กอดจากอดีต

"ถ้าคุณยังผ่าตัดด้วยความแค้นแบบนี้ ต่อให้คุณช่วยชีวิตคนไข้ได้สำเร็จ คุณก็ฆ่าตัวตนของหมอที่ผมเคยรู้จักไปทีละน้อยอยู่ดีนะครับ" เสียงของรินรดาดังก้องอยู่ในห้องพักแพทย์ที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานครางเบาๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่อบอวลอยู่โดยรอบ ผมวางมีดผ่าตัดจำลองในมือลงบนโต๊ะด้วยความสั่นเทาที่พยายามซ่อนไว้ไม่ให้เธอมองเห็น ความโกรธแค้นต่อ ศ.ดร. ธนา ที่สะสมมาตลอดสัปดาห์กำลังกัดกินจิตวิญญาณของผมจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของศัลยแพทย์ผู้มีเมตตา "ริน... คุณไม่เข้าใจหรอก" ผมตอบกลับโดยไม่ยอมสบตา เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่สะท้อนภาพตึกโรงพยาบาลในยามค่ำคืน "เขาทำลายครอบครัวผม เขาทำลายชีวิตคนไข้หลายคนที่ควรจะรอด แต่เขาเลือกที่จะทอดทิ้งพวกเขาเพื่อชื่อเสียงของตัวเอง ผมมาย้อนเวลากลับมาเพื่อจัดการเขา ไม่ใช่เพื่อมาเป็นหมอผู้แสนดีที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนผมได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ เธอไม่ได้ตำหนิ แต่กลับวางมือลงบนไหล่ของผม แผ่วเบา ทว่ามั่นคง "คุณหมอภัทรกรที่ฉันรู้จักในอนาคต ไม่ใช่คนที่จะแลกชีวิตคนไข้เป็นหมากในกระดานแค้น" เธอกล่าว น้ำเสียงของเธออบอุ่นจนน่าใจหาย "คุณเคยบอกฉันว่า มือคู่นี้เกิดมาเพื่อรักษา ไม่ใช่เพื่อพิพากษาใคร ถ้าคุณก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นไป สิ่งที่รอคุณอยู่ไม่ใช่ชัยชนะ แต่มันคือการสูญเสียตัวตนที่ทำให้คุณเป็นคุณ" ผมกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ผมเห็นภาพในหัว... ภาพที่ผมวางแผนจะเปิดโปงความผิดพลาดในการผ่าตัดของธนาในวันพรุ่งนี้ โดยการจงใจปล่อยให้ขั้นตอนการรักษามีจุดโหว่ที่ทำให้เขามีความผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง ผมกำลังจะใช้ชีวิตคนไข้เป็นเหยื่อล่อ "ผมแค่อยากหยุดเขา" เสียงผมสั่นเครือ "ก่อนที่เขาจะทำลายชีวิตคนอื่นอีก" รินรดาเอื้อมมือมาโอบกอดผมจากด้านหลัง เธอทำอย่างสุภาพแต่หนักแน่น อ้อมกอดนี้ไม่ได้มาจากอดีตหรืออนาคต แต่มันมาจาก 'ปัจจุบัน' ที่กำลังสั่นคลอน เธอซบหน้าลงที่แผ่นหลังของผม ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ซึมลึกผ่านเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา "การหยุดคนชั่ว ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคนใจดำเหมือนเขาหรอกนะคะ" เธอเปลี่ยนการเรียกแทนตัวเล็กน้อยเพื่อให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย "ใช้ความเก่งกาจที่คุณมี ใช้ความถูกต้องที่คุณยึดถือเอาชนะเขา นั่นแหละคือการแก้แค้นที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับคนอย่าง ดร. ธนา... การถูกโค่นล้มด้วยฝีมือของคนที่เขาเคยดูถูกว่าไร้ค่า" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองเพลิงในใจผม ผมหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความโกรธแค้นที่เคยครอบงำเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่เยือกเย็นและถูกต้อง ผมค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเธอสะท้อนความเชื่อมั่นที่ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครมอบให้ได้มากขนาดนี้ "ขอบคุณครับริน... ถ้าไม่มีคุณ ผมคงสูญเสียตัวเองไปแล้วจริงๆ" เรายืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน ความเงียบสงบที่หาได้ยากในชีวิตศัลยแพทย์ถูกแทนที่ด้วยพลังงานที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ผมตัดสินใจได้แล้วว่าจะจัดการกับเคสของธนาอย่างไรโดยไม่แตะต้องชีวิตคนไข้แม้แต่นิดเดียว ทว่า... ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากขอบคุณเธออีกครั้ง เสียงเคาะประตูห้องพักแพทย์ก็ดังขึ้นอย่างแรงและรวดเร็ว ไม่ใช่การเคาะของพยาบาลหรือบุคลากรในวอร์ด แต่เป็นจังหวะที่หนักแน่นและจงใจข่มขู่ ประตูเปิดผางออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของ ศ.ดร. ธนา ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มประวัติคนไข้ในมือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งของเขากำลังถือแท็บเล็ตที่เปิดหน้าจอแสดงข้อมูลบางอย่างที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ "หมอภัทรกร... การผ่าตัดเคสพรุ่งนี้มีปัญหาที่ผมต้อง 'ขอคุย' กับคุณเป็นการส่วนตัว" ธนาพูดพร้อมกับกวาดสายตามาที่รินรดาอย่างดูแคลน "อ้อ... แล้วดูเหมือนว่าความลับที่คุณอุตส่าห์ปิดบังไว้เกี่ยวกับการย้ายประวัติผู้ป่วยในระบบฐานข้อมูล จะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วนะ" ผมมองหน้าธนา ความเยือกเย็นที่ผมเพิ่งรวบรวมมาได้แทบจะพังทลายลงในวินาทีนั้น เขาไม่ได้แค่มาท้าทาย แต่เขารู้เรื่องการย้อนเวลานี้... หรืออย่างน้อย เขาก็รู้ว่าผมกำลังพยายามทำอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลอยู่ "คุณหมายความว่ายังไงครับ?" ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด ธนาเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะถึงตัวผม ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตให้ดู หน้าจอไม่ได้แสดงประวัติคนไข้ แต่มันแสดงภาพถ่ายของผมในสถานที่ที่ไม่ควรจะมีใครเห็น... ภาพที่ผมแอบเข้าไปในห้องเก็บข้อมูลส่วนตัวของเขาเมื่อสามคืนก่อน "เกมสนุกกำลังจะจบลงแล้ว หมอภัทรกร" ธนาแสยะยิ้ม "และคนที่จะเป็นคนปิดเกมนี้... ไม่ใช่คุณ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ