ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“ถ้าคุณคิดจะเอาชนะผมด้วยมารยาตื้นๆ แบบนี้ ผมว่าคุณเอาเวลาไปหางานทำที่มันเข้ากับสมองคุณดีกว่านะ พริมา” ศิลาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกเสียงดัง ‘ปัง’ จนคนฟังต้องเม้มปากแน่น แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ทำให้พริมาสะทกสะท้าน แต่กลับเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอให้ตื่นขึ้น พริมาไม่ได้ถอยหนี เธอหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูหงุดหงิดนั้นด้วยความนิ่งเฉย “มารยา? ถ้าฉันจะใช้มารยาจริง ป่านนี้คุณคงไม่ได้นั่งทำหน้ายักษ์อยู่ตรงนี้หรอกค่ะ คุณศิลา” ช่างภาพหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบขมวดคิ้วแน่น เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรับรู้ได้ถึง ‘ความอันตราย’ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหยื่อที่ยอมจำนนง่ายๆ เหมือนรายก่อนหน้า “ผมไม่รับผู้ช่วย” เขาพูดเสียงเย็น ยื่นคำขาด “แต่คุณกำลังจะเสียงานใหญ่ เพราะคุณเลือกคนทำงานที่ไม่ได้เรื่องเข้าทีมไงคะ” พริมาวางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะ เปิดภาพถ่ายบางอย่างที่ทำให้ศิลาถึงกับชะงัก “งานชิ้นนี้... คุณพลาดแสงเงาในจังหวะสำคัญไป ถ้าได้คนที่มีเซนส์ด้านข่าวและศิลปะอย่างฉันไปช่วย รับรองว่าชื่อเสียงของคุณจะไม่ถูกฝุ่นเกาะเหมือนภาพถ่ายในสตูดิโอเก่าๆ ของคุณแน่” ศิลาลุกพรวดขึ้น ความสูงของเขาทำให้พริมาต้องเงยหน้ามอง แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ลดความมั่นใจลงแม้แต่นิดเดียว เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นเหล็กของอุปกรณ์กล้องจากตัวเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ดุดันแต่ก็ชวนให้ใจสั่นอย่างประหลาด “คุณกำลังเล่นกับไฟ พริมา” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ “ผมเป็นคนจู้จี้ และถ้าคุณทำงานพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผมจะไม่แค่ไล่คุณออก แต่ผมจะทำให้คุณไม่มีที่ยืนในสายงานนี้ไปตลอดกาล... ยังจะกล้าแลกไหม?” พริมาไม่ถอยห่าง เธอแกล้งเอียงคอรับสัมผัสจากลมหายใจร้อนๆ นั้น พลางกดมุมปากเป็นยิ้มท้าทาย “ถ้ามันจะทำให้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ และได้เห็นว่าไอ้ที่เขาว่า ‘ช่างภาพปีศาจ’ มันจะร้ายกาจสักแค่ไหน... ฉันก็พร้อมจะไหม้ไปกับไฟของคุณค่ะ” ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง แววตาคมดุของเขาหรี่ลงพิจารณาผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตา ความท้าทายในดวงตาคู่สวยนั้นทำเอาใจเขากระตุกอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการปะทะกันของทิฐิที่เขารู้สึกว่ากำลังเสียหลักอย่างหนัก “ตกลง” ศิลาผละตัวออกพลางคว้าแจ็กเก็ตขึ้นมาพาดบ่า “ในเมื่ออยากลองดีนัก พรุ่งนี้หกโมงเช้าที่หน้าสตูดิโอ ถ้าสายแม้แต่วินาทีเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน” พริมาแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “หกโมงเช้าเหรอคะ? หวังว่าคุณจะไม่สายเสียเองนะ... หัวหน้า” ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเดินไปที่ประตูด้วยความรวดเร็วและหนักแน่น ทิ้งให้พริมายืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวเกินจังหวะ เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็พร้อมที่จะใช้มันเพื่อเข้าถึงความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเย็นชานั่นเช่นกัน ทว่า ในจังหวะที่ศิลากำลังจะเอื้อมมือเปิดประตู เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพริมาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความลึกลับที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ *‘อย่าเชื่อใจมัน พริมา... เพราะศิลาไม่ใช่คนเดียวที่ถือไพ่เหนือคุณในตอนนี้’* พริมาชะงักไปครู่หนึ่ง ศิลาหันกลับมามองเธอผ่านรอยแยกของประตูที่เปิดค้างไว้ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ดูเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับมีความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความหมายที่เธออ่านไม่ออก “มีอะไรหรือเปล่า?” เขาถามพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงความคิดที่กำลังตีรวน พริมาปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงช้าๆ พยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความมั่นใจ “เปล่าค่ะ... แค่ดีใจที่จะได้เริ่มงานซะที” “งั้นเหรอ” เขาแค่นหัวเราะ ก่อนจะผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของหญิงสาวอีกคนที่ยืนรออยู่ตรงทางเดิน แววตาของศิลาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น “คุณมาทำอะไรที่นี่... อลิสา?” พริมามองหญิงสาวที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เกมที่เธอคิดว่ากำลังจะคุมได้ กลับกลายเป็นกับดักที่ซับซ้อนกว่าเดิมหลายเท่าตัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายนี้ไปพร้อมกับเหมยฮวาแรกแย้มนะคะ