การตัดสินใจของหมอ

“ถ้าคุณตัดสินใจจะคว้านท้องพ่อตัวเองด้วยมีดผ่าตัดทื่อๆ เล่มนี้โดยไม่มีใบอนุญาต ผมแนะนำให้คุณเลิกทำเป็นศัลยแพทย์แล้วไปเป็นฆาตกรเสียจะดีกว่าครับ” เสียงเย็นเยียบของ ศ.ดร. ธนา ดังขึ้นจากทางด้านหลังของห้องฉุกเฉินเก่าคร่ำครึ ภัทรกรไม่ได้หันกลับไปมอง มือที่สวมถุงมือยางของเขายังคงนิ่งสนิทเหนือหน้าอกของชายวัยกลางคนที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียงคนไข้ เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะที่แผ่วลงเรื่อยๆ ราวกับจะเตือนว่าเวลาของเขาเหลือเพียงน้อยนิด ภัทรกรสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านในอก เขาจำความรู้สึกนี้ได้ดี... ความรู้สึกที่ต้องยืนมองพ่อสิ้นลมในห้องฉุกเฉินเมื่อยี่สิบปีก่อน เพราะความผิดพลาดในการวินิจฉัยของอาจารย์แพทย์ที่เขารักและเคารพ “ถอยไปครับ อาจารย์” ภัทรกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเด็ดขาด “อาการของพ่อผมไม่ใช่ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันตามที่คุณบันทึกไว้ในเวชระเบียน แต่มันคือการฉีกขาดของหลอดเลือดแดงใหญ่ที่เกิดจากภาวะความดันโลหิตสูงรุนแรง ถ้าไม่ผ่าตัดเปิดช่องอกตอนนี้ พ่อผมจะเสียชีวิตภายในสิบนาที” “แกกล้าดีอย่างไรมาสั่งสอนฉัน!” ธนาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างของเขาบดบังแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ “แกมันก็แค่เด็กจบใหม่ที่โชคดีได้ทุนมาเรียน หมอผ่าตัดที่ไหนเขาก็รู้กันทั้งโรงพยาบาลว่าเคสนี้ต้องรอประเมินผลแล็บ!” ภัทรกรละสายตาจากจอมอนิเตอร์ หันกลับมาจ้องมองอาจารย์ผู้เป็นเสมือนปีศาจในคราบครูด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ “แล็บที่อาจารย์สั่งให้รอ... คือการจงใจฆ่าคนไข้เพื่อปกปิดความผิดพลาดของตัวเองใช่ไหมครับ?” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้องขยับตัวด้วยความตื่นตระหนก เธอเห็นรังสีอำมหิตในสายตาของภัทรกร และรู้ดีว่าเขากำลังทำในสิ่งที่หมอคนไหนก็ไม่กล้าทำ “เตรียมเครื่องมือครับ รินรดา” ภัทรกรสั่งเสียงเฉียบ “ภัทร... จะทำจริงๆ เหรอคะ... ไม่ใช่สิ ภัทรครับ ถ้าทำพลาด คุณจะถูกถอนใบอนุญาตตลอดชีวิตนะ!” รินรดาถามด้วยเสียงสั่นเครือ แม้ใจหนึ่งเธอจะหวาดกลัว แต่เธอก็ขยับตัวไปหยิบถาดเครื่องมือมาวางข้างเตียงอย่างรวดเร็ว “ถ้าผมไม่ทำ พ่อผมตาย แต่ถ้าผมทำ พ่อผมมีโอกาสรอด ผมเลือกทางที่สองครับ” ภัทรกรไม่รอช้า เขาคว้ามีดผ่าตัดขึ้นมา นิ้วมือที่เคยผ่านการผ่าตัดมานับพันเคสในอนาคตเคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำดุจเครื่องจักร เขาไม่ได้กรีดลงบนผิวหนังเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการกรีดผ่านม่านแห่งกาลเวลาที่เขาต้องการจะแก้ไข เสียงมีดแหวกผ่านชั้นเนื้อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดัน เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลซึมออกมาตามรอยกรีด ภัทรกรมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการไล่เรียงชั้นกล้ามเนื้อและกระดูกทรวงอก ทุกสัมผัส ทุกจังหวะที่เขาลงมีด คือความทรงจำที่เจ็บปวดที่เขาพยายามลบเลือน “อาจารย์ธนาครับ” ภัทรกรเอ่ยขึ้นขณะที่มือยังคงทำงานอย่างคล่องแคล่ว “ถ้าวันนี้พ่อผมรอด อาจารย์เตรียมตัวหาที่อยู่ใหม่ในอาชีพนี้ได้เลย เพราะหลักฐานการวินิจฉัยโรคที่ผิดพลาดของคุณ ผมจะนำมันไปวางบนโต๊ะผู้อำนวยการโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้” ธนาหน้าซีดเผือด เขาถอยกรูดไปพิงผนังห้อง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นทักษะการผ่าตัดที่เหนือชั้นเกินกว่านักศึกษาแพทย์จะทำได้ มันไม่ใช่แค่ฝีมือ แต่มันคือความชำนาญของผู้ที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน “คุณ... คุณเป็นใครกันแน่” เสียงของธนาสั่นพร่า ภัทรกรไม่ตอบ เขาขยายช่องอกออก เผยให้เห็นต้นเหตุของความเจ็บปวด... หลอดเลือดที่โป่งพองและใกล้จะระเบิดเต็มที “รินรดา เย็บส่วนที่ฉีกขาดให้ผมหน่อยครับ อย่าให้มือสั่น” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ว่าตอนนี้เธอคือจุดเชื่อมสำคัญระหว่างชีวิตและความตาย เธอหยิบเข็มเย็บหลอดเลือดขึ้นมา จังหวะที่มือของเธอสัมผัสกับมือของภัทรกรที่กำลังถือเครื่องมือถ่างแผลไว้ เธอรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในตัวเขา... ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่เขาจะได้ช่วยคนสำคัญที่สุดในชีวิตไว้ได้สำเร็จ ในวินาทีที่เข็มแรกแทงผ่านผนังหลอดเลือด ภัทรกรกั้นหายใจ ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงเตือนของเครื่องวัดชีพจรที่เคยดังถี่รัวเริ่มกลับมาเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ “หัวใจกลับมาเต้นปกติแล้วครับ” รินรดากระซิบด้วยน้ำตาที่รื้นขอบตา ภัทรกรพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด เขาทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า แต่สายตายังคงจับจ้องที่เป้าหมายหลักบนเตียง พ่อของเขารอดแล้ว... ประวัติศาสตร์ถูกเขียนใหม่แล้ว ทว่า ในขณะที่ภัทรกรกำลังจะถอนเครื่องมือออกจากช่องอก เสียงประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนาย และชายในชุดสูทสีเข้มที่ภัทรกรจำได้แม่นยำว่าเป็นคนของตระกูลที่คอยหนุนหลังศัตรูของเขา “นพ. ภัทรกร คุณถูกจับในข้อหาปฏิบัติการผ่าตัดโดยไม่ได้รับอนุญาตและพยายามฆ่า” เจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้ามาหา ภัทรกรเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม ในมือของเขายังคงถือเครื่องมือผ่าตัดเปื้อนเลือดอยู่ เขาหันไปสบตารินรดาเป็นเชิงบอกว่านี่คือสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้น และเขาก็เตรียมตัวรับมือกับมันไว้แล้ว แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้ภัทรกรต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่คำสั่งจับกุมจากตำรวจ แต่เป็นเสียงที่คุ้นหูที่สุดดังออกมาจากทางด้านหลังของเจ้าหน้าที่ตำรวจ—เสียงของผู้ชายคนที่เขาเพิ่งผ่าตัดช่วยชีวิตไว้เมื่อครู่นี้ “หยุด! ใครสั่งให้พวกคุณเข้ามาในนี้?” ชายที่นอนอยู่บนเตียง... พ่อของเขา ลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังมีสายระโยงระยางและรอยผ่าที่ทรวงอก สายตาที่มองเจ้าหน้าที่ตำรวจนั้นดุดันและทรงอำนาจจนคนทั้งห้องต้องชะงักงัน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากับผม เพื่อกู้คืนเศษเสี้ยวชีวิตที่หายไปนะครับ