ศัตรูในเงามืด

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ต้องจมอยู่กับความทรมาน ก็บอกให้หมอภัทรกรถอยออกมาจากโครงการวิจัยนั้นเสีย... ก่อนที่รอยแผลเป็นบนใบหน้าสวยๆ ของคุณ จะกลายเป็นความทรงจำที่ลบไม่ออกไปตลอดชีวิต” เสียงกระซิบแหบพร่าจากชายฉกรรจ์ในชุดดำที่พิงอยู่กับขอบประตูห้องพักของรินรดาเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งที่เธอใช้ประคบแผลในอดีต รินรดายืนตัวแข็งทื่อ มือที่ถือแก้วน้ำสั่นไหวจนน้ำกระฉอกออกมาเปื้อนหลังมือ เธอไม่ได้กลัวตาย แต่ความห่วงใยที่มีต่อชายหนุ่มที่เธอมอบหัวใจให้กลับทำให้เธอใจสลาย “คุณเป็นใคร... ใครส่งคุณมา?” เธอพยายามรวบรวมความกล้าถามกลับ แม้ในใจจะรู้ดีว่าคำตอบนั้นมุ่งตรงไปหาใคร ชายชุดดำไม่ตอบ มันเพียงแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาหยาบโลนกวาดมองไปรอบห้องพักราวกับกำลังประเมินค่าชีวิตของเธอ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยกรูดไปจนชนกับโต๊ะทำงาน เอกสารการวิจัยที่ภัทรกรฝากให้เธอช่วยตรวจสอบกระจายเต็มพื้น “อาจารย์ธนาไม่ได้ต้องการฆ่าคุณหรอกครับ... เขาแค่ต้องการให้ ‘หมาก’ ตัวสำคัญของหมอภัทรเล่นตามเกมที่วางไว้” ชายคนนั้นหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ เป็นรูปของรินรดาในอิริยาบถที่เป็นส่วนตัวที่สุด มันแสดงให้เห็นว่าชีวิตของเธอถูกจับจ้องอยู่ทุกฝีก้าว “เตือนเขาเสีย ถ้าไม่อยากเห็นจุดจบที่น่าอนาถกว่าคราวที่แล้ว” ... ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกาแฟดำ ภัทรกรกำลังจ้องมองผลสแกนสมองบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในแผนการรักษาของธนา แต่นัยน์ตาคู่คมกลับเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออยู่บ่อยครั้ง ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดก่อตัวขึ้นในอกดั่งพายุที่กำลังจะก่อตัว ‘รินรดาควรจะส่งรายงานสรุปมาให้ผมได้แล้ว’ เขาคิดในใจ มือหนาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรออก ทว่าก่อนที่นิ้วจะกดลงบนชื่อของหญิงสาว ข้อความแจ้งเตือนหนึ่งก็เด้งขึ้นมา เป็นข้อความที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่มีเพียงไฟล์วิดีโอสั้นๆ ภัทรกรกดเปิดด้วยความระแวง ภาพที่ปรากฏคือห้องพักของรินรดาที่ดูยุ่งเหยิง และเงาร่างของชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดี... ไม่ใช่เพราะรู้จักตัวตน แต่เพราะเขารู้จัก 'สัญลักษณ์' บนแหวนที่นิ้วก้อยของชายคนนั้น มันคือแหวนประจำตระกูลที่ธนาเคยอวดอ้างว่าได้รับสืบทอดมา “ธนา... แกข้ามเส้นที่ฉันขีดไว้แล้ว” ภัทรกรกัดฟันแน่น เสียงขบกรามดังลั่นห้อง แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้เปลี่ยนเป็นไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาไม่ได้สู้ด้วยอารมณ์เพียงอย่างเดียว เขารู้ดีว่าหากผลีผลามเข้าหาธนาในตอนนี้ ทุกอย่างที่เขาย้อนเวลากลับมาแก้ไขจะพังทลายลง ภัทรกรหยิบชุดกราวน์ขึ้นมาสวมด้วยความรวดเร็ว เขาไม่ได้กำลังจะไปหาธนาเพื่อเผชิญหน้า แต่เขากำลังไปในที่ที่ธนาคาดไม่ถึง ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่ธนาใช้เป็นสถานที่ฟอกเงินและทำวิจัยนอกกฎหมาย ภัทรกรลอบเข้ามาผ่านทางเข้าออกของพนักงานที่เขาเคยแอบศึกษาผังอาคารไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เขาไม่ได้มาเพื่อล้างแค้นด้วยกำลัง แต่เขามาเพื่อ 'ชิงจังหวะ' ในเกมนี้ ทว่าเมื่อเขามาถึงห้องเก็บข้อมูลลับ กลับพบเพียงความว่างเปล่า เอกสารทั้งหมดถูกทำลายจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน และที่กลางโต๊ะทำงานตัวนั้น มีดอกกุหลาบสีดำวางอยู่หนึ่งดอก พร้อมกับโน้ตที่เขียนด้วยลายมือบรรจงที่เขารู้จักดีที่สุด *“หมอภัทร... การแก้ไขอดีตเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเสมอ แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่า อดีตไม่ได้มีแค่เรื่องที่คุณรู้ แต่ยังมีเรื่องที่คุณ 'ไม่เคยรู้' อีกมากมาย”* ภัทรกรชะงัก ร่างกายของเขาราวกับถูกแช่แข็งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก้าวเข้ามาปิดล้อมห้องเก็บข้อมูลจากทั้งสองฝั่ง แสงเลเซอร์สีแดงจากอาวุธปืนพาดผ่านอกของเขาหลายจุด “ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ผมเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะ หมอภัทร” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังมาจากความมืดด้านหลัง บานประตูห้องเปิดออกเผยให้เห็นศ.ดร.ธนา ในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ “คุณคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องการย้อนเวลางั้นหรือ? คุณมันก็แค่เหยื่อที่หลงทางในรอยแยกของกาลเวลาเท่านั้น” ภัทรกรไม่ได้หันกลับไป แต่เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยในตอนแรกกลับนิ่งสนิท “คุณคิดว่าผมจะมาที่นี่โดยไม่มีแผนสำรองงั้นหรือครับ อาจารย์?” เขากดปุ่มสั่งการในนาฬิกาข้อมือที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเอง เสียงไซเรนเตือนภัยของโรงพยาบาลดังลั่นไปทั่วทุกทิศทาง พร้อมกับระบบล็อกประตูอัตโนมัติที่ปิดตายทางออกทั้งหมด แต่สิ่งที่ทำให้ธนาต้องหน้าซีดเผือดไม่ใช่เสียงไซเรน แต่มันคือภาพที่ปรากฏบนจอโปรเจกเตอร์กลางห้อง... ภาพการสนทนาลับระหว่างธนากับกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่กำลังถูกถ่ายทอดสดไปยังสำนักงานตำรวจแห่งชาติและสื่อมวลชนทุกสำนักในขณะนี้! “นี่มันอะไรกัน! แกทำอะไรลงไป!” ธนาคำรามลั่น สติที่เคยสุขุมหลุดลอย ภัทรกรค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูหมายเลขหนึ่งด้วยแววตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย “ผมบอกคุณแล้วไงครับ ว่ารอยแผลในอดีต ผมจะเป็นคนเย็บมันปิดด้วยมือของผมเอง และคืนนี้... ถึงเวลาที่แผลของคุณจะถูกเปิดออกต่อหน้าสาธารณชนแล้วครับ” ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังเข้าทาง ภัทรกรกลับต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจากรินรดา เสียงของเธอสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน “ภัทร... อย่าเพิ่งทำอะไร... เขาไม่ได้มาแค่คนเดียว... เขาจับตัว ‘แม่’ ของคุณไว้แล้ว!” หัวใจของภัทรกรหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น แสงไฟทั้งห้องก็ดับมืดลงเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว พร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นหนึ่งนัดจากจุดที่มืดมิดที่สุดในห้อง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับครับ