มิตรภาพที่ก่อตัว

“คุณรินรดาครับ... ถ้าผมบอกว่าในแฟ้มเอกสารชุดนี้ คือหลักฐานที่อาจจะล้มช้างทั้งตัวได้ คุณจะกล้าพอที่จะร่วมทางไปกับผมไหมครับ?” เสียงของผมเรียบนิ่ง ทว่าหนักแน่นดั่งผืนน้ำที่ซ่อนกระแสเชี่ยวไว้ใต้ความสงบ ผมวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กในมุมลับตาของโรงอาหารโรงพยาบาล กลิ่นกาแฟจางๆ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้วน้ำ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองผมสลับกับแฟ้มตรงหน้าด้วยความลังเล เธอเป็นพยาบาลที่ฉลาดและมีสัญชาตญาณดีเยี่ยมเสมอมา แต่นี่คือการก้าวเข้าสู่สนามรบที่ศัตรูคือ 'ศ.ดร. ธนา' ผู้เปรียบเสมือนเทพเจ้าในสายตาทุกคนของที่นี่ “คุณหมอภัทร... คุณรู้ตัวไหมคะว่ากำลังพูดเรื่องอะไร?” เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ เสียงกระซิบของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูอาจารย์ธนา ไม่ใช่แค่คุณหมอที่จะเดือดร้อน แต่ดิฉันเองก็คงไม่มีที่ยืนในวิชาชีพนี้อีกแล้วนะคะ” ผมประสานมือเข้าหากัน มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมรู้ดีครับ ผมถึงได้มาหาคุณ... เพราะในอดีต—ไม่ใช่สิ ในโลกที่ผมรู้จัก คนเพียงคนเดียวที่ยึดมั่นในจรรยาบรรณจนวินาทีสุดท้าย มีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้น” รินรดานิ่งงัน คำพูดของผมดูคล้ายคนเพ้อเจ้อ แต่แววตาที่ผมส่งไปให้เธอนั้นไม่มีความล้อเล่นแม้แต่น้อย เธอค่อยๆ เปิดแฟ้มออก ภาพถ่ายหน้าจอการโอนเงินผิดปกติ รายชื่อคนไข้ที่เสียชีวิตในเคสการทดลองยาลับๆ และบันทึกเวรที่ถูกแก้ไขโดยเจตนาปรากฏแก่สายตาเธอ มือของเธอสั่นจนกระดาษสั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้นมองผม ใบหน้าเริ่มซีดเผือด “นี่มัน... นี่มันอาชญากรรมชัดๆ อาจารย์ธนาทำเรื่องแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันคะ?” “เพื่อชื่อเสียงบนยอดเขาที่สร้างจากศพของผู้ป่วยไงครับ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เขาไม่เคยเห็นหัวใครเลย นอกจากตัวเอง และเขาจะทำลายใครก็ตามที่ขวางทาง... ซึ่งตอนนี้ เขากำลังมองมาที่เราสองคนแล้วครับ” บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นเป็นจังหวะหนักๆ ผมเฝ้ามองปฏิกิริยาของเธอ ทุกจังหวะที่คิ้วขมวด ทุกการถอนหายใจยาว เพื่อประเมินว่าผมได้เลือกคนไม่ผิด รินรดาปิดแฟ้มลงดัง ‘ปัง’ เธอหันมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะขอบแฟ้มนั้นไว้แน่น “ดิฉันต้องทำอะไรบ้างคะ?” คำถามนั้นคือจุดเริ่มต้นของพันธสัญญาที่ผมรอคอยมานานนับปี ผมเผยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “พรุ่งนี้ตอนตีสาม เมื่ออาจารย์ธนาเข้าห้องแล็บส่วนตัว เราต้องใช้คีย์การ์ดสำรองที่คุณมี เข้าไปก๊อปปี้ฐานข้อมูลเซิร์ฟเวอร์หลักครับ ผมจะคอยดึงความสนใจของเขาไว้ในห้องผ่าตัด” “ตีสามเหรอคะ? นั่นมันช่วงที่เขาระวังตัวที่สุดเลยนะ!” เธออุทานเบาๆ แต่ดวงตาเริ่มมีประกายไฟแห่งการต่อสู้ “นั่นแหละครับคือจังหวะเดียวที่เราจะได้เห็น 'เนื้อใน' ของคนเลวคนนั้น” เราสนทนาถึงแผนการโดยละเอียดอยู่นานเกือบชั่วโมง ผมรู้สึกได้ถึงความไว้ใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง นี่ไม่ใช่แค่การร่วมมือ แต่คือการดึงคนที่ผมเคยสูญเสียกลับมาเป็นพลังในการแก้ไขโชคชะตาที่บิดเบี้ยวนี้อีกครั้ง เมื่อการสนทนาสิ้นสุดลง ผมลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินจากไป ทว่ารินรดากลับคว้าข้อมือผมไว้เบาๆ “หมอภัทรคะ... ถ้าเราพลาด เราจะเหลืออะไรบ้าง?” ผมหันกลับไปมองเธอ ความทรงจำในอนาคตที่เธอสิ้นลมหายใจท่ามกลางความหนาวเหน็บไหลย้อนกลับมาเตือนใจผม “ถ้าพลาด... อย่างน้อยเราก็ได้พยายามเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในวิชาชีพนี้แล้วครับ แต่ผมสัญญา... เราจะไม่พลาด” ผมก้าวเดินออกมาจากมุมมืดนั้นด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป ทว่าความรู้สึกนิ่งเฉยในใจกลับถูกสั่นคลอน เมื่อเลี้ยวผ่านมุมตึก ผมพบใครบางคนที่ยืนพิงกำแพงอยู่ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมไม่วางตา ศ.ดร. ธนา... เขากำลังหมุนคีย์การ์ดในมือเล่นพลางยิ้มเย็น “คุยกันสนุกไหมครับ หมอภัทร? ดูท่าทางพยาบาลรินรดาจะถูกอกถูกใจแผนการของคุณน่าดูเลยนะ... น่าเสียดายที่กำแพงของโรงพยาบาลนี้ มันมีหูมากกว่าที่คุณคิดนะครับ” หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และเขาได้ยินไปถึงไหนแล้ว? ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนระทึกของผมและคุณรินรดานะครับ ผมสัญญาว่าเราจะผ่านวิกฤตนี้ไปด้วยกันครับ