แผนซ้อนแผน

"ผลการตรวจชิ้นเนื้อของคนไข้วิชัย... ทำไมถึงออกมาเป็นเนื้อร้ายระยะลุกลาม ในเมื่อฟิล์มเอ็กซเรย์คราวก่อนยังระบุว่าเป็นแค่ถุงน้ำธรรมดาครับ อาจารย์ธนา?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนัย ขณะที่วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ของศ.ดร. ธนา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานของอาจารย์แพทย์ผู้ทรงอิทธิพลไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเกรงขามเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งตอกย้ำถึงความเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านตัวนั้น ธนาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร แววตาคมกริบของเขาไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูใจดีและอบอุ่นเหมือนที่เขาใช้หลอกล่อลูกศิษย์และคนไข้มาตลอดหลายปี "หมอภัทร... ความผิดพลาดทางการแพทย์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ นายก็น่าจะรู้ดีว่าคนไข้แต่ละคนมีการตอบสนองต่อโรคต่างกัน หรือบางที... ระบบการจัดการเอกสารของเราอาจจะมีจุดโหว่" ธนาตอบพลางประสานมือไว้ใต้คาง "นายกำลังจะบอกอะไรผมกันแน่?" ผมขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แสร้งทำเป็นถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "ผมแค่รู้สึกว่า 'ความผิดพลาด' ครั้งนี้มันช่างประจวบเหมาะเหลือเกินครับ อาจารย์จำได้ไหมว่าวิชัยคือใคร? เขาคือพยานปากเอกในคดีทุจริตงบประมาณจัดซื้ออุปกรณ์ผ่าตัดของคณะฯ เมื่อสามปีก่อน... และตอนนี้ เขากำลังจะตายด้วยโรคมะเร็งที่ 'ตรวจไม่พบ' ในตอนแรก" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น ธนาไม่ตอบโต้ แต่สายตาที่เขามองมาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของอาจารย์ที่มองลูกศิษย์ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่เริ่มรู้สึกว่าเหยื่อกำลังจะขย้ำคอตัวเอง "นายกำลังก้าวก่ายเรื่องที่นายไม่ควรยุ่งนะภัทรกร" ธนาลดเสียงต่ำลง "อย่าลืมว่าใครเป็นคนส่งนายไปเรียนต่อต่างประเทศ และใครเป็นคนผลักดันนายให้มีที่ยืนในโรงพยาบาลแห่งนี้" "ผมไม่เคยลืมครับ" ผมตอบพลางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกก้าว "แต่ถ้าผมต้องแลกความสำเร็จด้วยการเห็นคนตายเพื่อปิดปาก... ผมเกรงว่าจรรยาบรรณที่ผมยึดถือ มันคงไม่ยอมให้ผมเพิกเฉย ผมเลยตัดสินใจส่งเรื่องนี้ให้หน่วยงานตรวจสอบภายในโรงพยาบาลไปเมื่อเช้าครับ" ธนาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาฉายแววโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นายว่าไงนะ!" "โอ้... ผมลืมบอกไปครับ" ผมทำหน้าประหลาดใจแบบจงใจ "เอกสารที่ผมส่งไป เป็นแค่ 'ฉบับร่าง' เท่านั้น ส่วนหลักฐานตัวจริง... รวมถึงบันทึกการสนทนาที่อาจารย์เคยสั่งให้ผม 'ปรับเปลี่ยน' ผลการตรวจของคนไข้รายอื่นๆ ตอนนี้มันปลอดภัยดีอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ ยกเว้นแต่ว่าอาจารย์จะยอมรับความผิดพลาดนั้นด้วยตัวเอง" รินรดาที่ยืนรอผมอยู่หน้าห้องทำงานเห็นท่าไม่ดี เธอเดินเข้ามาเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาด้วยสีหน้าที่ตกใจตามบทที่พวกเราซักซ้อมกันไว้ "หมอภัทรคะ... คุณหมอธนาคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ คนไข้วิชัย... เขาหายตัวไปจากห้องพักฟื้น!" ธนาชะงักไปทันที แผนการของเขาคือการกำจัดพยานเงียบๆ ในโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าพยานสำคัญหลุดมือไปแล้ว ในขณะที่ผมกำลังบีบให้เขาจนมุมด้วยหลักฐานที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ "นายไปทำอะไรกับเขา!" ธนาคำราม "ผมไม่ได้ทำอะไรครับอาจารย์ ผมแค่เตือนเขาว่าในโรงพยาบาลแห่งนี้มี 'เนื้อร้าย' ที่กำลังจะกัดกินเขาอยู่... และเขาก็ฉลาดพอที่จะหนีออกไปหาความจริงด้วยตัวเอง" ผมสบตากับเขาอย่างท้าทาย "อาจารย์คงต้องรีบหน่อยนะครับ เพราะตอนนี้ทางสำนักข่าวเริ่มได้รับอีเมลนิรนามที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับผลการผ่าตัดที่ผิดพลาดของอาจารย์ในช่วงห้าปีที่ผ่านมาแล้ว" ธนาตัวสั่นเทา เขารู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้แดงออกมา ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อจะแย่งชิงมา จะมลายหายไปในพริบตา เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดสายออกทันทีด้วยมือที่สั่นระริก ผมเดินออกจากห้องทำงานของเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัว รินรดาเดินตามออกมาด้วยความกังวล "ภัทร... คุณมั่นใจเหรอว่าธนาจะยอมจำนน? คนอย่างเขาสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อรักษาอำนาจไว้" "เขายอมจำนนแน่ริน... เพราะผมไม่ได้แค่บีบเขา" ผมกระซิบตอบขณะที่เราเดินผ่านโถงทางเดินที่พลุกพล่าน "ผมกำลังทำให้อำนาจที่เขาหวงแหนกลายเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ยิ่งเขาดิ้นรนหาทางออกมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเผยร่องรอยความผิดออกมามากขึ้นเท่านั้น" เราเดินมาถึงจุดที่มืดที่สุดของทางเดินเชื่อมระหว่างตึก ผมหยุดกะทันหันเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งยืนรออยู่ตรงมุมตึก บุคคลนั้นสวมชุดกราวด์สีขาวสะอาดตา แต่กลับดูแปลกแยกจากคนรอบข้างอย่างน่าประหลาด "หมอภัทรครับ... หมากกระดานนี้สนุกดีนะครับ แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่า... ยังมีอีกคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ชายคนนั้นหันกลับมา แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ๆ จนทำให้ใบหน้าของเขาดูพร่าเลือน แต่ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น... ผมไม่มีวันลืม เพราะมันคือดวงตาคู่เดียวกับคนที่เคยเป็นคนรักของผมในอดีตชาติ... คนที่ตายไปในอุบัติเหตุในวันที่ผมตัดสินใจเลือกช่วยชีวิตคนไข้คนอื่นก่อนเธอ เธอยังไม่ตาย... หรือเธออาจจะไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรก? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ