การเผชิญหน้าครั้งใหญ่

“หลักฐานที่ผมถืออยู่ในมือนี่ ไม่ใช่เพียงแค่เศษกระดาษที่ใช้ใส่ร้ายใคร แต่มันคือรายงานการผ่าตัดที่ถูกแก้ไขตัวเลขวันเวลา เพื่อปกปิดความผิดพลาดร้ายแรงของคนบางคนในห้องนี้ครับ” เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องประชุมคณะกรรมการแพทย์ที่เงียบกริบ แอร์คอนดิชันเนอร์ตัวเก่าส่งเสียงครางหึ่งๆ เหมือนพยายามจะกลบความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของกรรมการอาวุโสหลายท่านจับจ้องมาที่ผมด้วยความระแวดระวัง ทว่าคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ—ศ.ดร. ธนา กลับทำเพียงแค่นั่งประสานมือไว้อย่างใจเย็น มุมปากของเขากระตุกยิ้มหยันที่คนอื่นมองไม่เห็น แต่ผมเห็นมันชัดเจน “หมอภัทรครับ... การกล่าวหาอาจารย์แพทย์ระดับหัวหน้าภาควิชาด้วย ‘เอกสาร’ ที่ไม่มีที่มาที่ไปชัดเจนแบบนี้ คุณรู้ใช่ไหมว่าผลกระทบที่ตามมามันหนักหนาแค่ไหน?” ธนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ เขาสบตาผม สายตาที่เคยดูใจดีในสายตาคนนอก บัดนี้กลับฉายแววอาฆาตที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากผู้ดี “ที่มาที่ไปชัดเจนยิ่งกว่าผลชันสูตรของคนไข้ที่คุณเคยทำไว้เมื่อสามปีก่อนเสียอีกครับ อาจารย์ธนา” ผมก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมอีกหนึ่งก้าว ไม่หลบสายตาที่กดดันนั้น “ถ้าคุณมั่นใจว่าสิ่งที่ทำไปถูกต้องตามหลักวิชาชีพ ทำไมตอนนั้นถึงต้องรีบปิดเคส ทั้งที่คนไข้ยังมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดาที่นั่งอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เธอส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ผม มือที่กุมกันไว้แน่นบนตักบอกให้ผมรู้ว่าเธอกังวลแค่ไหน แต่ในนาทีนี้ ผมไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว อดีตที่ผมเคยพ่ายแพ้จะต้องถูกแก้ไขด้วยความจริงที่โหดร้ายที่สุด ธนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาผม ความสูงและบุคลิกที่เหนือกว่าไม่ได้ทำให้ผมเกรงกลัวแม้แต่น้อย “คนเราย่อมมีความผิดพลาดได้ภัทรกร แต่นั่นคือการตัดสินใจภายใต้สถานการณ์บีบคั้น... นายคงยังไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่ต้องเลือกระหว่างชื่อเสียงของโรงพยาบาลกับชีวิตคนไข้คนเดียวสินะ?” “ผมเลือกชีวิตคนไข้เสมอครับ... นั่นคือจรรยาบรรณที่อาจารย์เคยสอนผม—ก่อนที่อาจารย์จะลืมมันไปเพราะความทะเยอทะยาน” ผมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของผมสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธที่เก็บกดมานานหลายชาติภพ “ไม่ต้องอ้างชื่อเสียงโรงพยาบาล เพราะสิ่งที่คุณทำลงไป มันเป็นเพียงการรักษาอำนาจในตำแหน่งที่คุณไม่คู่ควร” ธนาหยุดยืนห่างจากผมเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาตีกับกลิ่นไอของโรงพยาบาลจนน่าคลื่นไส้ “นายคิดว่านายย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตได้ แล้วจะเปลี่ยนอนาคตได้งั้นรึ? นายมันก็แค่ศัลยแพทย์ที่มีปมด้อย และวันนี้นายกำลังจะจบชีวิตการเป็นหมอด้วยความโง่เขลาของตัวเอง” เขากระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำเอาผมชะงัก ‘การย้อนเวลา’ คำนี้เป็นความลับที่ผมเก็บไว้คนเดียวมาตลอด... เขาไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน? หรือว่าสิ่งที่ผมทำไปในอดีต จะส่งผลกระทบมากกว่าที่ผมคาดไว้? “คุณพูดเรื่องอะไร?” ผมถาม เสียงเริ่มขาดห้วง ธนาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ เขาเปิดหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนบางอย่างก่อนจะยื่นมาตรงหน้าผม ในนั้นไม่ใช่หลักฐานการผ่าตัดอย่างที่ผมคิด แต่มันคือรูปถ่ายของ ‘รินรดา’ ที่กำลังเดินอยู่ในสวนสาธารณะเมื่อเช้านี้ พร้อมกับข้อความขู่ฆ่าที่แนบมาด้วย “ผมไม่ได้อยากทำลายคนมีความสามารถอย่างคุณเลยภัทรกร แต่ถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะรื้อฟื้นอดีต...” ธนาลดเสียงลงต่ำจนน่าสะพรึงกลัว “ผมก็คงต้องจัดการกับ ‘คนสำคัญ’ ที่ทำให้ชีวิตคุณอ่อนโยนขึ้นมาหน่อย จริงไหมครับ?” หัวใจของผมเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ผมหันไปมองรินรดาที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอเริ่มแสดงสีหน้าผิดปกติ มือที่เคยประสานไว้เริ่มสั่นเทา เธอเอามือจับที่หน้าอกตัวเองเหมือนคนหายใจไม่ออก ทันใดนั้นเธอก็ฟุบลงกับโต๊ะประชุม เสียงเก้าอี้ล้มระเนระนาดไปทั่วห้อง! “ริน!” ผมตะโกนลั่น วิ่งถลาเข้าไปหาเธอโดยไม่สนใจธนาอีกต่อไป รินรดาหมดสติไปแล้ว ใบหน้าเธอซีดเผือดเหมือนคนไร้เลือดหล่อเลี้ยง “ช่วยด้วย! ตามทีมฉุกเฉินมาที่ห้องประชุมด่วน!” ผมร้องเรียกสุดเสียง มือรีบเช็กชีพจรที่คอของเธออย่างรวดเร็ว แต่มันกลับแผ่วเบาจนแทบไม่มีความรู้สึก ในขณะที่ผมกำลังจะลงมือช่วยชีวิตนั้นเอง เสียงหัวเราะแผ่วๆ ของธนาดังอยู่ข้างหู “ไม่ต้องพยายามหรอกภัทรกร... ในเมื่อนายอยากเป็นฮีโร่ผู้แก้ไขอดีตนัก... ก็ลองดูสิว่าคราวนี้ นายจะรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไว้ได้ยังไง ในเมื่อยาพิษที่ฉันวางไว้ในกาแฟของเธอ มันทำงานไวกว่าทักษะการผ่าตัดของนาย!” โลกทั้งใบของผมหมุนคว้าง ผมเงยหน้าขึ้นมองธนาที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ ขณะที่รินรดาเริ่มมีเลือดสีดำซึมออกมาจากมุมปากของเธอ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ