คำเตือนจากความตาย

“คุณหมอครับ... แผลของคนไข้รายนี้ มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะชี้ไปยังรอยแผลผ่าตัดบริเวณหน้าท้องของชายวัยกลางคนที่เพิ่งผ่านการผ่าตัดกู้ชีพด้วยมือของผมไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ผมวางแฟ้มประวัติคนไข้ลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยคุ้นชินบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นของความตายที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวผม ผมก้มลงมองรอยเย็บนั้นอีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบ ผิวหนังรอบแผลที่ควรจะเริ่มสมานตัวกลับมีรอยช้ำม่วงคล้ำลามออกมาเหมือนกิ่งก้านของต้นไม้พิษ เส้นเลือดฝอยที่แตกกระจายตัวอย่างผิดธรรมชาติ ทั้งที่ผมมั่นใจว่าเทคนิคการเย็บและการจัดการเนื้อเยื่อของผมในครั้งนี้ไร้ที่ติ ยิ่งกว่าที่ผมเคยทำในชีวิตก่อนหน้านี้หลายสิบปีเสียอีก “มันคือ ‘ภาวะเนื้อตายจากการแทรกแซงโชคชะตา’ หรือเปล่าครับ?” รินรดากระซิบถาม ดวงตาของเธอฉายแววหวาดหวั่น เธอเป็นคนเดียวที่รับรู้ความลับเรื่องการย้อนเวลาของผม ผมไม่ได้ตอบทันที ได้แต่ยกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลนั้นอย่างแผ่วเบา ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่ภาวะแทรกซ้อนทางการแพทย์ที่ตำราเล่มไหนจะอธิบายได้ มันคือราคาที่ผมต้องจ่าย ในเมื่อผมฝืนลิขิตชีวิตของคนไข้รายนี้ให้รอดพ้นจากความตายที่ควรจะเกิดขึ้นตามตารางเวลาเดิมของจักรวาล ราวกับว่ากฎแห่งกรรมกำลังพยายามทวงคืนความสมดุลด้วยการทำลายสิ่งที่ผมเพิ่งสร้างขึ้นมา “ถ้าผมช่วยเขาไม่ได้... เขาอาจจะตายด้วยวิธีที่ทรมานกว่าเดิม” ผมพึมพำ น้ำเสียงของผมแหบพร่า “ริน คุณจำเหตุการณ์เมื่อสิบปีที่แล้วได้ไหม วันที่อาจารย์ธนาขึ้นรับตำแหน่งแทนที่คนบริสุทธิ์นับสิบชีวิตที่ต้องเซ่นสังเวยให้กับการทดลองที่ล้มเหลวของเขา” “จำได้ดีครับ” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น “เพราะนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณต้องเสียทุกอย่างไป” ผมเดินไปที่หน้าต่างห้องพักแพทย์ มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของโรงพยาบาลเบื้องล่าง ศ.ดร. ธนา กำลังเดินคุยกับทีมบริหารด้วยท่าทีองอาจราวกับเจ้าชีวิต ภายใต้รอยยิ้มอาบยาพิษนั้น คือความเน่าเฟะที่ผมตั้งใจจะเปิดโปง แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า อุปสรรคของผมไม่ใช่แค่ชายผู้นี้ แต่เป็น ‘ระเบียบของเวลา’ ที่กำลังจ้องมองผมอยู่ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงผมก็สั่นครืด มันเป็นเบอร์ที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ ผมกดรับด้วยความระมัดระวัง “หัตถ์ศัลย์ที่พยายามเปลี่ยนสายน้ำ... คุณคิดว่าคุณถอยกลับไปได้ไกลแค่ไหนกันครับ คุณหมอภัทรกร?” น้ำเสียงแหบพร่าคล้ายเสียงกระดาษทรายขัดไม้ดังลอดออกมาจากปลายสาย ผมชะงักไปทันที นี่ไม่ใช่เสียงของธนา มันเป็นเสียงที่เหมือนกับเสียงของผม... ของผมเองในวัยที่แก่กว่านี้ “แกเป็นใคร?” ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “ผมคือส่วนที่ขาดหายไปในประวัติศาสตร์ที่คุณกำลังเขียนขึ้นใหม่” ปลายสายแค่นหัวเราะอย่างสมเพช “ทุกครั้งที่คุณช่วยชีวิตคนหนึ่งคน จะมีอีกหนึ่งคนในชีวิตของคุณที่ต้องหายไป กฎนี้คุณไม่เคยลืมใช่ไหม? ดูซิว่าครั้งนี้ใครจะเป็นผู้โชคร้าย... เช็คห้องฉุกเฉินสิครับ คนไข้ VIP ของคุณเพิ่งถูกนำตัวส่งเข้ามาด้วยอาการที่เหมือนกับสิ่งที่คุณกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เป๊ะเลย” สายตัดไปทันที หัวใจผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผมหันขวับไปมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลัง “ริน... คนไข้ในห้องฉุกเฉินตอนนี้คือใคร?” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “คนไข้คนนั้น... เขาชื่อ ‘ธนา’ ค่ะ ศาสตราจารย์ธนาเพิ่งเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ และอาการของเขาก็มีภาวะเนื้อตายลามไปทั่วร่างกายเหมือนคนไข้ของคุณเป๊ะเลยค่ะ!” ผมรีบวิ่งออกจากห้องพักแพทย์ไปตามทางเดินยาวที่ดูเหมือนจะยืดออกไปไม่มีที่สิ้นสุด เสียงฝีเท้าของผมดังก้องไปทั่วทางเดินที่ว่างเปล่า ความสับสนตีรวนอยู่ในหัว หากผมช่วยธนา ผมกำลังทำลายโอกาสในการกำจัดเขาเพื่อช่วยชีวิตผู้คนนับร้อยในอนาคต แต่หากผมปล่อยเขาตาย โชคชะตาอาจจะดึงรินรดาหรือคนที่ผมรักที่สุดไปแทนเพื่อชดเชยสมดุลนั้น ผมหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน กลิ่นคาวเลือดโชยออกมาแรงกว่าปกติ เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ผมต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง บนเตียงนั้นไม่ใช่ธนา แต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่สวมชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาคล้ายกับของผม ใบหน้าของเขาถูกพันด้วยผ้าก๊อซจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสลายคือป้ายชื่อที่ห้อยอยู่บนอกเสื้อนั้น... มันเขียนว่า ‘นพ. ภัทรกร’ มือของร่างบนเตียงค่อยๆ เอื้อมมาจับชายเสื้อผม แรงบีบนั้นเย็นเยียบและหนักแน่นราวกับคีมเหล็ก เขากระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่าที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา “ยินดีด้วยครับหมอ... คุณเลือกได้แล้วว่าจะให้ใครเป็นคนตายแทนคุณ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปกับผมครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับครับ