ความเสียสละของหมอภัทร

“ถ้าคุณเซ็นชื่อลงไปในเอกสารฉบับนี้ ชีวิตการเป็นศัลยแพทย์ของคุณในโรงพยาบาลแห่งนี้จะจบลงทันที คุณภัทรกร... คุณรู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?” เสียงของผู้อำนวยการโรงพยาบาลดังก้องอยู่ในห้องประชุมที่เย็นเยียบราวกับห้องเก็บศพ แผ่นกระดาษบนโต๊ะไม้ขัดเงาคือบันทึกความผิดพลาดทางเทคนิคที่ ศ.ดร. ธนา จงใจสร้างขึ้นเพื่อใส่ร้ายผม หากผมไม่ยอมรับผิดแทนในเคสการผ่าตัดที่ซับซ้อนของ ‘คนสำคัญ’ คนนั้น ชื่อเสียงที่ผมสะสมมานับสิบปีในฐานะมือหนึ่งของแผนกจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกเผาทิ้ง ผมมองหน้าธนาที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเย้ยหยันนั่นชัดเจนพอที่จะบอกว่า เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของผมคืออะไร “ผมเซ็นครับ” ผมตอบกลับไปทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ปากกาหมึกซึมด้ามถนัดถูกจรดลงบนกระดาษ แรงกดหนักหน่วงพอที่จะทำให้ปลายปากกาจารึกรอยแผลเป็นไว้ในประวัติการทำงานของผมตลอดไป “หมอภัทร! คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า!” รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้องอุทานออกมา เสียงของเธอสั่นเครือ ความเจ็บปวดในดวงตาคู่สวยนั้นทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าผมพยายามแลกทุกอย่างเพื่อสร้างอนาคตที่ไม่มีใครต้องตาย... แต่ในตอนนี้ อนาคตนั้นกำลังถูกผมทำลายด้วยมือของตัวเอง ผมวางปากกาลงแล้วเงยหน้ามองธนาด้วยแววตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน “เอาเอกสารนี้ไปยื่นคณะกรรมการซะครับ อาจารย์ธนา สิ่งที่อาจารย์ต้องการคือชื่อเสียงของผมเพื่อปิดบังความผิดพลาดที่อาจารย์เป็นคนก่อขึ้นในเคสนี้... ผมให้คุณได้ แต่ต้องแลกกับการที่อาจารย์ต้องอนุญาตให้ผมเป็นคนผ่าตัดเคสสุดท้ายนี้เพียงลำพัง” ธนาหัวเราะร่วนในลำคอ “เพื่ออะไร? ในเมื่อสุดท้ายเธอก็จะถูกไล่ออกก่อนจะได้ถือมีดหมอด้วยซ้ำ” “เพราะคนบนเตียงผ่าตัดคือคนสำคัญที่สุดที่ผมต้องรักษาไว้ครับ” ผมขยับเนกไทให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าของรินรดาที่กำลังยืนสะกดกลั้นน้ำตาไว้ ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอ สื่อสารผ่านความเงียบว่านี่ไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่คือหมากตัวสำคัญที่ผมยอมเสียสละเพื่อรุกฆาตในภายหลัง “รินครับ... ช่วยเตรียมห้องผ่าตัดหมายเลขเก้าให้ผมที นี่คือคำสั่งสุดท้ายในฐานะศัลยแพทย์ประจำโรงพยาบาลนี้” ผมก้าวเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง บรรยากาศในทางเดินของโรงพยาบาลดูเงียบเหงากว่าปกติราวกับรับรู้ถึงชะตากรรมของผม เสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้องในหัว ผมกำลังสละทุกอย่างที่เคยสร้างมาเพื่อแลกกับลมหายใจของคนที่เคยจากไปในเส้นเวลาเดิม ในวินาทีที่ผมก้าวเข้าสู่ห้องผ่าตัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยดูเหมือนจะเย็นเยียบขึ้นกว่าเดิม แสงไฟเหนือเตียงผ่าตัดส่องสว่างจ้าจนเห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ ผู้ป่วยบนเตียงคือรินรดาในอีกความเป็นไปหนึ่ง... ไม่ใช่สิ เธอคือแม่ของเธอ คนที่เคยเสียชีวิตเพราะความประมาทของธนาในอดีตชาติที่ผมเคยแก้ไขไม่ได้ ผมล้างมืออย่างละเอียด ปฏิบัติตามขั้นตอนที่เคร่งครัด แม้รู้ดีว่าหลังจบเคสนี้ ประตูห้องผ่าตัดจะปิดตายสำหรับผมตลอดกาล แต่ในใจผมกลับมีเพียงความมุ่งมั่นเดียว... ผมต้องช่วยเธอให้ได้ “หมอภัทรครับ สัญญาณชีพเริ่มไม่คงที่แล้ว!” พยาบาลผู้ช่วยร้องเตือนด้วยความตื่นตระหนก “ตั้งสติไว้ครับ ทุกคนหันมามองที่ผม” ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เสียงของผมก้องกังวานและเยือกเย็น “เคสนี้ไม่มีความผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นทั้งนั้น ถ้าใครจะโดนไล่ออก... คนนั้นคือผมเอง ดังนั้นจงทำงานของพวกคุณให้ดีที่สุดตามที่ผมเคยสอนไว้” ขณะที่ผมกำลังจะกรีดมีดลงบนผิวหนังเพื่อเริ่มการผ่าตัดที่เดิมพันด้วยชะตาชีวิต ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสูทสีเข้มที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน เขาคนนั้นไม่ใช่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาล แต่เป็นทนายความส่วนตัวของประธานเครือโรงพยาบาลที่หายตัวไปนานหลายปี “หยุดมือเดี๋ยวนี้ครับ นพ. ภัทรกร” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณไม่มีสิทธิ์ทำเคสนี้ เพราะเอกสารที่คุณเพิ่งเซ็นไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่เอกสารรับผิดชอบความผิดพลาดธรรมดา... แต่เป็นเอกสารยินยอมสละสิทธิ์ความเป็นเจ้าของหุ้นส่วนโรงพยาบาลที่คุณถือครองอยู่อย่างลับๆ ให้กับ ศ.ดร. ธนา ทั้งหมด” มือของผมชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความตกตะลึงของทีมแพทย์ ผมค่อยๆ หันกลับไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... แผนการของธนาซับซ้อนกว่าที่ผมคาดไว้มาก มันไม่ใช่แค่การไล่ออก แต่มันคือการยึดครองทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมีเพื่อใช้เป็นฐานอำนาจในการทำลายผมให้สิ้นซาก แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล ผมกลับเห็นชายคนนั้นขยิบตาให้ผมเพียงเสี้ยววินาที พร้อมกับยื่นซองเอกสารอีกฉบับที่ประทับตราลับเฉพาะออกมา “แต่ทว่า... เอกสารนั่นจะเป็นโมฆะทันที หากวันนี้คนบนเตียงผ่าตัดยังมีชีวิตรอดออกมาได้ เพราะนี่คือเงื่อนไขสุดท้ายที่ท่านประธานทิ้งไว้ก่อนจะจากไปครับหมอภัทร” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและร่วมลุ้นไปกับผมในบทนี้ด้วยความอดทนนะครับ