ร่วมงานกันหรือฆ่ากันเอง

“เซ็นชื่อลงไปค่ะ สารวัตรปราณิน... หรือคุณอยากจะให้ดิฉันใส่กุญแจมือคุณไว้ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดกับอาชญากรไซเบอร์แทน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยกร้าวร้าวของ ‘ท่านรองฯ’ ดังขึ้นในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำและแรงกดดันมหาศาล ปราณินจ้องมองเอกสารสีขาวสะอาดตาตรงหน้าด้วยสายตาที่อยากจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ กระดาษแผ่นเดียวที่ระบุว่าเธอ—ตำรวจผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง—จะต้องร่วมมือกับ ‘คินน์’ อดีตแฮกเกอร์ที่เธอเคยไล่ล่าจนเกือบจะสิ้นเนื้อประดาตัว “ร่วมมือ? กับขยะสังคมที่ทำลายระบบความมั่นคงของประเทศเนี่ยนะ ท่านไปเอาความคิดนี้มาจากขยะในถังใบไหนคะ” ปราณินตอกกลับโดยไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคนข้างๆ ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงอย่างสบายอารมณ์ คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นจ้องมองสารวัตรสาวด้วยประกายวิบวับอย่างนึกสนุก “ขยะสังคมเหรอคะ? แหม... แต่อย่างน้อยขยะคนนี้ก็เก่งพอที่จะเข้าถึงไฟล์ลับที่คุณกำลังหัวหมุนหาคำตอบอยู่ตอนนี้ได้นะ สารวัตรปากจัด” “คินน์!” ปราณินหันขวับไปหา ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดัง เธอก้าวเข้าหาคินน์จนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “อย่าได้ริอ่านมาสั่งสอนฉัน ถ้าไม่ติดว่าท่านรองฯ สั่ง ฉันคงส่งคุณกลับเข้าคุกไปนอนนับลูกกรงตั้งแต่นาทีแรกแล้ว” คินน์ไม่ถอยหนี กลับกัน เธอเอนตัวพิงพนักโซฟา สายตายังคงสบประสานกับดวงตาดุคมของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “งั้นก็เชิญเลยค่ะ เชิญคุณใช้ความ ‘ถูกต้อง’ ของคุณไปสืบคดีให้จบภายในพรุ่งนี้ให้ได้ดูสิ... อ้อ อย่าลืมล่ะว่าถ้าพลาดขึ้นมา คนที่จะซวยไม่ใช่ดิฉัน แต่เป็นเกียรติยศของคุณเองนะ สารวัตรที่เกลียดความคดโกงเข้าไส้” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ประโยคสุดท้ายของคินน์เปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้ากลางอกของปราณิน เรื่องพ่อของเธอ... เรื่องตราบาปที่คินน์เพิ่งจะขุดขึ้นมาเยาะเย้ยผ่านแววตาคู่นั้น “ดูเหมือนพวกคุณจะคุยกันถูกคอกันดีนะ” เสียงของท่านรองฯ ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด “ภารกิจนี้ไม่มีทางเลือก ถ้าพวกคุณยังอยากเห็นโลกภายนอกอยู่ละก็ เริ่มงานได้ตั้งแต่วินาทีนี้... ห้องทำงานใหม่ของพวกคุณคือชั้นใต้ดินอาคารบี ห้ามออกไปไหนจนกว่ารหัสลับของคดี ‘เงาพิฆาต’ จะถูกถอดออกมา” ปราณินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอคว้าปากกาบนโต๊ะมาจรดลงบนกระดาษด้วยแรงกดที่เกือบจะทำให้กระดาษทะลุ ก่อนจะหันไปคว้าคอเสื้อคินน์แล้วลากให้ลุกขึ้น “ไปได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วหักคอคุณทิ้งเสียก่อน” “มือหนักจังนะคะ...” คินน์เอ่ยพลางยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะถูกลากเดินออกมาจนถึงทางเดินที่มืดมิดของตึกเก่า “นี่คือวิถีจีบของตำรวจสาวเหรอคะ? โหดจัง แอบชอบดิฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?” ปราณินหยุดเดินกึก เธอเหวี่ยงร่างของคินน์ไปติดกับผนังห้องโถงที่ร้างผู้คน แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ให้เห็นชัดเจน ปราณินกดแขนลงบนผนัง ล้อมกรอบอีกฝ่ายไว้ในอ้อมกอดที่ไม่ได้มาพร้อมความอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยไอคุกคาม “ฟังให้ดีนะ คินน์” ปราณินก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนคนถูกกดถึงกับชะงัก “อย่าได้คิดจะเล่นเกมตุกติกกับฉัน ชีวิตคุณตอนนี้มันแขวนอยู่บนเส้นด้ายของฉันแค่คนเดียว ถ้าคุณทำให้ฉันตายใจแล้วหักหลัง... ฉันจะทำให้คุณรู้ว่านรกที่แท้จริงน่ะ หน้าตาเป็นยังไง” คินน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มกวนประสาทเหมือนเคย เธอยกมือขึ้นแตะปลายคางของปราณินอย่างถือดี “กลัวจังเลยค่ะ... แต่ว่านะสารวัตร ถ้าคุณอยากจะสืบเรื่องพ่อของคุณจริงๆ ก็เลิกเล่นบทนางร้ายแล้วมาจับมือกับดิฉันดีกว่า” “หมายความว่ายังไง” ปราณินหรี่ตาลง “เพราะข้อมูลที่พวกเขากำลังปกปิดอยู่... มันมีชื่อ ‘ร้อยตำรวจเอกหญิง ปราณิน’ อยู่ในนั้นด้วยยังไงล่ะคะ” คินน์ไม่ได้พูดเล่น แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความจริงจังที่น่าขนลุก ก่อนที่ปราณินจะทันได้ซักถาม มือถือของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ปราณินก้มมองหน้าจอที่ขึ้นข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบฐานข้อมูลตำรวจที่ควรจะถูกปิดตาย ‘ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับโดยไม่ได้รับอนุญาต... แหล่งที่มา: ตัวคุณเอง’ ปราณินเบิกตากว้าง หันไปมองคินน์ที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนจะดังขึ้นจากปลายทางเดิน สิ้นเสียงรองเท้าบูทกระทบพื้น บุคคลสวมชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระบอกเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่พวกเธอสองคน หวังว่ารี้ดที่รักจะยังไม่ลืมว่าโลกของพวกเธอโหดร้ายแค่ไหนนะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ! โรสแมรี่พิษ