วิกฤตที่ไม่มีทางเลือก

"ถ้าแกขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว เลือดของนังพยาบาลนี่จะเปลี่ยนสีเสื้อกาวน์สะอาดๆ ของแกให้กลายเป็นสีแดงสดจนจำทางกลับห้องผ่าตัดไม่ได้เลย ภัทรกร" ปลายมีดผ่าตัดสแตนเลสคมกริบกดลงบนลำคอระหงของรินรดาจนผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นรอยบุ๋มสีขาวซีด ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏหยดเลือดซึมออกมา ธนาตะคอกเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยฉายแววภูมิฐานในฐานะอาจารย์แพทย์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกซ่านจากความคลุ้มคลั่ง เขากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกผู้ป่วยนอก ลมพายุที่พัดกรรโชกแรงในยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เขาสั่นไหวเท่ากับความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ผมหยุดกึก ฝ่าเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าหยุดลงทันที ลมหายใจของผมหนักหน่วง ผมพยายามควบคุมสติให้มั่นคงที่สุด แม้ภาพในหัวจะเห็นเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมที่เคยพรากคนรักไปจากผม แต่ครั้งนี้... ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย "วางมีดลงเถอะครับอาจารย์" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามประคองมือไม่ให้สั่น "สิ่งที่อาจารย์ทำอยู่มันเกินกว่าคำว่าความผิดพลาดทางการแพทย์ไปไกลแล้ว ถ้าอาจารย์มอบตัวตอนนี้ ผมสัญญาว่าผมจะช่วยพูดกับคณะกรรมการให้พิจารณาตามความเป็นจริง" "โกหก!" ธนาตะโกนลั่น เสียงแหบพร่าสั่นเครือ "แกมันก็แค่ตัวน่ารำคาญที่บังเอิญรู้ความลับของฉัน! แกย้อนกลับมาเพื่อขัดขวางฉันทุกทาง ไม่ใช่เหรอ? ถ้าแกอยากให้ผู้หญิงคนนี้รอด แกมีทางเดียวเท่านั้น... เซ็นชื่อในเอกสารนี่ซะ รับผิดชอบแทนฉันในกรณีความผิดพลาดที่ห้องผ่าตัดเมื่อห้าปีก่อน แล้วฉันจะปล่อยหล่อนไป" ผมเหลือบมองเอกสารแผ่นหนึ่งที่ถูกโยนลงมาแทบเท้า ใบรับผิดชอบที่ถูกร่างขึ้นอย่างรัดกุมเพื่อเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์วงการแพทย์ให้ผมกลายเป็นแพะรับบาปเพียงคนเดียว หากผมเซ็น อนาคตทางการแพทย์ที่ผมสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและเลือดจะดับวูบลงทันที และที่แย่กว่านั้นคือ... ธนาไม่มีทางปล่อยตัวรินรดาจริงๆ หรอก เขาเป็นโรคจิตเภทที่มีความทะเยอทะยานเป็นที่ตั้ง เขาไม่ปล่อยให้พยานปากเอกรอดชีวิตไปได้ ผมมองสบตารินรดา ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเข้มแข็งและการตัดสินใจที่ทำเอาหัวใจผมบีบแน่น เธอส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงห้ามไม่ให้ผมทำตามข้อเสนอ "มองอะไร! เซ็นสิ!" ธนากดมีดลึกลงไปอีก รินรดาสะดุ้งเฮือก หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนปกเสื้อกาวน์ของเธอ "ใจเย็นๆ ครับอาจารย์" ผมขยับมือไปที่กระเป๋าเสื้อกาวน์อย่างเชื่องช้า "ถ้าผมต้องเซ็น ผมก็ต้องใช้ปากกาที่ผมพกติดตัว ผมไม่ชอบใช้ปากกาของใคร... มันเป็นความเคยชินของศัลยแพทย์" ผมค่อยๆ หยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมา แต่มันไม่ใช่ปากกา มันคือ 'Hemostat' หรือคีมจับหลอดเลือดขนาดเล็กที่ผมซ่อนไว้ในมือตลอดเวลา ประสบการณ์จากการผ่าตัดนับพันเคสสอนให้ผมรู้ว่า การเคลื่อนไหวเพียงเสี้ยววินาทีอาจตัดสินความเป็นความตายได้ ผมคำนวณระยะห่างระหว่างผมกับธนา... สองเมตรครึ่ง มุมองศาของลม และจังหวะที่ธนาเพลี่ยงพล้ำจากการตะโกนใส่ผม "ภัทรกร! อย่าตุกติก!" ธนาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาสติแตกมากขึ้นทุกที "อาจารย์ครับ..." ผมเรียกเขาเบาๆ พร้อมกับยิ้มที่มุมปาก "อาจารย์เคยสอนผมว่า 'ศัลยแพทย์ที่ดีต้องรู้จักรอจังหวะที่หัวใจหยุดเต้นเพื่อทำการกู้ชีพ' แต่วันนี้... อาจารย์กลับเป็นคนรีบเร่งจะทำลายหัวใจของตัวเองเสียเอง" ในจังหวะที่ธนาชะงักด้วยความงุนงง ผมพุ่งตัวออกไปเหมือนเสือโคร่งที่ขย้ำเหยื่อ ไม่ใช่การพุ่งเข้าไปหาธนาตรงๆ แต่เป็นการเบี่ยงตัวไปด้านข้างตามมุมอับสายตาของแสงไฟจากอาคารข้างเคียง "กรี๊ด!" รินรดาร้องออกมาเมื่อธนาเสียหลักถอยหลังตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น มือของผมก็คว้าข้อมือที่ถือมีดของเขาไว้แน่น ผมกดจุดที่ข้อมือจนเขาต้องปล่อยมีดหลุดมือด้วยความเจ็บปวด "แก... แกมันปีศาจ!" ธนาคำราม เรายื้อยุดกันบนดาดฟ้าที่เปียกปอนด้วยหยดน้ำค้าง รินรดาฉวยโอกาสวิ่งหนีออกมาได้สำเร็จ แต่เธอกลับไม่ได้วิ่งหนีไปไหน เธอหันกลับมาคว้าท่อนเหล็กใกล้ๆ เตรียมจะเข้าช่วยผม แต่ทว่า... จังหวะที่ผมกำลังจะล็อคตัวธนาให้สงบลง เสียงปืนปริศนาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของดาดฟ้า! ปัง! กระสุนนัดนั้นไม่ได้โดนผม แต่มันเฉี่ยวไหล่ธนาไปจนเขาร่วงลงไปกองกับพื้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกรูเข้ามาจากทางบันไดหนีไฟ ไม่ใช่ตำรวจ... พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสนิทและสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า "จบแค่นี้แหละ หมอภัทร" หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์เอ่ยขึ้น เสียงของมันเย็นเยียบจนผมรู้สึกขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง "บอสสั่งมาว่า ของที่นายพกติดตัวมาตลอด... ต้องส่งคืนให้เจ้าของที่แท้จริง" ผมมองไปที่มือของตัวเองที่ยังสั่นเทา ก่อนจะตระหนักได้ว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่ชีวิตผม แต่มันคือ 'นาฬิกาพกเรือนเก่า' ที่ผมใช้ในการนับจังหวะการย้อนเวลา... หากผมเสียมันไป ผมจะไม่มีวันแก้ไขอดีตได้อีก และที่น่าตกใจกว่านั้น ชายที่ก้าวออกมาจากแถวหลังสุดของกลุ่มคนชุดดำ คือคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน "สวัสดีครับภัทรกร... ไม่เจอกันนานเลยนะ เพื่อนรัก" ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างผม ในบทสรุปของความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับ!