ก้าวแรกของการแก้แค้น

"คุณรินครับ... ช่วยวางเอกสารชุดนั้นลงที่โต๊ะทำงานของผม แล้วเดินออกไปจากห้องนี้เงียบๆ อย่าให้ใครเห็นว่าคุณเข้ามาที่นี่" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดาชะงักฝีเท้า เธอหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความสับสนในดวงตาคู่นั้นคือสิ่งที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่ในเวลานี้ ความเห็นใจต้องยอมหลีกทางให้กับความเป็นจริงที่โหดร้าย "หมอภัทรคะ... คุณกำลังทำอะไรกันแน่? เอกสารชุดนี้มันเป็นบันทึกการผ่าตัดของอาจารย์ธนา... แล้วทำไมมันถึงมีชื่อคนไข้ที่เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อนปะปนอยู่ด้วย?" ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที มือของผมยังคงขยับอย่างรวดเร็วและแม่นยำเหนือเครื่องทำลายเอกสารที่ถูกดัดแปลงให้เก็บข้อมูลสำรองลงในไดรฟ์ขนาดจิ๋ว ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการขุดรากถอนโคนความผิดพลาดที่ธนาเคยก่อไว้ในอดีต ซึ่งในโลกใบนี้ มันยังไม่เกิดขึ้น... หรืออาจจะกำลังเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "ถ้าคุณอยากรอดจากวงจรนี้ ก็อย่าถามอะไรมากครับริน" ผมเงยหน้าขึ้น สบตาเธอผ่านแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออนเย็นเยียบ "หน้าที่ของคุณคือการเป็นพยาบาลที่ดีที่สุดในวอร์ดนี้ และเป็นคนเดียวที่ไม่รู้เห็นเรื่องความเน่าเฟะที่ผมกำลังขุดคุ้ย" ผมเดินเข้าไปใกล้เธอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ บนเสื้อกาวน์ของเธอเตือนใจผมเสมอว่า เธอคือนางฟ้าที่ไม่มีวันแปดเปื้อน แต่ในโลกที่ศัลยแพทย์ต้องเลือกคนตายเพื่อรักษาตำแหน่ง การที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้คือจุดเริ่มต้นของ 'รอยแผล' ที่ผมกลัวที่สุด "ผมขอโทษ" ผมกระซิบพลางหยิบแฟ้มลับที่รวบรวมหลักฐานการทุจริตและการปกปิดความผิดพลาดของธนามาไว้ในมือ "แต่นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้ชื่อของคุณไม่ไปอยู่ในรายชื่อคนไข้ที่เขาจะเลือกมาสังเวยในโครงการวิจัยนรกนั่น" รินรดานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังออกไปที่ประตู ความเงียบในห้องทำงานของผมนั้นหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นก้อนหินที่ทับอก ทุกความผิดพลาดของธนาที่ผมรวบรวมมาได้ในวันนี้ ไม่ใช่แค่กระดาษแผ่นเดียว มันคือหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าศัลยแพทย์ผู้เป็นอาจารย์ของผม 'ฆ่า' คนไข้เพื่อผลประโยชน์ทางวิชาการอย่างไร และที่แย่ไปกว่านั้น... เขาไม่ได้ทำเพียงลำพัง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ผมรีบสอดไดรฟ์ข้อมูลเข้าในช่องลับใต้ลิ้นชัก ก่อนจะหยิบแฟ้มบันทึกการผ่าตัดปกติขึ้นมาวางบนโต๊ะ แสร้งทำเป็นตรวจเคสอยู่อย่างเคร่งเครียด ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของศ.ดร. ธนา ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ทว่าแววตาของเขากลับเหมือนเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ "ขยันจังนะ ภัทรกร..." ธนาเดินวนรอบห้อง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของผมครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมาที่รินรดาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้ประตู "พยาบาลริน... ดูเหมือนว่าหมอภัทรจะทำงานหนักเกินไปจนลืมไปว่าการจัดระเบียบแฟ้มคนไข้ควรทำในห้องเอกสาร ไม่ใช่ห้องส่วนตัวแบบนี้" "ขอประทานโทษค่ะอาจารย์ พอดีหมอภัทรให้ดิฉันนำเอกสารมาส่งด่วน..." รินรดาตอบเสียงสั่น ธนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมา เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ก้มลงมองแฟ้มในมือผมด้วยความสนใจที่แฝงไปด้วยการคุกคาม "ภัทร... ผมได้รับรายงานว่าคุณกำลังสนใจเคสเก่าๆ ของโรงพยาบาลนะ" ธนาโน้มตัวลงมาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ตัดกับกลิ่นอายความตายในใจเขา "คนเป็นหมอที่ดีต้องรู้จักมองไปข้างหน้า อย่ามัวแต่คุ้ยขยะในอดีตขึ้นมาสูดดมให้เป็นโรคปอดเลย... เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม?" ผมเงยหน้าสบตาเขานิ่ง มือที่อยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ผมรู้ดีว่านี่คือการเตือนครั้งสุดท้าย แต่ในจังหวะที่ธนากำลังจะได้ใจ เขากลับชะงักไปเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของผม "ผมก็แค่สงสัยน่ะครับอาจารย์..." ผมตอบพลางหยิบแฟ้มขึ้นมาส่งให้เขา "ว่าถ้าอดีตมันสะอาดขนาดนั้น ทำไมบันทึกผ่าตัดในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินถึงต้องถูกฉีกหายไปหน้าหนึ่งเสมอ... ในเคสที่อาจารย์เป็นคนคุมเอง?" ธนาชะงักทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท แต่รอยแตกที่เขาสร้างขึ้นนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปกปิด ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากวิทยุสื่อสารในกระเป๋าเสื้อของผมก็ดังขึ้นแทรกความตึงเครียด "หมอภัทรครับ! เคสอุบัติเหตุใหญ่ที่หน้าโรงพยาบาล... คนไข้คือลูกสาวของรัฐมนตรีที่เพิ่งมีข่าวกับอาจารย์ธนาเมื่อเช้านี้ครับ!" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อคนไข้ ส่วนธนาหันกลับมามองหน้าผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที ราวกับเขาเพิ่งรู้ว่าเกมนี้ได้ถูกเปลี่ยนกฎไปเรียบร้อยแล้ว ผมหยัดตัวยืนขึ้น สบตาเขาอย่างท้าทาย เพราะผมรู้ดีว่า... วินาทีนี้ คือวินาทีที่เขาจะต้องเลือกว่าจะฆ่าผมทิ้งในห้องนี้ หรือจะปล่อยให้ผมออกไปช่วยคนที่เขาสามารถใช้เป็นเครื่องมือต่อรองกับอำนาจมืดได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปกับผมครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับครับ