จังหวะของความทรงจำ

“ถอดถุงมือออกเสียครับรินรดา แรงกดของคุณตอนนี้ไม่ได้ช่วยให้คนไข้ดีขึ้น แต่มันกำลังทำให้เนื้อเยื่อรอบบาดแผลฉีกขาด” เสียงของผมเรียบเย็น ทว่าดังก้องกังวานอยู่ในห้องฉุกเฉินที่กำลังโกลาหล ความเงียบงันชั่วขณะเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณชีพที่ร้องเตือนไม่เป็นจังหวะ สายตาของพยาบาลฝึกหัดรอบข้างเบนมาที่ผมเป็นจุดเดียว ผมไม่ได้มองใครนอกจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามเตียงคนไข้ รินรดาสะดุ้ง มือของเธอที่กำลังกดห้ามเลือดบนบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องของชายชราสั่นเทาเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ผมเคยเห็นมันปิดสนิทในวอร์ดไอซียูเมื่อสิบปีที่แล้ว บัดนี้มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนความทระนง “แต่คุณหมอคะ... เลือดมันไหลไม่หยุด ถ้าไม่กดไว้...” เธอพยายามโต้แย้ง เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความมุ่งมั่น “ผมบอกให้ถอด” ผมย้ำประโยคเดิม น้ำเสียงหนักแน่นพอที่จะทำให้เธอหยุดชะงัก ผมขยับเข้าไปใกล้ ขยับมือถือชุดเครื่องมือผ่าตัดฉุกเฉินที่วางเตรียมไว้ “คุณกำลังใช้แรงกดในจุดที่เป็นเส้นเลือดแดงใหญ่ หากแรงกดผิดองศาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว คุณกำลังฆ่าเขา ไม่ใช่ช่วยเขา... เข้าใจนะครับ?” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความดื้อรั้นเป็นความฉงนปนระแวง เธอถอยออกไปหนึ่งก้าวอย่างเสียไม่ได้ ก่อนที่ผมจะก้าวเข้าไปแทนที่ด้วยท่วงท่าที่แม่นยำและเยือกเย็น จังหวะที่ปลายนิ้วของเราสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาทีบนถาดเครื่องมือ ผมรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าไหลผ่านเข้าสู่หัวใจ ความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบมันไว้ในอดีตพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเกือบจะคุมสติไม่อยู่ สิบปีที่แล้ว... เธอตายเพราะความประมาทของระบบและคนคนหนึ่งที่ชื่อธนา แต่วันนี้ เธอมายืนอยู่ตรงหน้าผม ในฐานะพยาบาลที่ยังอ่อนหัดและเปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะช่วยคน “คุณหมอภัทร... คุณรู้ได้ยังไงคะว่าต้องใช้เทคนิคนี้” เธอถามขึ้นเบาๆ ในขณะที่ผมกำลังจัดการเย็บเส้นเลือดที่ฉีกขาดอย่างชำนาญ มือของผมทำงานด้วยความเร็วที่เหนือระดับมาตรฐานจนผู้ช่วยคนอื่นต่างตะลึงงัน ผมไม่ตอบในทันที ผมรอดูจังหวะที่หัวใจคนไข้เริ่มกลับมาเต้นอย่างมั่นคง ก่อนจะถอนหายใจยาว “เพราะผมเห็นคนไข้ที่เสียชีวิตมามากพอที่จะรู้ว่า อะไรคือความต่างระหว่างความหวังกับการสูญเสีย” บรรยากาศในห้องผ่าตัดเริ่มผ่อนคลายลงหลังวิกฤตผ่านพ้นไป แต่สำหรับผม นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่ไม่มีใครรู้เห็น ผมเหลือบมองป้ายชื่อบนหน้าอกของเธอ ‘รินรดา’... ผมเกือบจะเผลอยิ้มออกมา แต่ต้องรีบกลบเกลื่อนด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยตามนิสัย “คุณมีศักยภาพที่ดีครับ แต่ความใจร้อนคือศัตรูตัวร้ายของศัลยแพทย์” ผมพูดขณะถอดถุงมือออก “จำไว้ว่าในอนาคต หากคุณยังดื้อรั้นแบบนี้ คุณจะไม่ได้ช่วยใครเลย” รินรดาเม้มปากแน่น เธอจ้องหน้าผมด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถนิยามได้ ทั้งโกรธที่ถูกตำหนิ และนับถือในฝีมือที่เหนือชั้น “คุณหมอพูดเหมือน... เหมือนเคยรู้จักฉันมาก่อนเลยนะคะ” ประโยคคำถามนั้นทำเอาผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าของผนังห้องผ่าตัด “เราไม่ได้รู้จักกันหรอกครับ แต่ผมแค่ไม่อยากเห็นใครต้องหายไปจากห้องนี้อีก... โดยเฉพาะคนที่มีหัวใจรักงานพยาบาลเหมือนคุณ” ผมเดินเลี่ยงออกมาจากห้องฉุกเฉิน มุ่งหน้าไปยังทางเดินแคบๆ ที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าของผมดังสะท้อนไปตามทาง แต่แล้วเสียงหนึ่งก็รั้งผมไว้ “เดี๋ยวค่ะคุณหมอภัทร!” รินรดาวิ่งตามออกมา เธอมายืนขวางทางผมไว้ “คนไข้คนนี้... เขาเป็นกรณีพิเศษของอาจารย์ธนาใช่ไหมคะ? หนูเห็นอาจารย์เซ็นชื่อรับเคสนี้ไว้ก่อนคุณหมอจะเข้ามา” ผมหยุดกึก หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความโกรธที่พยายามสะกดไว้ อาจารย์ธนา... ชายที่เคยสร้างผลงานบนคราบน้ำตาของคนอื่น และมันกำลังจะเริ่มอีกครั้งในวันนี้ “คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน?” ผมถามเสียงต่ำ “หนูแค่อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมอาจารย์ถึงสั่งให้หนูถ่วงเวลาในการกดแผล... เพื่อให้เลือดออกเยอะที่สุดก่อนที่คนไข้จะถึงมือศัลยแพทย์คนอื่น” มือของผมกำหมัดแน่นใต้เสื้อกาวน์ ความจริงที่น่ารังเกียจเปิดเผยออกมาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้ ธนาไม่ได้แค่จะขัดขวางผม แต่มันกำลังเปลี่ยนห้องผ่าตัดให้กลายเป็นสนามสังหารเพื่อทำลายเครดิตของผมตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวเข้าสู่โรงพยาบาลแห่งนี้ ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากเตือนเธอ โทรศัพท์ในกระเป๋าของผมก็สั่นขึ้นมา ข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อปรากฏบนหน้าจอเพียงสั้นๆ แต่ทำเอาลมหายใจของผมสะดุดลง ‘ดูเหมือนเธอจะเริ่มรู้อะไรที่ไม่ควรจะรู้นะ ภัทรกร... ถ้าไม่อยากให้พยาบาลคนนั้นหายไปจากโรงพยาบาลตลอดกาล ก็เลือกเอาว่าจะก้มหัวให้ฉัน หรือจะเดินหน้าพาเธอไปลงนรกพร้อมกัน’ ผมเงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่ยืนงุนงงอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้เลยว่าการก้าวเข้ามาในชีวิตผมครั้งนี้ คือการเอาชีวิตของเธอเข้ามาแขวนไว้บนเส้นด้ายที่ธนากำลังถือปลายทางไว้อยู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางแก้ไขโชคชะตาที่เดิมพันด้วยชีวิตในครั้งนี้กับผมนะครับ