เบาะแสแรกในที่มืด

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างหลังท่าเรือเก่าผสมปะปนกับกลิ่นฝนที่เพิ่งซาลง กลายเป็นบรรยากาศชวนอึดอัดที่ทำให้คนหายใจไม่ทั่วท้อง แสงไฟฉายกระ D-LED ลำแสงสีขาวนวลกวาดผ่านกองลังกระดาษลังที่ถูกทิ้งร้างและเศษเหล็กขึ้นสนิม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของร้อยตำรวจเอกหญิงปราณินกลับไม่ใช่สภาพแวดล้อมอันซอมซ่อนี้ หากแต่เป็นรอยนิ้วมือและรอยขูดขีดบนตู้เซฟขนาดกลางที่ถูกงัดแงะอย่างประณีต ข้อมูลที่คินน์ได้มาจากแฮกเกอร์นิรนามเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สารวัตรสาวขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคมกริบกวาดมองแผ่นกระดาษบันทึกหมายเลขซีเรียลของคดีเก่าเมื่อห้าปีก่อนที่เพิ่งถูกพิมพ์ออกมาสดๆ ร้อนๆ "เบาะแสนี้ไม่ได้มาจากฉันคนเดียว... แล้วใครกันที่กำลังเล่นตลกซ้อนแผนเราอยู่ตอนนี้?" ประโยคคำถามที่คินน์อุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ปราณินหันขวับไปมองบุคคลที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอยู่ไม่ไกล "เลิกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแล้วมาดูนี่หน่อยสิยะ ยัยสารวัตรปากจัด" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย แม้แววตาไหววับภายใต้กรอบแว่นทรง The Wayfarer จะซ่อนความระแวงเอาไว้มิดชิดก็ตาม "ถ้าเธอมีเวลามาแซะฉัน เอาสมองอันน้อยนิดไปคิดดีกว่าว่าใครกำลังเดินเกมล่อเสือออกจากถ้ำ" ปราณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นชาแต่เฉียบคมบาดลึก "ข้อมูลชุดนี้ถูกเข้ารหัสระดับทหาร... คนนอกไม่มีทางเข้าถึงฐานข้อมูลของกองปราบฯ ได้ง่ายๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมี 'หนอน' คอยเปิดประตูต้อนรับอยู่ข้างใน" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ร่างสูงโปร่งของสารวัตรสาว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาจางๆ เจือกลิ่นฝนพัดปะทะจมูกจนปราณินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงแค่คืบเดียว ร่างบางของอดีตแฮกเกอร์แหงนหน้าขึ้นสบตา พร้อมส่งยิ้มมุมปากที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแก้มสักที "เป็นห่วงฉันเหรอคะสารวัตร ถึงได้ทำหน้าเครียดซะขนาดนั้น กลัวว่าฉันจะโดนเก็บก่อนจะช่วยเธอลากคอคนผิดเข้าคุกหรือยังไง" "อย่าหลงตัวเองให้มากนัก คินน์" ปราณินเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อแจ็คเก็ตหนังของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ดึงร่างนั้นเข้าหาจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจกระตุก "ฉันแค่ไม่อยากให้เหยื่อล่ออย่างเธอตายหะรอมแหริมก่อนที่ฉันจะรู้ความจริงต่างหาก ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนู... เธอรู้เห็นเป็นใจอะไรกับเบาะแสนี้กันแน่?" ดวงตากลมโตของคินน์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับจู่โจมที่ไร้ความปรานี ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะแย้มยิ้มเย้าแหย่ตามนิสัยเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาในอก "หึง... เอ๊ย! สงสัยเก่งเป็นบ้าเลยนะคะคุณตำรวจ ถ้าฉันรู้เห็นเป็นใจจริงๆ ป่านนี้ฉันคงบินไปนอนอาบแดดที่แคริบเบียนนานแล้ว ไม่มายืนเถียงคอเป็นเอ็นกับคนหน้าบึ้งแถวนี้หรอก" คินน์ตอบพลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดันข้อมือของปราณินให้ออกจากปกเสื้อของตนอย่างนุ่มนวล ทว่าแววตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย "เลิกจับผิดฉันแล้วเอาเวลาไปไขรหัสบนหน้าจอนั่นเถอะค่ะ สัญชาตญาณบอกว่า... เรากำลังมีแขกไม่速之客มาเยือน" สิ้นคำพูดของคินน์ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเข้าโกดัง ม่านฝุ่นละอองฟุ้งกระจายตามแรงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างแตกๆ ปราณินชักปืนพกออกจากซองพกข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ตื่นตัวเต็มพิกัด เธอคว้าแขนเรียวของคินน์แล้วดึงให้หลบไปซหลังเสาคอนกรีตหนาทันที "หมอบลง!" ปราณินกระซิบเสียงต่ำด้วยความดุดัน มือข้างหนึ่งโอบเอวบางของคินน์ไว้แนบชิดเพื่อป้องกันกระสุนที่อาจลอยมาได้ทุกเมื่อ ส่วนมืออีกข้างถือปืนเล็งตรงไปยังทางเข้าอย่างมั่นคง ความเงียบงันเข้าปกคลุมโกดังชั่วขณะ หัวใจของทั้งสองดวงเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออันตรายเบื้องหน้า แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและไอร้อนจากร่างกายของกันและกันในพื้นที่แคบๆ นี้ต่างหากที่กำลังทำลายสมาธิของพวกเธอ เงาดำร่างหนึ่งทาบทับลงบนผนังฝั่งตรงข้าม เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบสั่งการที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน และในวินาทีที่แสงไฟฉายสาดส่องมาถึงเสาต้นที่พวกเธอยืนหลบอยู่ ปราณินก็สูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมที่จะลั่นไกปืน ทว่า... ปลายกระบอกปืนของใครบางคนจากด้านหลัง กลับถูกจ่อมาที่ท้ายทอยของเธอก่อนแล้ว! "เกมสนุกพอแค่นี้แหละครับ... สารวัตรปราณิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ปนอันตรายคู่นี้ด้วยกันนะคะ!