พริมาฉวยโอกาสนั้นแย่งสมาร์ทโฟนคืนมาอย่างรวดเร็ว เธอหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาเตรียมจะเดินหนีออกไปจากความอึดอัดนี้ "เดี๋ยว!" เสียงศิลาดังไล่หลังมา ไม่ใช่การตะคอก แต่เป็นน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกระวนกระวายที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเอง พริมาหยุดฝีเท้าลงโดยไม่หันกลับไปมอง "อะไรอีกล่ะคะ? จะถอนคำพูด หรือจะเสนอเงินปิดปาก? บอกไว้ก่อนนะคะว่าฉันไม่ได้รับจ้างมาเพื่อขายความเงียบ" ศิลาก้าวตามมาติดๆ ก่อนจะคว้าต้นแขนเธอไว้แล้วกระชากเบาๆ ให้หันกลับมาเผชิญหน้า คราวนี้ไม่มีการข่มขู่ แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะอ่านออก เขามองริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งจะต่อปากต่อคำกับเขาเมื่อครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาจ้องตากันเขม็ง "ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย ก็อยู่เฉยๆ ซะ พริมา" เขากดเสียงต่ำ "เพราะถ้าคุณยังขุดเรื่องของฉันต่อ... ฉันรับรองว่าคุณจะหนีไปจากวงโคจรของฉันไม่ได้อีกตลอดไป" พริมาเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาที่ดูเปลี่ยนไปของเขา มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือ... ความต้องการบางอย่างที่ดุดันยิ่งกว่า *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียด ทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยคนที่พริมาไม่คิดว่าจะเห็นในเวลานี้ "ศิลาคะ... ได้เวลาประชุมงานโปรเจกต์ใหม่แล้วค่ะ และดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ในนี้ด้วยนะคะ?" หญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย่อหยิ่ง ดวงตาของเธอจดจ้องมาที่พริมาด้วยสายตาเหยียดหยาม ขณะที่ศิลาหันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เย็นชาดั่งเดิม ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พริมามองภาพตรงหน้าแล้วก็ได้แต่กำหมัดแน่น... เกมนี้มันเริ่มจะสนุกเกินไปเสียแล้ว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนของศิลาและพริมาในตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! ด้วยรักและคลั่งรัก เหมยฮวาแรกแย้ม