ความจริงเปิดเผย

“นั่นไม่ใช่หลักฐาน แต่มันคือคำโกหกที่ฉาบด้วยเกียรติยศของอาจารย์ครับ ศ.ดร. ธนา” เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมศัลยแพทย์แห่งชาติ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง ผมยืนอยู่หน้าไมโครโฟน แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องเข้ามาจนพร่ามัว แต่แววตาของผมกลับจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเวทีประธาน—คนที่มีรอยยิ้มเยือกเย็นฉาบอยู่บนใบหน้าเสมอมา ศ.ดร. ธนา ไม่ได้สะทกสะท้าน เขาจัดเนคไทอย่างใจเย็นก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ “หมอภัทร... การที่คุณพยายามทำลายชื่อเสียงของผมด้วยการสร้างเรื่องราวขึ้นมาลอยๆ แบบนี้ มันไม่ได้ทำให้คุณดูเป็นวีรบุรุษหรอกนะครับ มันทำให้คุณดูเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่กำลังตื่นตระหนกกับความล้มเหลวของตัวเอง” ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ ผมเพียงแค่กดรีโมตในมือ ข้อมูลบนหน้าจอขนาดใหญ่ด้านหลังตัวผมเปลี่ยนไป มันไม่ใช่กราฟสถิติที่น่าเบื่อ แต่มันคือแฟ้มประวัติคนไข้ที่ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี พร้อมด้วยไฟล์บันทึกเสียงที่ผมเคยได้รับมาจากห้องทำงานลับของเขาในอดีตชาติ “คนไข้หมายเลข 0422... คุณจำชื่อนี้ได้ไหมครับ อาจารย์?” ผมถาม เสียงของผมราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่นั่งอยู่บนเวที รินรดาที่ยืนอยู่มุมเวทีด้านข้างสบตาผม เธอพยักหน้าเล็กน้อย แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นและกำลังใจ นั่นคือแรงผลักดันที่ทำให้ผมก้าวต่อไปได้โดยไม่หันหลังกลับ “คนไข้คนนั้นตายด้วยภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัด แต่บันทึกในเอกสารบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน” ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องประชุม “แต่ความจริงคือ อาจารย์จงใจตัดเส้นเลือดแดงใหญ่เพื่อที่จะเปลี่ยนตัวแพทย์ผ่าตัดกลางคัน เพื่อนำเอาผลงานวิจัยการผ่าตัดส่องกล้องแบบใหม่ที่ยังไม่ผ่านการรับรองมาใช้กับคนไข้โดยไม่ได้รับอนุญาต... เพียงเพื่อผลประโยชน์ของงานวิจัยชิ้นเดียว” ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องประชุม เสียงกระซิบกระซาบดังเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง ศ.ดร. ธนา ลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเริ่มปรากฏรอยร้าวของความโกรธเกรี้ยว เขารีบหันไปสั่งการผู้ช่วยข้างกาย แต่สายไปแล้ว ทุกคนในห้องนี้ไม่ได้ถูกปิดหูปิดตาอีกต่อไป “คุณมีแค่กระดาษพวกนี้... ไม่มีวันพิสูจน์ได้หรอกว่าเสียงในคลิปนั่นเป็นเสียงผม” ธนาตะคอกขึ้นมา ทำลายมาดผู้ดีจนหมดสิ้น “ผมไม่ได้มาที่นี่คนเดียวครับ” ผมผายมือไปทางประตูทางเข้าห้องประชุม ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของอดีตพยาบาลอาวุโสที่เคยเป็นพยานปากเอกในคดีนั้นก้าวเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารในมือ เธอดูหวาดกลัว แต่เมื่อสบตาผม เธอก็ยืดตัวตรงและก้าวเดินอย่างมั่นคง เธอคือคนเดียวที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้ในอดีตชาติ และเธอก็พร้อมจะทวงคืนความยุติธรรมในวันนี้ “บันทึกต้นฉบับไม่ได้อยู่ในแฟ้มที่อาจารย์ทำลายทิ้งหรอกครับ... เพราะผมเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ตั้งแต่ตอนที่ผมรู้ว่าประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม” ผมก้าวเข้าหาธนาช้าๆ “ผมไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้นอาจารย์ แต่ผมกลับมาเพื่อดึงหน้ากากของอาจารย์ออกให้โลกได้รับรู้ว่า มือที่ถือมีดผ่าตัดรักษาคนไข้ของอาจารย์นั้น... แปดเปื้อนไปด้วยเลือดของคนบริสุทธิ์มากแค่ไหน” ศ.ดร. ธนา เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเขาซีดเผือดเหมือนเห็นผี แต่ทันใดนั้น เขาก็กลับมาแสยะยิ้มอีกครั้ง—รอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกถึงอันตรายในระดับสัญชาตญาณ “ดี... ในเมื่อแกอยากทำลายชื่อเสียงของฉันนัก งั้นเราก็มาดูกันว่าระหว่าง 'หมอผู้ผดุงความยุติธรรม' กับ 'อาจารย์ผู้สร้างคุณูปการ' ใครจะพังพินาศก่อนกัน” เขากดโทรศัพท์ส่งข้อความบางอย่างออกไป วินาทีนั้นเอง แสงในห้องประชุมดับวูบลงเหลือเพียงไฟสำรองสีแดงก่ำ เสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นจากภายนอก ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคนในห้อง รินรดาคว้าแขนผมไว้แน่น “ภัทรคะ! มีคนจ้างมือปืนมาที่นี่... ตอนนี้เลย!” ผมมองเห็นเงาคนร้ายถืออาวุธผ่านช่องว่างของม่านเวที สายตาของผมเหลือบไปเห็นธนาที่กำลังเดินหนีออกจากประตูฉุกเฉินด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อสำหรับคนวัยเขา ความจริงที่เปิดเผยออกมาได้ทำลายชีวิตของคนชั่วก็จริง แต่ดูเหมือนว่าปีศาจตนนี้จะไม่ได้ยอมแพ้โดยง่าย และเขาเตรียมจุดจบให้ผมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ในห้องที่กำลังกลายเป็นสนามรบกลางงานสัมมนาทางการแพทย์แห่งนี้ ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเดียวว่าจะปกป้องหลักฐาน หรือจะปกป้องคนรักที่อยู่ข้างกาย จังหวะนั้นเอง... เสียงปืนนัดแรกก็ดังขึ้นกลางความมืด กระสุนเฉียดหูผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนที่รินรดาจะทรุดตัวลงกับพื้นโดยไร้เสียงร้อง ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาจนถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดนี้นะครับ หมอภัทรจะไม่มีวันหยุดจนกว่าความจริงจะชนะในที่สุดครับ