รอยร้าวในหัวใจ

"วางแฟ้มลงเสีย ภัทรกร... การตัดสินใจที่ผิดพลาดเพียงก้าวเดียว อาจทำให้คนที่คุณรักที่สุดกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณบนเตียงผ่าตัดที่เย็นเฉียบ" เสียงของธนาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ ชายชราในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาผู้นี้ไม่ได้ดูเหมือนฆาตกรที่กำลังวางแผนชั่วร้าย แต่มันกลับดูเหมือนคำแนะนำจากอาจารย์ผู้หวังดี ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะกระชากคอเสื้อเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ผมมองแฟ้มเอกสารหลักฐานการฟอกเงินและการค้ามนุษย์ในคราบงานวิจัยทางการแพทย์ในมือ ก่อนจะสลับสายตาไปที่หน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งถ่ายทอดสดภาพรินรดากำลังถูกควบคุมตัวอยู่ในห้องพักฟื้นพิเศษ เธอถูกล้อมรอบด้วยพยาบาลกลุ่มหนึ่งที่ผมรู้ดีว่าไม่ใช่พยาบาลธรรมดา แต่เป็นหน่วยกล้าตายที่ธนาว่าจ้างมา หากผมกดปุ่ม 'ส่งอีเมล' นี้ไปยังสื่อมวลชนและสำนักงานตำรวจแห่งชาติ รินรดาจะไม่มีทางรอดไปถึงแสงตะวันในวันพรุ่งนี้ "คุณกำลังเล่นเกมที่รู้อยู่แล้วว่าไม่มีวันชนะ หมอภัทร" ธนาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ บนตัวเขาทำให้ผมอยากจะอาเจียน "คุณย้อนเวลากลับมาเพื่ออะไร เพื่อเปลี่ยนโชคชะตาที่เน่าเฟะงั้นหรือ? น่าขัน... ในเมื่อตอนนี้คุณเองนั่นแหละที่เป็นคนผลักไสให้ผู้หญิงคนนั้นเดินลงหลุม" ผมกำแฟ้มในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาตลอดชีวิตก่อนหน้านี้กำลังเดือดพล่านเหมือนลาวาที่พร้อมจะปะทุ แต่ในฐานะศัลยแพทย์ ผมถูกฝึกมาให้ควบคุมอารมณ์ภายใต้ความกดดัน ผมสูดลมหายใจลึก พยายามดึงสติกลับมาที่เข็มวินาทีที่กำลังขยับไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า "ศาสตราจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว "ความผิดพลาดของผมในอดีต คือการไม่กล้าตัดสินใจในตอนที่ควรจะทำ แต่วันนี้... ผมไม่ได้มาเพื่อขอร้องคุณ" ผมค่อยๆ เลื่อนนิ้วไปที่หน้าจอแท็บเล็ต นิ้วโป้งของผมสั่นเพียงเล็กน้อย แต่สายตาของผมจ้องมองเขานิ่งสนิทไม่ไหวติง "ถ้าคุณทำร้ายเธอ ผมจะทำให้ชื่อเสียงที่คุณสร้างมาทั้งหมดกลายเป็นผงธุลี และเชื่อเถอะว่า ชีวิตที่เหลือของคุณหลังจากนี้ จะไม่ได้อยู่ในคุกที่สะดวกสบายหรอกครับ" ธนาหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นชา "งั้นเรามาดูสิว่า... ระหว่างความแค้นที่ฝังรากลึก กับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง คุณจะเลือกทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง" เขากดรีโมทในมือทันที ทันใดนั้นสัญญาณภาพจากห้องพักฟื้นของรินรดาก็ตัดไป เหลือเพียงจอดำมืดสนิท ก่อนที่โทรศัพท์ของผมจะสั่นสะเทือนด้วยข้อความวิดีโอคอลล์สายหนึ่ง เมื่อผมกดรับ ภาพที่ปรากฏคือรินรดาที่ถูกมัดอยู่บนเตียง โดยมีปืนจ่ออยู่ที่ขมับของเธอจากมุมมืด "หมอภัทร... อย่าทำอะไรลงไปนะคะ" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่แววตาของเธอยังคงมั่นคงและเต็มไปด้วยความห่วงใย "ชีวิตของคนอีกมากมายรอคุณอยู่ที่แผนกศัลยกรรม... อย่าแลกอนาคตของคนไข้เพื่อแก้แค้นให้ฉันเลย" หัวใจของผมเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็ก แววตาของรินรดาเหมือนกระจกที่สะท้อนภาพตัวผมเอง—ศัลยแพทย์ที่ควรจะช่วยชีวิตคน แต่กลับกลายเป็นคนที่กำลังพาคนรักไปสู่ความตายเพียงเพราะความแค้นส่วนตัว ผมต้องเลือกระหว่าง 'การทำลายศัตรู' ที่ผมเฝ้ารอมานาน หรือ 'การรักษาชีวิต' ที่เป็นดั่งลมหายใจของผม ผมมองหน้าธนาที่กำลังแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ ผมตัดสินใจแล้ว... แต่มันไม่ใช่การตัดสินใจแบบที่เขาคิด "ธนาครับ" ผมเอ่ยเสียงนิ่งขณะที่ในใจวางแผนการขั้นสุดท้าย "การผ่าตัดที่ยากที่สุด ไม่ใช่การผ่าตัดก้อนมะเร็งที่ลามไปทั่วร่างกาย... แต่เป็นการตัดสินใจตัดใจจากอดีต เพื่อมองไปที่อนาคต" ผมคว้ามีดผ่าตัดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาขึ้นมาด้วยความเร็วสูงจนเขาตั้งตัวไม่ติด ก่อนจะปักลงบนโต๊ะไม้หนาแน่นเสียงดังฉึก! เลือดของผมไหลซึมจากรอยบาดที่นิ้วมือ แต่มันกลับทำให้ผมได้สติ ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลก็ดังลั่นไปทั่วโถงทางเดิน แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชายชุดดำที่ผมไม่ได้คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่... ไม่ใช่ลูกน้องของธนา แต่เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษที่ผมส่งข้อมูล 'บางส่วน' ไปให้ก่อนหน้านี้ โดยที่ธนาไม่รู้ตัว ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุน ชายชุดดำคนหนึ่งกลับก้าวออกมาข้างหน้า ถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืมได้ลง "คุณหมอครับ... ข้อมูลที่ส่งมามันไม่พอหรอกครับ" ชายคนนั้นกล่าวพลางจ่อกระบอกปืนมาที่ผม "เพราะพวกเราไม่ใช่มือปราบ... พวกเราคือคนที่ธนาว่าจ้างมาเพื่อเก็บงานที่เหลือให้สะอาดที่สุด" ปลายกระบอกปืนไม่เพียงเล็งมาที่ผม แต่มันกลับเบนไปทางประตูห้องทำงานที่กำลังเปิดออก และร่างของรินรดาที่พยายามวิ่งหนีเข้ามาในห้องก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเราทุกคน! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ