ความล้มเหลวที่ไม่คาดคิด

"ถ้าคุณยังมือสั่นแบบนี้... ก็ถอยออกไปให้คนอื่นทำแทนเถอะครับ หมอภัทร" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดของ ศ.ดร. ธนา ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึงในห้องผ่าตัดพิเศษ แสงไฟสีขาวนวลจากโคมเหนือเตียงสะท้อนกับใบมีดผ่าตัดในมือของผมที่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แต่มันกลับกว้างใหญ่พอที่จะทำให้คนในห้องสังเกตเห็น ผมเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่ปลายลิ้น ดวงตาของผมจับจ้องอยู่ที่เส้นเลือดใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าคนไข้บนเตียง... คนไข้ที่เป็นหมากตัวสำคัญในการเปิดโปงความฉ้อฉลของธนา แต่ทว่า ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีกลับกำลังกัดกินสมาธิของผมจนแทบจะมอดไหม้ "ผมทำได้ครับ อาจารย์" ผมตอบกลับสั้นๆ พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นจังหวะที่มั่นคงที่สุด ผมพยายามเพ่งสมาธิไปที่รอยแผลเดิมที่ผมเคยผิดพลาดในอดีต ภาพวันวานซ้อนทับกับความจริงตรงหน้า ผมเห็นหน้าของธนาในวันนั้น—วันที่เขายืนยิ้มเยาะเย้ยตอนที่ผมทำลายชีวิตคนไข้ไปด้วยความอ่อนหัดและความประมาทเลินเล่อ ความเกลียดชังพุ่งพล่านเข้าสู่สมองจนผมมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ ไปเพียงจุดเดียว เส้นเลือดฝอยที่ขยายตัวผิดปกติ... ผมรีบลงมีดหวังจะเลาะมันออกเพื่อรีบจบเคสนี้โดยเร็ว ความใจร้อนที่ได้รับอิทธิพลจากความโกรธแค้นทำให้ผมพลาดจังหวะการลงมีดไปเพียงหนึ่งมิลลิเมตร "ฉิบหายแล้ว..." เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำในหูของผมแข่งกับเสียงเตือนของเครื่องมอนิเตอร์ที่เริ่มส่งสัญญาณเตือนภัย เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกมาจากรอยแผลที่ผมเป็นคนสร้างขึ้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องผ่าตัดราวกับถูกแช่แข็ง "ดูสิว่าคุณทำอะไรลงไป" ธนากระซิบข้างหูผม น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและยินดี "นี่น่ะหรือคือศัลยแพทย์ที่จะมาสั่งสอนผม? คุณมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่ย้อนกลับมาเพื่อซ้ำรอยเดิม" ผมหน้าชาไปทั้งแถบ มือที่เคยนิ่งสนิทเริ่มเสียการควบคุม ความมั่นใจที่สร้างมาตลอดหลายเดือนพังทลายลงในพริบตา ผมมองรินรดาที่พยายามประคองสถานการณ์อยู่อีกฝั่งของเตียง เธอสบตาผม สายตาของเธอนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "หมอภัทร! รีบกดจุดห้ามเลือดเร็วเข้า!" รินรดาสั่งการด้วยความเยือกเย็น เธอไม่ได้ต่อว่าผม เธอเลือกที่จะเป็นหลักยึดให้ผมในวันที่พายุโหมกระหน่ำ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ บังคับมือที่สั่นเทาให้หยุดลง ความแค้นที่เคยบดบังสายตาทิ้งค้างไว้เบื้องหลัง ตอนนี้มีเพียงชีวิตของคนตรงหน้าเท่านั้นที่สำคัญ ผมเริ่มซ่อมแซมเส้นเลือดด้วยความละเอียดที่เหนือกว่าปกติ ทุกฝีเข็มคือการไถ่บาปและกอบกู้ศักดิ์ศรีที่ผมเกือบจะโยนทิ้งไป แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะเย็บปิดแผลสำเร็จ ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่จากฝ่ายตรวจสอบจริยธรรมทางการแพทย์สามคน พวกเขาเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง โดยมีธนายืนกอดอกมองดูอยู่ห่างๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "ขออภัยที่ต้องรบกวนครับหมอภัทร" หนึ่งในเจ้าหน้าที่กล่าวเสียงเข้ม "เราได้รับคำร้องให้ระงับการปฏิบัติหน้าที่ของหมอชั่วคราว เนื่องจากมีหลักฐานว่าหมอจงใจทำผิดพลาดในเคสผ่าตัดครั้งนี้เพื่อหวังผลบางอย่าง" ผมชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ มองไปที่ธนาที่กำลังจ้องกลับมาด้วยสายตาผู้ชนะ ในขณะที่ชีวิตบนเตียงยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตาย ผมหันไปสบตารินรดาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าหากผมวางมือตอนนี้ คนไข้คนนี้จะไม่มีวันรอดพ้นจากมือของธนาที่จ้องจะซ้ำเติมให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก "ผมขอเวลาอีกเพียงห้านาทีครับ" ผมพูดเสียงเรียบเย็น ขณะที่หยิบเครื่องมือผ่าตัดขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่สนใจคำสั่งระงับ "ถ้าห้านาทีนี้คนไข้ไม่รอด... ผมจะยอมเดินออกไปจากโรงพยาบาลนี้ด้วยมือของตัวเอง" ธนาหัวเราะร่วนในลำคอ "คุณไม่มีวันทำได้หรอก" ผมไม่ตอบโต้ แต่ลงมือผ่าตัดด้วยความเร็วและความแม่นยำดุจเครื่องจักร ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบหยุดหายใจของทุกคนในห้อง และเมื่อผมเย็บฝีเข็มสุดท้ายเสร็จสิ้น เสียงเครื่องมอนิเตอร์ก็ค่อยๆ ปรับจังหวะกลับมาเป็นปกติ... แต่ก่อนที่ผมจะได้ถอนหายใจ เสียงเปิดประตูอีกครั้งก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา เธอคือพยานปากเอกที่ธนาพยายามปิดปากมาตลอดหลายปี รอยยิ้มบนหน้าธนาหายไปในพริบตา เขารู้ดีว่าหากคนคนนี้พูดความจริง ทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะล่มสลายลงในทันที แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตผมนะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ