ความรักที่ก่อตัวท่ามกลางความแค้น

"คุณกำลังทำอะไรน่ะครับ รินรดา?" เสียงของผมเรียบสนิท แต่มันกลับก้องกังวานไปทั่วห้องพักแพทย์ที่เงียบสงัด รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย มือที่กำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้ของศ.ดร. ธนาสั่นไหวจนกระดาษปึกนั้นหลุดมือ ร่วงลงพื้นกระจายเกลื่อน เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผมทันที แต่เลือกที่จะย่อตัวลงเก็บเอกสารด้วยท่าทางที่พยายามคุมสติให้มั่นคงที่สุด "ฉัน... ฉันแค่สงสัยค่ะ" เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแทนตัวเองผิดแปลกไปจากปกติ "ผมหมายถึง... ฉันแค่คิดว่าถ้าเราหาช่องโหว่ในงานวิจัยเรื่องการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายอวัยวะของอาจารย์ธนาได้ เราอาจจะเปิดโปงสิ่งที่เขาทำไว้ในอดีตได้เร็วกว่าเดิม" ผมก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะกดดัน ผมคุกเข่าลงข้างๆ เธอ กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของเธอทำให้สมาธิที่ผมพยายามประคองไว้เริ่มสั่นคลอน ผมเอื้อมมือไปแตะที่ข้อมือของเธอเบาๆ เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวที่รีบร้อนนั้น "การกระทำที่บุ่มบ่ามจะทำให้เรากลายเป็นผู้ต้องหาเสียเองนะครับ" ผมพูดพลางสบตาเธอ สายตาของผมคงจะดุเกินไป เพราะรินรดาถึงกับหลบตาลงต่ำ แสงไฟสีนวลในห้องพักสะท้อนกับใบหน้าด้านข้างของเธอ ทำให้ผมเห็นความกังวลที่ซ่อนอยู่ใต้แววตาคู่นั้น "คุณเป็นหมอที่เก่งนะภัทรกร แต่คุณแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวเกินไปไหม?" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองผมตรงๆ คราวนี้แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่เป็นความเห็นใจที่ทิ่มแทงใจผมยิ่งกว่าคำด่าทอ "ฉันเห็นคุณนอนน้อย เห็นคุณพยายามย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขรอยแผลที่ลึกเกินกว่าใครจะมองเห็น คุณแค้นเขา... ฉันรู้ แต่การแก้แค้นด้วยวิธีสกปรก มันจะทำให้มือที่เคยใช้ช่วยชีวิตคนของคุณแปดเปื้อนไปด้วยหรือเปล่าคะ?" ผมชะงักไป คำถามนั้นมันเหมือนหมัดฮุกเข้าที่กลางอก ผมนึกถึงภาพในอนาคตที่รินรดาต้องจบชีวิตลงบนเตียงผ่าตัดด้วยความผิดพลาดของธนา... การที่ผมได้กลับมาเห็นเธอยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้า หายใจเข้าออก และเป็นห่วงความรู้สึกของผม มันทำให้กำแพงน้ำแข็งที่ผมสร้างไว้พังทลายลงทีละน้อย "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้..." ผมลดระดับเสียงลง มือที่จับข้อมือเธออยู่เปลี่ยนเป็นกุมมือเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "คนที่ต้องเจ็บปวด... คนที่ต้องตาย... อาจจะเป็นคุณก็ได้ ผมยอมให้มือคู่นี้เปื้อนเลือด แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณได้รับอันตราย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะได้ยินไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง รินรดาไม่ได้ชักมือกลับ เธอค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ความอบอุ่นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านผ่านเสื้อกาวน์สีขาว นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นสถานการณ์ที่หัวใจของผมปรารถนาที่สุดในรอบหลายปี "คุณไม่ได้ทำเพื่อตัวเองสินะคะ" เธอพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างมาแตะที่ข้างแก้มของผม สัมผัสที่แผ่วเบาแต่มั่นคง "ฉันไม่รู้ว่าในอนาคตที่คุณจากมา เราเป็นอะไรกัน แต่ในตอนนี้... ในฐานะพยาบาลที่ร่วมงานกับคุณ ฉันอยากให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้สู้อยู่คนเดียว" ผมโน้มตัวเข้าไปหาเธอโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นจนน่าใจหาย ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่แสนอ่อนโยนของเธอ ความโกรธแค้นต่อธนาที่เคยเป็นไฟสุมอกกลับมอดดับลงชั่วคราว เหลือเพียงความรู้สึกที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสอีกครั้งในชีวิตที่เต็มไปด้วยการแก้แค้นนี้ เราสองคนค้างอยู่ในท่าทางที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมและสถานะหน้าที่ ลมหายใจอุ่นๆ รดกันและกัน ผมรับรู้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในตัวเธอ และผมเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าผมกำลังโหยหาความอบอุ่นนี้... ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาโดยไม่มีการอนุญาต "นพ. ภัทรกรครับ... ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยเกี่ยวกับผลเลือดของคนไข้ที่คุณกำลังจับตาดูอยู่... และดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญเกินไปเสียแล้ว" เสียงของศ.ดร. ธนา ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเหมือนเสือที่กำลังมองเหยื่อที่ติดกับ เขาไม่ได้มาคนเดียว ข้างหลังเขามีเจ้าหน้าที่ฝ่ายวินัยของโรงพยาบาลเดินตามมาด้วยสองคน พร้อมกับซองเอกสารในมือที่ดูเหมือนจะเป็นหมายเรียกสอบสวนกรณี 'การรักษาที่ผิดปกติ' ผมรีบผละออกจากรินรดา แต่สายตาของธนาที่มองมานั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เขารู้แล้ว... เขารู้เรื่องที่เรากำลังสืบอยู่ และดูเหมือนเขาจะเตรียมแผนการขั้นสุดท้ายไว้ต้อนรับผมแล้วจริงๆ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ