อดีตที่เริ่มลบเลือน

"ผมว่าคุณควรหยุดพักบ้างนะครับ หมอภัทร" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักแพทย์ยามวิกาล เธอไม่ได้มองหน้าผม แต่สายตาของเธอจดจ้องอยู่ที่รอยหมึกบนแฟ้มประวัติคนไข้ที่ผมกำลังขีดฆ่าและแก้ไขข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือของผมสั่นเล็กน้อยจนปลายปากกาฝนลงบนกระดาษจนเกิดรอยขาด ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างเราไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความหนักอึ้งของกาลเวลาที่กำลังบิดเบี้ยว ผมหลับตาลง พยายามควานหา 'ภาพ' ของเหตุการณ์ฆาตกรรมอำพรางในห้องผ่าตัดเมื่อสิบปีก่อน ภาพที่เคยชัดเจนดุจฉากภาพยนตร์ในหัวผม บัดนี้มันกลับพร่าเลือนเหมือนภาพถ่ายเก่าที่โดนน้ำฝนสาดจนสีละลาย "คุณจำรายละเอียดวันที่ ศ.ดร. ธนา สั่งปิดเคสคนไข้สมชายได้แม่นยำไหมครับริน?" ผมถามเสียงแผ่วโดยไม่ลืมตา รินรดาชะงัก เธอวางปากกาลงแล้วขมวดคิ้ว "จำได้สิคะ... เอ้อ... ขอโทษครับ ผมหมายถึงคุณจำได้ไหม... วันนั้นฝนตกหนักมาก จนไฟดับไปครู่หนึ่งในตึกผู้ป่วยในไม่ใช่หรือครับ?" "ฝนตก?" ผมทวนคำ เสียงหัวเราะขื่นๆ หลุดออกมาจากลำคอ "คุณริน... วันนั้นแดดจัดมากต่างหาก แดดร้อนจนกระจกห้องผ่าตัดเกือบแตก... หรือว่าผม... ผมจำผิดไปเอง" ความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาไม่ใช่ความกลัวตาย แต่มันคือความกลัวการสูญเสีย 'อาวุธ' เพียงอย่างเดียวที่ผมมี นั่นคือความรู้จากอนาคต หากเหตุการณ์ในปัจจุบันเริ่มขยับเขยื้อนจนหน้าประวัติศาสตร์เปลี่ยนไป ความทรงจำของผมก็จะกลายเป็นเพียงขยะไร้ค่า และเมื่อนั้น ผมจะกลายเป็นแค่ศัลยแพทย์ธรรมดาที่ไม่มีทางหยุดยั้งปีศาจอย่างธนาได้เลย ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้จนมันกระแทกกับขอบโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้กระจกที่วางเครื่องมือผ่าตัดไว้ ผมหยิบมีดผ่าตัดด้ามเดิมที่ผมพกติดตัวไว้เป็นเครื่องเตือนใจขึ้นมาพิจารณา ความทรงจำที่เคยเป็นเหมือนทางเดินที่สว่างไสว บัดนี้กลับถูกหมอกควันหนาทึบปกคลุม เส้นทางที่ผมเคยวางแผนไว้ว่าจะเดินไปดักหน้าธนาในวันพรุ่งนี้ เริ่มคลุมเครือจนผมไม่แน่ใจว่า นั่นคือแผนที่ หรือกับดักกันแน่ "ภัทร..." รินรดาเดินเข้ามาใกล้ เธอสัมผัสที่ไหล่ของผม แผ่วเบาแต่หนักแน่น "ถ้าความทรงจำมันเริ่มหายไป นั่นอาจหมายความว่าเรากำลังทำสำเร็จอยู่นะครับ" "สำเร็จงั้นหรือครับ?" ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมสะท้อนความเจ็บปวด "การที่ผมลืมวันเวลาที่ธนาทำเลวร้าย นั่นหมายความว่าผมกำลังสูญเสียเป้าหมายไปทีละน้อย ถ้าผมลืมว่าเขาฆ่าใครบ้าง ผมจะหยุดเขาได้อย่างไร?" เธอมองลึกเข้ามาในดวงตาผม "เพราะถ้าคุณเปลี่ยนอดีตได้สำเร็จ อนาคตที่แสนโหดร้ายเหล่านั้นก็จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกไงครับ ความทรงจำที่ทรมานเหล่านั้น... มันก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไปแล้วไม่ใช่หรือครับ?" คำพูดของเธอกระแทกใจผมอย่างจัง ผมนิ่งไปครู่ใหญ่ ลมหายใจติดขัด ผมมัวแต่กังวลกับการ 'แก้แค้น' จนลืมไปว่าเป้าหมายสูงสุดที่ผมย้อนเวลากลับมา ไม่ใช่เพื่อเป็นผู้กำหนดชะตา แต่เพื่อลบเลือนรอยแผลที่ผมเคยปล่อยให้มันกัดกินชีวิตคนที่ผมรัก ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะคลายความสงสัย เสียงเคาะประตูห้องพักแพทย์ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะหนักๆ สามครั้ง ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ผมคุ้นเคยจนสะอิดสะเอียน "หมอภัทร อยู่ข้างในใช่ไหมครับ?" ศ.ดร. ธนา เปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาต เขาสวมชุดกาวน์สะอาดสะอ้าน รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์นั้นดูอบอุ่นและมีเมตตาเสมอในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับผม มันคือรอยยิ้มของเพชฌฆาตที่ถือมีดซ่อนไว้ข้างหลัง "อาจารย์มีธุระอะไรดึกดื่นขนาดนี้หรือครับ?" ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด ธนาเดินเข้ามาใกล้ เขาสังเกตเห็นแฟ้มประวัติที่ถูกแก้บนโต๊ะ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูที่น่าขนลุก "ผมแค่แวะมาบอกว่า เคสคนไข้ที่คุณกำลังตามติดอยู่น่ะ... ผมตัดสินใจจะรับช่วงต่อเองตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป คุณดูเหนื่อยล้าเกินไปนะภัทร พักบ้างเถอะ... ก่อนที่ความทรงจำอันมีค่าของคุณจะสูญหายไปมากกว่านี้" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ชวนให้ปวดหัว ธนาโน้มตัวลงมาใกล้หูผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "อ้อ... แล้วก็ลืมเรื่องที่คุยกันค้างไว้เมื่อคืนเถอะนะ เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ภัทรกรคนเก่งอย่างคุณ... จะไม่มีวันได้แตะมีดผ่าตัดในโรงพยาบาลนี้อีกต่อไป... ตลอดกาล" เขาวางซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่สั่นประสาท ผมรีบเปิดซองนั้นดูด้วยมือที่สั่นเทา และภาพที่ปรากฏอยู่ข้างในทำให้หัวใจของผมหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันไม่ใช่คำสั่งพักงาน แต่มันคือใบมรณบัตรของรินรดา... ซึ่งลงวันที่เป็นวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ