นาทีชีวิต

"ถอยออกไปจากเธอ เดี๋ยวนี้... ธนา" เสียงของผมเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นภายในห้องเก็บเอกสารลับใต้ดินของโรงพยาบาล ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทในมือของศ.ดร. ธนาสั่นระริกตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ผมคุ้นเคยดีจากอดีตชาติที่ผ่านพ้นมา รินรดาถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในมุมมืด ปากของเธอถูกปิดด้วยเทปกาว แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงทอประกายความเข้มแข็งและห่วงใยส่งมาให้ผม แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "แกมันก็แค่ศัลยแพทย์ที่โชคดีเกินเหตุ ภัทรกร" ธนาแค่นหัวเราะ รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของผู้ที่ใครๆ ต่างยกย่องว่าเป็นปูชนียบุคคลทางการแพทย์ดูน่ารังเกียจอย่างที่สุด "แกคิดว่าย้อนกลับมาแล้วจะเปลี่ยนจุดจบของเรื่องนี้ได้งั้นรึ? แกก็แค่คนที่ดิ้นรนจะรักษาคนที่ไม่มีวันรักษาได้... เหมือนที่แกเคยเสียครอบครัวไปไงล่ะ!" จังหวะหัวใจของผมเต้นแรง แต่มือของผมกลับนิ่งสนิท ผมไม่ได้มองไปที่ปืน แต่กำลังประเมินระยะห่างและตำแหน่งของเขา ความเชี่ยวชาญในวิชาชีพศัลยแพทย์ที่อยู่กับผมมานานนับสิบปีทำให้ผมเห็น 'จุดอ่อน' ในการยืนของเขา ราวกับกำลังมองดูตำแหน่งการผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงไปให้ตรงจุดที่สุด "ความผิดพลาดในอดีต คือบทเรียนที่ทำให้ผมเป็นผมในวันนี้" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าช้าๆ อย่างมั่นคง "และบทเรียนที่สำคัญที่สุดที่ผมเรียนรู้ คือการปกป้องสิ่งที่ผมรัก... มากกว่าชีวิตของตัวเอง" "อวดดี!" ธนาเหนี่ยวไกทันที เสียงปืนก้องสะท้อนในความเงียบงัน แต่นั่นเป็นจังหวะที่ผมคาดการณ์ไว้แล้ว ผมพุ่งตัวเข้าหาโต๊ะเหล็กข้างตัว อาศัยความชำนาญในการเคลื่อนที่หลบเข้ามุมอับ เสียงกระสุนเจาะเข้ากับผนังปูนปูนแตกกระจาย เศษคอนกรีตบาดผิวหนังผมจนเลือดซึมออกมา แต่ผมไม่ใส่ใจ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยนี้เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ผมเคยสูญเสียเธอไปในอดีต ผมหยิบมีดผ่าตัดด้ามเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคืออาวุธเพียงชิ้นเดียวในมือผมตอนนี้ ผมไม่ได้ต้องการสังหารเขา แต่ผมต้องการ 'จบ' เรื่องนี้ด้วยการทำลายอำนาจที่เขายึดถือ ผมพุ่งตัวออกจากที่กำบัง กระโจนเข้าใส่ธนาด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาจากการฝึกฝนร่างกายอย่างหนักในชาตินี้ เรากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนล้มลงกับพื้น ธนาพยายามแย่งชิงปืนกลับมา แต่ผมกดข้อมือเขาไว้แน่น แรงอาฆาตในดวงตาของเขาสะท้อนความพ่ายแพ้ที่กำลังจะมาถึง "แก... แกมันปีศาจ!" ธนาคำราม "ไม่ครับธนา... ผมไม่ใช่ปีศาจ" ผมกดข้อมือเขาจนปืนหลุดมือไปไกล "ผมแค่ศัลยแพทย์ที่มาเพื่อตัดเนื้อร้ายออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้" ผมเหวี่ยงเขากระแทกกำแพงจนแน่นิ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปหารินรดา มือของผมสั่นเล็กน้อยขณะที่แกะเทปกาวออกจากปากของเธอ ผิวบริเวณนั้นแดงช้ำ ทำให้ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในหัวใจจนจุกแน่น "ภัทร... คุณไม่ควรมาที่นี่" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย "ถ้าไม่มาที่นี่ ผมคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองได้อีกตลอดกาล" ผมดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น สัมผัสถึงไออุ่นของชีวิตที่ยังมีลมหายใจอยู่ตรงหน้า "ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเจ็บปวดเพราะคนแบบนั้นอีกแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ไม่ใช่แค่ตำรวจที่ผมแจ้งไว้ แต่เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่ผมไม่คุ้นตา พวกมันพังประตูเข้ามาด้วยอาวุธครบมือ ดวงตาของธนาที่ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว กลับเบิกโพลงขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่ดังสะท้อนไปทั่วห้อง "แกคิดว่าฉันมาที่นี่คนเดียวงั้นรึ ภัทรกร? แกพลาดแล้ว... เพราะคนที่แกเพิ่งช่วยออกมาเนี่ยแหละ คือจุดจบของแกจริงๆ" ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นก้าวออกมาข้างหน้า รูปร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อโค้ทสีดำสนิท เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโยนลงมาบนพื้นต่อหน้าผม ภาพในรูปคือหลักฐานการทำธุรกรรมผิดกฎหมายของพ่อผมในอดีตที่ผมพยายามปกปิดมาตลอด และเหนือสิ่งอื่นใด... มีภาพของรินรดาที่กำลังรับเงินจากธนาในเหตุการณ์ที่ผมไม่เคยล่วงรู้มาก่อน! หัวใจของผมกระตุกวูบ รินรดาชะงักไป ดวงตาของเธอหลุบต่ำลงอย่างมีพิรุธ ก่อนจะขยับตัวออกห่างจากอ้อมกอดของผมอย่างรวดเร็ว "ขอโทษนะภัทร..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน "แต่ฉันไม่ได้อยู่ข้างคุณอย่างที่คุณคิดหรอก" ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของผม นี่คือแผนซ้อนแผนที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน และคนที่ผมเชื่อมั่นที่สุด... กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ใช้ทำลายชีวิตผมลงในวินาทีนี้! หวังว่าทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างผม ในการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของรินรดานะครับ!