เงาจากอดีต

"ผมไม่คิดว่าคุณจะกล้ากลับมาที่นี่อีกนะ... ภัทรกร" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักแพทย์ ศ.ดร. ธนา ไม่ได้ขยับตัวออกมารับแสงไฟ เขาเพียงแค่ยืนพิงกรอบหน้าต่าง บดขยี้มวนบุหรี่ลงในถาดแก้วอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังกดทับชีวิตใครบางคนให้จมลงสู่ความตาย ผมยืนนิ่ง มือที่สวมถุงมือยางอยู่กำแน่นจนได้ยินเสียงเสียดสีของเนื้อพลาสติก หัวใจของผมเต้นแรงไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เพราะความแค้นที่สั่งสมมานานนับสิบปี มันกำลังเดือดพล่านเหมือนเลือดในกายที่ถูกกระตุ้นด้วยสารอะดรีนาลีน "สถานที่แห่งนี้ต้องการความแม่นยำครับอาจารย์ ไม่ใช่คำลวงที่สร้างขึ้นจากกองเลือดของคนไข้" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบเอาไว้ แม้ในใจจะอยากพุ่งเข้าไปกระชากหน้ากากของชายตรงหน้าให้หลุดออกเหลือเกิน ธนาหัวเราะหึในลำคอ เขาเดินออกมาจากเงามืด แสงไฟนีออนสลัวๆ เหนือศีรษะเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูภูมิฐานแต่ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความเมตตา "คุณเปลี่ยนไปมากนะภัทร จากลูกศิษย์ที่คอยก้มหน้ายอมรับชะตากรรม กลายเป็นคนที่กล้าจ้องตาผมแบบนี้... หรือว่าความผิดพลาดในอดีตมันทำให้คุณเพ้อเจ้อไปไกลถึงขนาดเชื่อว่าตัวเองแก้ไขอะไรได้?" ผมขยับก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวเราเริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนอยู่หน้าประตูห้อง เธอทำหน้าที่เป็นปราการด่านสุดท้าย แต่สายตาที่เธอมองมาที่ผมนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและคำเตือน "สิ่งที่อาจารย์เรียกว่าความเพ้อเจ้อ ผมเรียกว่าการทวงคืนความยุติธรรมครับ" ผมเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่เอกสารแฟ้มลับบนโต๊ะทำงานของเขา นั่นคือแฟ้มเคสการผ่าตัดที่ผมจำได้แม่น... เคสที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของการพังทลายของชีวิตผมเมื่อชาติภพก่อน "คนไข้รายนี้ไม่มีทางเสียชีวิตหากอาจารย์ไม่ 'จงใจ' เปลี่ยนวิธีการผ่าตัด เพื่อให้ได้มาซึ่งงานวิจัยที่อาจารย์ต้องการ" ธนาหยุดชะงัก รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งเหยียดกว้างขึ้นอย่างน่ารังเกียจ เขาเดินผ่านผมไปช้าๆ แล้วหยุดยืนข้างๆ บ่าของผม ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นจนเข้ากระดูกดำ "คุณฉลาดขึ้นเยอะเลยนี่ภัทร แต่น่าเสียดาย... ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและความสำเร็จ ความจริงเป็นเพียงสิ่งที่คนชนะเท่านั้นที่จะเป็นคนนิยาม" เขาหยิบแฟ้มเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูหน้าแรก "คุณคิดว่าคุณกำลังสู้กับอะไร? สู้กับอาจารย์แพทย์? หรือสู้กับระบบที่ผมเป็นคนวางหมากเอาไว้ตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในโรงพยาบาลนี้กันแน่?" คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจ ผมตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ธนาไม่ใช่แค่คู่แข่งในห้องผ่าตัด แต่เขาคือ 'สถาปนิก' ผู้บงการทุกความวินาศสันตะโรที่เกิดขึ้นในชีวิตผม เขาไม่ได้แค่โชคดีที่ได้เลื่อนตำแหน่ง แต่เขาคือคนสั่งฆ่าอนาคตของผมทิ้งตั้งแต่ต้น รินรดาที่ยืนอยู่ตรงประตูขยับเข้ามาใกล้ เธอวางมือลงบนแขนของผมเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นของเธอช่วยเรียกสติที่กำลังจะหลุดลอยให้กลับคืนมา ผมหันไปมองเธอ ก่อนจะหันกลับมาสบตาที่เย่อหยิ่งของธนาด้วยแววตาที่หนักแน่นกว่าเดิม "ถ้าอย่างนั้น" ผมเอ่ยขึ้นพลางปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "เรามาดูผลลัพธ์กันครับอาจารย์ ว่าหมากที่อาจารย์วางไว้... จะพังลงในมือของคนที่เคยถูกอาจารย์ทิ้งไว้ในกองเพลิงได้อย่างไร" ธนาหัวเราะลั่นอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เขาหันหลังให้ผมแล้วเดินไปที่ตู้เซฟด้านหลัง "งั้นก็เชิญพยายามต่อไปนะหมอภัทร แต่ขอเตือนไว้ก่อน... คืนนี้จะมีคนไข้เคสสำคัญถูกส่งเข้ามา และนั่นจะเป็นบททดสอบสุดท้ายที่ผมจะมอบให้คุณ" เขากดรหัสตู้เซฟ เสียงกลไกเหล็กที่ดัง 'กริ๊ก' ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น สิ่งที่อยู่ภายในนั้นไม่ใช่แค่เอกสาร แต่มันคือรายชื่อของ 'เหยื่อ' รายต่อไปที่ธนาเตรียมจะเชือดทิ้งเพื่อปูทางสู่เกียรติยศ และหนึ่งในชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นบนสุด... คือชื่อที่ทำให้ผมต้องตัวเย็นวาบ มันคือชื่อของคนที่ผมสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิตในชาตินี้ ผมก้าวถอยหลังอย่างเสียหลักเมื่อเห็นใบหน้านั้นในรูปถ่ายที่แนบอยู่กับรายชื่อ การชักใยของธนาไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่นี่ แต่มันขยายวงกว้างไปจนถึงรากฐานของครอบครัวผมที่ผมคิดว่าช่วยไว้ได้แล้ว "คุณดูตกใจนะภัทร" ธนาหันกลับมาพร้อมกับแฟ้มที่เปิดกางไว้ "เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า... เกมนี้มันไม่ได้จบลงง่ายๆ แบบที่คุณคิดหรอก" เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะด้วยท่าทางมั่นคงดุจผู้ชนะ แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเตือนของระบบเพจเจอร์ในมือของผมก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สัญญาณชีพของผู้ป่วยในไอซียูที่ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลกำลังดิ่งลงเหว... และเมื่อผมรีบกดดูผ่านกล้องวงจรปิดในมือ ความจริงที่น่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้น ในห้องไอซียูนั้น... ไม่ใช่คนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง แต่เป็นรินรดาที่กำลังหมดสติอยู่บนพื้น ท่ามกลางเข็มฉีดยาที่ตกเกลื่อนกลาดข้างตัวเธอ! ผมหันกลับไปหาธนาด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งถึงขีดสุด แต่ชายคนนั้นกลับทำเพียงแค่ยักไหล่พลางจุดบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาสูบอย่างใจเย็น "ทางเลือกของคุณมีแค่อย่างเดียวภัทร... จะเลือกช่วยชีวิตผู้หญิงคนเดียว หรือจะเลือกรักษาเกียรติของศัลยแพทย์ด้วยการออกไปทำเคสผ่าตัดเคสใหญ่ที่ผมเตรียมไว้ให้?" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากับผม เพื่อกู้คืนเศษเสี้ยวชีวิตที่หายไปนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมครับ