กับดักของปีศาจ

"ผมว่าคุณควรเตรียมคำตอบไว้ดีๆ นะครับหมอภัทร... เพราะผลลัพธ์ของคนไข้รายนี้ มันอาจจะไม่ได้จบลงที่คำขอโทษ" น้ำเสียงของศาสตราจารย์ธนาดังขึ้นในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในห้องพักแพทย์ตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ผมยืนนิ่ง มือที่ถือแฟ้มประวัติคนไข้บีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ผมค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับชายผู้มีดวงตาฉายแววเหยียดหยามอยู่เบื้องหลังเลนส์แว่นสายตา ธนายังคงยืนยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนความเมตตาของผู้ใหญ่ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผม มันคือรอยยิ้มของอสรพิษที่กำลังรัดพันเหยื่อ "อาจารย์หมายความว่าอย่างไรหรือครับ?" ผมถามกลับ เสียงของผมเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนัยที่ต้องการหยั่งเชิง "อย่ามาทำไขสือหน่อยเลย" ธนาก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอความกดดัน "การผ่าตัดบายพาสหลอดเลือดหัวใจเมื่อวานนี้ คุณจงใจเปลี่ยนเทคนิคโดยไม่ผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการชุดเล็กใช่ไหม? แล้วดูนี่สิ... ค่าเอนไซม์หัวใจพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ" เขาโยนแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้อง เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังสนั่นในความเงียบ ผมกวาดสายตามองเอกสารเหล่านั้น หัวใจผมแทบหยุดเต้น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตระหนกในความชั่วร้ายของคนตรงหน้า ข้อมูลในแฟ้มนี้ถูกปลอมแปลง ทั้งบันทึกเวลาการให้ยาระงับความรู้สึก ทั้งระดับความดันโลหิตที่ถูกแก้ไขตัวเลขให้ดูเหมือนผมทำพลาดในขั้นตอนวิกฤต นี่ไม่ใช่แค่การใส่ร้าย แต่มันคือการวางแผนฆ่าคนไข้ด้วยมือผม เพื่อที่เขาจะได้เชิดหน้าชูตาประกาศความล้มเหลวของผมต่อหน้าบอร์ดบริหาร "ผมทำตามขั้นตอนทุกอย่างครับอาจารย์ และบันทึกในระบบ... ผมเชื่อว่ามันไม่ได้เป็นไปตามที่อาจารย์กล่าวอ้าง" ผมตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ระบบงั้นเหรอ?" ธนาหัวเราะหึในลำคอ "คุณลืมไปแล้วหรือว่าผมเป็นคนคุมเซิร์ฟเวอร์หลักของแผนกศัลยกรรมนี้มานานแค่ไหน หมอภัทร... ความฉลาดของคุณมันก้าวล้ำเกินไป จนผมต้องช่วย 'เตือนสติ' ให้คุณรู้ที่ต่ำที่สูงบ้าง" จังหวะที่หัวใจผมเต้นถี่ รินรดาเดินเข้ามาในห้องพอดี เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศที่คุกรุ่น แววตาของเธอสบกับผมเพียงครู่เดียว ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วรีบก้าวเข้ามา "ขอโทษค่ะคุณหมอธนา พอดีคนไข้ในวอร์ด 4 มีอาการแทรกซ้อนกะทันหันค่ะ... คุณหมอภัทรคะ เราต้องรีบไปดูค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยจนแทบฟังไม่ออก แต่ผมรู้ดีว่าเธอกำลังพยายามดึงผมออกจากพายุลูกนี้ ธนาหรี่ตามองรินรดาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป พร้อมทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ให้บาดลึก "เตรียมตัวรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นให้ดีนะครับหมอภัทร อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ประชุมบอร์ดบริหารจะเริ่มต้นขึ้น... หวังว่าคุณจะอธิบายได้นะ ว่าทำไมคนไข้ถึงกลายเป็นผักเพราะ 'ฝีมือ' ของคุณ" เมื่อร่างของธนาลับตาไป รินรดาก็รีบคว้าแขนผมไว้ "มันไม่จริงใช่ไหมคะ? เรื่องที่เขาพูด" "เขาจัดฉากทั้งหมดครับริน" ผมถอนหายใจยาว พยายามเรียบเรียงสติที่แตกกระเจิง "เขาต้องการกำจัดผมก่อนที่ผมจะขุดคุ้ยความผิดปกติของการจัดซื้ออุปกรณ์การแพทย์รอบที่ผ่านมา" "แต่ถ้าเราไม่มีหลักฐานล่ะคะ? การผ่าตัดเมื่อวาน... มันมีกล้องบันทึกในห้องผ่าตัด!" "เขาคงลบไฟล์ไปแล้วครับ" ผมตอบพลางกำหมัดแน่น "หรือไม่เขาก็สร้างสถานการณ์ให้ไฟล์นั้นเสียหายจนกู้คืนไม่ได้" เราสองคนรีบเร่งเดินไปยังวอร์ดผู้ป่วยอาการหนัก บรรยากาศในโรงพยาบาลวันนี้ดูอึมครึมผิดปกติ ราวกับเมฆพายุที่กำลังก่อตัวรอวันถล่มลงมา ผมก้าวผ่านทางเดินด้วยความสับสน ความรู้จากการย้อนเวลากำลังถูกท้าทายด้วยเล่ห์เหลี่ยมของปีศาจที่ผมเคยพ่ายแพ้ในอดีต ผมเดินเข้าไปในห้องคนไข้ที่เกิดปัญหาทันที ทันทีที่เห็นจอภาพสัญญาณชีพ ผมก็ชะงักงัน 'ความดันโลหิต... อัตราการเต้นของหัวใจ...' มันไม่ใช่ความผิดพลาดของผม แต่มันคือการวางยาพิษในรูปแบบทางการแพทย์อย่างแยบยล มีใครบางคนแอบเปลี่ยนสัดส่วนยาละลายลิ่มเลือดในถุงน้ำเกลือขณะที่ผมไม่อยู่ ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยเข็มที่จุกยางถุงน้ำเกลือที่ถูกทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็ดังมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงของผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่เดินนำกลุ่มคณะกรรมการเข้ามา "หมอภัทร! ออกมาเดี๋ยวนี้ครับ เราได้รับรายงานว่าคุณกระทำการผิดพลาดร้ายแรง จนคนไข้เข้าสู่ภาวะวิกฤตอีกครั้ง!" ผมหันไปสบตารินรดา ความตื่นตระหนกฉายชัดในดวงตาของเธอ ขณะที่ผมก้มลงมองมือตัวเอง... มือที่เป็นเครื่องมือช่วยชีวิตคน แต่บัดนี้กลับถูกจองจำด้วยบ่วงที่ธนาเป็นคนร้อยเรียงขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ผมสูดหายใจลึก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคณะกรรมการ พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยือกยิ่งกว่าธนาเสียอีก "เชิญเข้ามาตรวจสอบได้เลยครับท่านผู้อำนวยการ... แต่ก่อนจะเริ่มการสอบสวน ผมขอเตือนอะไรไว้สักอย่าง" ผมชี้ไปที่ถุงน้ำเกลือเหนือหัวเตียง ก่อนที่สัญญาณชีพบนจอจะเริ่มส่งเสียงเตือนยาวเหยียดบ่งบอกว่าหัวใจคนไข้กำลังหยุดเต้น... และในวินาทีที่ทุกคนหันไปมองหน้าจอ ผมก็ขยับตัวเข้าล็อกประตูห้องไว้แน่น "เพราะสิ่งที่ทุกคนกำลังเห็นอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาดของผม... แต่มันคือหลักฐานของ 'ฆาตกรรม' ที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องนี้ครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมในทุกบรรทัดนะครับครับผม