คำสารภาพที่ไม่มีใครรู้

"ถ้าคุณคิดว่าการย้อนเวลากลับมาเพื่อเล่นบทพระเอกผู้ผดุงความยุติธรรมจะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างสวยงาม คุณกำลังประเมินธนาต่ำเกินไป... และคุณกำลังประเมิน 'ราคา' ที่ต้องจ่ายผิดพลาดอย่างมหันต์ครับ หมอภัทร" เสียงแหบพร่าดังมาจากเงามืดหลังตู้เก็บเวชระเบียนเก่าภายในห้องเก็บของชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ทำให้ผมต้องกำหมัดแน่น ผมรู้ดีว่า 'ใคร' กำลังพูดกับผมอยู่ 'วิชัย' อดีตมือขวาผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของธนา ชายผู้ที่ในไทม์ไลน์เดิมควรจะตายไปแล้วด้วยโรคร้ายก่อนที่ผมจะทันได้รู้ความลับของเขา ผมขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอ แม้ในใจจะเต้นระรัวเหมือนกลองรบ "คุณวิชัย... คุณไม่ใช่คนที่จะโผล่มาทักทายผมเพียงเพราะอยากระบายความแค้นหรอกใช่ไหมครับ" วิชัยก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ซูบตอบและรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธแค้น แต่มันกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าราวกับคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจขายวิญญาณให้ปีศาจอย่างธนา เขาวางแฟ้มสีน้ำเงินเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยฝุ่น "คุณจำคดีคนไข้ 'นภัส' ได้ไหมครับ?" ผมชะงักไปทันที ชื่อนั้น... นภัสคือน้องสาวของรินรดา คนไข้เคสแรกที่ผมทำพลาดในอดีต และเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่สุดในชีวิตศัลยแพทย์ของผม "คุณหมายความว่ายังไง... นั่นมันเป็นความผิดพลาดของผมเอง การผ่าตัดครั้งนั้นผมเป็นคนทำมันพัง" "นั่นคือสิ่งที่ธนาอยากให้คุณเชื่อครับ" วิชัยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเสียดสีโชคชะตา "หมอภัทร... คุณเก่ง คุณฉลาด แต่คุณขาดความระแวง ธนาไม่ได้แค่สั่งให้คุณผ่าตัด แต่เขาเปลี่ยนค่าผลเลือด เปลี่ยนตารางเวร และที่สำคัญที่สุด... เขาแอบใส่ 'สาร' บางอย่างลงในน้ำเกลือที่ใช้เตรียมผ่าตัดวันนั้น" โลกทั้งใบของผมเหมือนหยุดหมุน ความเย็นเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นไปถึงหัวใจ คำสารภาพที่ไร้ความปรานีนี้ทำลายทุกทฤษฎีที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมตัวเองมาตลอดหลายปี "ทำไม... เพื่ออะไร? เพื่อตำแหน่งหัวหน้าแผนกน่ะเหรอ?" "ตำแหน่งน่ะเหรอครับ?" วิชัยเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นบุหรี่ราคาถูกจางๆ จากตัวเขา "ธนาไม่เคยต้องการตำแหน่ง เขากำลังทำ 'โปรเจกต์' บางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น... เขาต้องการเปลี่ยนคุณให้เป็น 'ฆาตกร' ตั้งแต่ตอนนั้น เพื่อที่จะได้ควบคุมคุณไว้เป็นเครื่องมือในมือของเขาในอนาคตไงครับ และที่น่าตลกที่สุดคือ... เขาทำสำเร็จมาตลอด จนกระทั่งคุณย้อนกลับมา" ผมมองแฟ้มในมือของวิชัย หัวใจเต้นผิดจังหวะ ผมรู้ว่าข้างในนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่หากเปิดเผยออกไป ธนาจะต้องพินาศ แต่ในขณะเดียวกัน... ราคามันอาจหมายถึงชีวิตของคนบริสุทธิ์อีกหลายคน รวมถึงรินรดาด้วย "คุณจะเอาหลักฐานนี้ไปให้ใคร?" วิชัยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าคุณเปิดโปงเขาตอนนี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยคุณไว้ และคนใกล้ตัวคุณ... อย่างพยาบาลรินรดา เธอจะเป็นคนแรกที่ต้องรับเคราะห์แทนคุณ เหมือนที่นภัสเคยโดน" "ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ลึกๆ ในใจจะเต็มไปด้วยความกลัว "ผมย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้รอยแผลพวกนี้ ไม่ใช่เพื่อสร้างแผลใหม่ให้ใครเพิ่ม" "งั้นคุณก็คิดผิดแล้ว" วิชัยก้าวถอยหลังกลับไปสู่เงามืดอีกครั้ง "เพราะความจริงที่คุณกำลังถืออยู่ มันไม่ได้แค่จะทำลายธนา... แต่มันจะเปิดโปง 'ตัวตนที่แท้จริง' ของคุณด้วย ว่าทำไมคุณถึงรู้เรื่องราวทั้งหมดล่วงหน้า เหมือนพระเจ้าที่ถือไพ่ใบสุดท้ายในมือ" เสียงฝีเท้าของวิชัยค่อยๆ ห่างออกไป ผมยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่เงียบสงัด ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้หนักอึ้งราวกับภูเขาที่ทับลงมาบนอก ผมหยิบแฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดู ลายเซ็นของธนาที่ปรากฏอยู่บนเอกสารการสั่งยาที่ไม่คุ้นเคยคือหลักฐานมัดตัวที่ชัดเจนที่สุด ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเดินออกจากห้องนั้น ประตูเหล็กหนักๆ ก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับชายในชุดสูทสีดำกลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาล้อมผมไว้ โดยมีธนายืนอยู่ตรงกลางด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "หมอภัทร... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมครับว่าความอยากรู้อยากเห็นมันมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ" ธนากล่าวขณะชี้นิ้วมาที่แฟ้มในมือผม "ส่งมันมา แล้วผมจะถือว่าคืนนี้เราไม่เคยเจอกัน... แต่ถ้าไม่..." เขากดปุ่มรีโมทในมือ ทันใดนั้นหน้าจอแท็บเล็ตของเขาก็ฉายภาพถ่ายมุมสูง... ภาพของรินรดาที่กำลังก้าวออกจากหอพักเพียงลำพังในความมืด พร้อมกับมีชายสวมหมวกกันน็อกขี่มอเตอร์ไซค์จ่ออยู่ใกล้ๆ "เลือกระหว่างแฟ้มเล่มนั้น... กับชีวิตของคนที่คุณรักที่สุดในตอนนี้ครับ หมอ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ผมมองสลับระหว่างแฟ้มที่สามารถลากคอธนาเข้าคุกได้ กับภาพชีวิตของรินรดาที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย นิ้วของผมสั่นสะท้าน... นี่คือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในการตัดสินใจของผมตั้งแต่ก้าวข้ามกาลเวลามา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฝ่าฟันความมืดมิดไปกับผมในตอนนี้นะครับ