เลนส์อาฆาต

“ลบมันทิ้งซะ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตการทำงานของคุณจบสิ้นที่นี่” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นข้างหูของพริมา ในจังหวะที่เธอกำลังกดย้อนดูภาพในกล้องดิจิทัลตัวเก่ง หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือสัญชาตญาณนักข่าวที่กำลังพุ่งพล่านจนถึงขีดสุดเมื่อได้เห็นสิ่งที่ ‘ศิลา’ ช่างภาพระดับตำนานคนนี้ทำในมุมมืดของงานกาล่าการกุศล พริมาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที เธอเก็บรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ที่มุมปาก ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงสง่าที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลในห้องจัดเลี้ยงหรูหราสะท้อนใบหน้าคมสันของศิลาให้ดูดุดันราวกับเทพบุตรที่ถูกสาป “คุณศิลาคะ” พริมาเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่ลดละ “การที่คนระดับคุณต้องเดินมาข่มขู่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ในที่สาธารณะแบบนี้ มันทำให้ฉันเริ่มสงสัยแล้วสิว่า สิ่งที่ฉันถ่ายได้... มันเป็นแค่ภาพถ่ายธรรมดา หรือเป็น ‘หลักฐานมัดตัว’ ที่น่ากลัวกว่าที่คิดกันแน่” ศิลาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูผสมกับกลิ่นจางๆ ของกล้องราคาแพงโชยเข้าจมูกพริมา เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ ดวงตาคู่คมนั้นวาวโรจน์ด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ “ความอยากรู้อยากเห็นที่เกินตัว มันไม่เคยเป็นผลดีกับใคร โดยเฉพาะกับคนที่ยังมือใหม่หัดขับอย่างคุณ พริมา” ศิลาเน้นชื่อเธอทีละคำ น้ำเสียงทุ้มพร่านั้นเต็มไปด้วยความกดดัน “วางกล้องลง แล้วเดินออกไปจากงานนี้ซะ ถือว่าผมเตือนในฐานะคนที่มองเห็นอนาคตของคุณ” “อนาคตของฉัน ฉันลิขิตเองค่ะ ไม่ต้องรบกวนให้คุณมาช่วยจัดตารางให้” พริมาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่อันตราย เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครมาลูบคมได้ง่ายๆ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะก้มหัวให้ใครเพียงเพราะคำขู่ลอยๆ เช่นกัน “ภาพนี้... มีค่าเกินกว่าจะถูกลบเพียงเพราะคำพูดคำเดียวของคุณ” ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความสมเพชและอันตรายในคราวเดียวกัน เขาก้าวเข้ามาชิดจนพริมาต้องถอยหลังไปพิงกับผนังห้องที่ประดับด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงสด มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แต่อ่อนโยนพอที่จะไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ ทว่าแน่นพอที่จะไม่ให้เธอหนีไปไหน “งั้นลองดูสิว่าคุณจะรักษาของรักของหวงนี้ไว้ได้นานแค่ไหน” ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดปลายจมูกของเธอ พริมาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามา จังหวะหัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ กลิ่นอายของความหยิ่งผยองและเสน่ห์ที่แผ่ออกมาจากผู้ชายซึนปากร้ายคนนี้กำลังทำให้เธอมึนงง “ถ้าฉันไม่ให้... คุณจะทำยังไงคะ? จะแย่งไปเลย หรือจะใช้วิธีสกปรกเหมือนที่ทำอยู่ในภาพนี้?” คำถามของพริมาทำให้ศิลาชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นคมปลาบราวกับจะกรีดลงบนผิวหนังของเธอ เขาบีบข้อมือเธอเบาลง แต่ไม่ได้ปล่อยมือไปไหน เขากลับเลื่อนมืออีกข้างมาเชยคางเธอขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ “ถ้าผมอยากจะทำอะไรที่มันสกปรกกว่าในภาพ ผมทำไปนานแล้ว” ศิลาลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบที่สั่นประสาท “แต่ที่ผมยอมเสียเวลามายืนต่อปากต่อคำกับคุณ... เพราะผมเห็นศักยภาพในตัวคุณมากกว่าจะให้มันมาจบลงด้วยการเป็นเหยื่อของคนอื่น... หรือของผม” คำพูดกึ่งข่มขู่กึ่งปกป้องทำให้พริมาถึงกับชะงัก เธอพยายามจะค้าน แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ ประตูห้องเก็บตัวที่อยู่ข้างหลังเธอก็เปิดออกกว้างโดยแรง แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจนพริมาต้องหยีตา เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ดูคุ้นเคยดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังมาจากทางเข้า “โอ๊ะ... ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาส่วนตัวนะครับ แต่ดูเหมือนว่า 'งาน' ของเราจะเริ่มขึ้นแล้วนะ ศิลา... แล้วแม่สาวคนนี้คือใครกัน? ดูท่าทางเธอจะมีอะไรที่น่าสนใจติดมือมาด้วยนะเนี่ย” พริมาหันไปมองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา มือที่ถือกล้องในมือสั่นระริกเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่กำลังยืนจ้องมองเธอและศิลาด้วยสายตาเหมือนเหยี่ยวที่เจอเหยื่ออันโอชะ และในวินาทีที่หันกลับมาหาศิลาอีกครั้ง เธอก็พบว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน... เขากลายเป็นศิลาผู้เย็นชาที่พร้อมจะผลักเธอให้พ้นทางเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะมาเยือนเธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลครั้งนี้ด้วยนะคะ หวังว่าทุกคนจะหลงรักคุณศิลาเหมือนที่เหมยฮวาหลงรักค่ะ!