หลักฐานที่หายไป

"คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ หมอภัทร?" น้ำเสียงของ ศ.ดร. ธนา เยียบเย็นราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูง เขาขยับแว่นสายตาช้าๆ ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องผ่าตัดเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของพยาบาลผู้ช่วย ภัทรกรยืนนิ่ง มือของเขายังคงถือไฟล์ข้อมูลบันทึกเสียงที่เขาใช้เวลาวางแผนมานานนับเดือน แต่นัยน์ตาของเขากลับสะท้อนภาพเหตุการณ์ตรงหน้า... จอภาพที่ควรจะแสดงข้อมูลหลักฐานสำคัญ กลับกลายเป็นหน้าจอดำสนิทที่ไร้สัญญาณตอบรับ "หลักฐานที่ผมถืออยู่ ไม่ได้หายไปเพราะความผิดพลาดทางเทคนิคหรอกครับอาจารย์ แต่มันหายไปเพราะ 'คน' ที่จงใจทำลายมัน" ภัทรกรกล่าวตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเดือดพล่านราวกับลาวาที่พร้อมจะปะทุ ธนาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อ เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "ในฐานะอาจารย์ ผมขอแนะนำว่า การเป็นหมอที่ดีควรให้ความสำคัญกับคนไข้ตรงหน้ามากกว่าการพยายามกุเรื่องราวเพื่อใส่ร้ายผู้บังคับบัญชา... คุณกำลังทำลายอนาคตตัวเองนะครับ หมอภัทร" "อนาคตที่สร้างบนคราบเลือดและชีวิตของคนอื่นน่ะหรือครับ?" ภัทรกรสวนกลับ สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของธนาอย่างไร้ความเกรงกลัว จังหวะนั้นเอง รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าภัทรกรพยายามทำอะไร เธอสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที ความเป็นห่วงฉายชัดผ่านสายตา แต่เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะแสดงออก หากเธอเผยพิรุธ ทั้งเธอและภัทรกรอาจจะจบลงเหมือนคนไข้ในอดีตที่เขาเคยพยายามช่วย "คุณหมอครับ ตรวจสอบสัญญาณชีพคนไข้ด้วย" ธนาหันไปสั่งพยาบาลด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เขาเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนในห้องกลับเข้าสู่การผ่าตัดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น การแสดงออกที่สมบูรณ์แบบนี้คือสิ่งที่ทำให้ธนารอดพ้นจากความผิดมาได้ตลอดหลายปี ภัทรกรกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อกาวน์ เขาพยายามรวบรวมสติ การสูญเสียไฟล์บันทึกเสียงไม่ใช่แค่เรื่องของหลักฐาน แต่มันหมายถึงโอกาสสุดท้ายที่จะหยุดยั้ง 'ความผิดพลาด' ครั้งใหญ่ที่ธนากำลังจะทำกับคนไข้บนเตียงรายนี้ "เราไม่มีเวลาแล้วครับ ถ้าเราไม่รีบแก้ไขเส้นเลือดที่อุดตันตรงจุดนี้ คนไข้จะช็อกเสียชีวิตภายในไม่กี่นาที" ภัทรกรกล่าว เขาต้องเลือกระหว่างการเปิดโปงธนาในตอนนี้ กับการช่วยชีวิตคนไข้ "ผมจะผ่าตัดเอง คุณไปถอยออกไปซะ หมอภัทร" ธนาก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับเตียงผ่าตัด "ผมทำไม่ได้ครับอาจารย์ เพราะผมรู้ว่าอาจารย์จะทำอะไร... อาจารย์กำลังจะจงใจใช้เทคนิคที่ทำให้อาการแทรกซ้อนรุนแรงขึ้น เพื่อให้ผลการผ่าตัดดูเหมือนความผิดพลาดของระบบ ไม่ใช่ความผิดของอาจารย์" เสียงหายใจของทุกคนในห้องขาดห้วง ธนาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณจินตนาการเก่งเกินไปแล้วนะหมอภัทร... ใครจะเชื่อคุณ? ในเมื่อตอนนี้หลักฐานในมือคุณมันว่างเปล่า" ภัทรกรนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเขากวาดมองไปรอบห้อง ความกดดันบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เขาเหลือบเห็นรินรดาส่งสัญญาณเล็กน้อยผ่านการขยับนิ้ว เธอซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในซองใส่เข็มฉีดยาข้างกายเขา นั่นคือสำเนา... เขาพอจะเดาออกว่ารินรดาทำอะไร เขาสูดลมหายใจลึก ยืดตัวขึ้นตรง "งั้นผมขอถามคำถามสุดท้ายก่อนจะลงมือผ่าตัดร่วมกับอาจารย์นะครับ... อาจารย์เคยสงสัยบ้างไหมครับว่า ทำไมคนไข้ที่เสียชีวิตภายใต้มือของอาจารย์ทุกคน ถึงมีรอยเย็บที่เป็นเอกลักษณ์... รอยเย็บที่ผมจำได้แม่น เหมือนกับที่ผมเห็นบนแผลเป็นของตัวเองเมื่อชาติก่อน" ธนาตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในทันที แววตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงที่ปิดไม่มิด ในวินาทีที่ภัทรกรกำลังจะหยิบสำเนาหลักฐานออกจากกระเป๋าเสื้อ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอเครื่องวัดสัญญาณชีพก็ดังลั่นขึ้น ร่างกายของคนไข้สั่นกระตุกอย่างรุนแรง ธนาหันขวับกลับไปที่เตียงผ่าตัดด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน "เกิดอะไรขึ้น! ใครไปยุ่งกับเครื่อง!" ธนาตะคอก ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดถูกผลักออกอย่างแรง บุคคลในชุดสูทสีเข้มที่ภัทรกรคุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ "หมอภัทรกรครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ... เกี่ยวกับหลักฐานที่คุณคิดว่ามันหายไป" ชายคนนั้นวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างตัวเขา ก่อนจะหันไปสบตาธนาด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าภัทรกร "และผมเกรงว่า... หลักฐานชิ้นนั้น ไม่ได้หายไปครับ แต่มันเพิ่งถูกส่งตรงถึงมืออัยการเรียบร้อยแล้วเมื่อห้านาทีที่ผ่านมา" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับผม