ปากที่ด่าคือปากที่ห่วง

ความเย็นยะเยือกของคมเหล็กที่จ่อแนบอยู่ตรงลำคอระหง ไม่ได้ทำให้หัวใจของคินน์เต้นช้าลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันเต้นรัวระเร็วจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงกระซิบเยียบเย็นจากเงาสีดำที่ทาบทับอยู่เบื้องหลังยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“เกมสนุกพอแค่นี้แหละครับ... สารวัตรปราณิน”* ทว่า เป้าหมายของปลายมีดนั้นหาใช่คินน์ไม่... แต่มันคือจุดตายที่เงื้อมมือมัจจุราชเลือกใช้เป็นทางลัดปลิดชีพ “ระวัง!” เสียงอุทานที่ปกติมักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคำพูดกวนประสาท บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนด้วยความตกใจสุดขีด คินน์ไม่คิดแม้แต่จะห่วงความปลอดภัยของตัวเอง ร่างเพรียวบางพุ่งเข้าชนร่างของร้อยตำรวจเอกหญิงปราณินเต็มแรง แรงกระแทกส่งผลให้ทั้งคู่เซถลาล้มกลิ้งไปกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบในมุมอับของลานจอดรถร้าง กลิ่นฝุ่นคละคลุ้งผสมกับกลิ่นคาวสนิมเบาบาง *ฉึก!* เสียงโลหะเฉือนผ่านอากาศตกลงกระทบพื้นอย่างเฉียดฉิว ปราณินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สัญชาตญาณดิบของสารวัตรมือปราบถูกปลุกขึ้นมาในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว มือเรียวคว้าจับข้อมือของมือสังหารที่ถืออาวุธไว้มั่น ก่อนจะบิดมันอย่างไร้ความปรานีจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “แกเป็นใคร!” ปราณินตะคอกเสียงกร้าว แววตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพญาเสือสาวที่กำลังโกรธเกรี้ยว ความโกรธพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกือบจะต้องสูญเสียตัวประกัน... หรือจะพูดให้ถูกคือ คนกวนประสาทที่เธอเพิ่งเถียงด้วยเมื่อกี้ไปตลอดกาล มือสังหารภายใต้ฮู้ดสีดำไม่ตอบคำถาม มันใช้มืออีกข้างควักแคпسูลขนาดเล็กขึ้นมาแล้วปาลงพื้น ปรอยควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาบังทัศนวิสัยทันที พร้อมกับกลิ่นฉุนรุนแรงที่แสบจมูก ปราณินกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ เธอยันกายลุกขึ้นจะพุ่งตัวตามเข้าไปในกลุ่มควันหนาทึบนั้น แต่ทว่า... “โอ๊ย! ยัยสารวัตรบ้า! จะรีบตายตามมันไปหรือไงฮะ!” เสียงโวยวายดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่คว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของเธอไว้แน่น คินน์นั่งพับเพียบอยู่กับพื้น สีหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด แต่ริมฝีปากบางเฉียบยังคงขยับบ่นกระพอดกระแปดไม่หยุด แม้ว่าดวงตากลมโตคู่สวยจะไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกก็ตาม ปราณินชะงัก หันขวับกลับมามองคนที่นั่งกองอยู่กับพื้น แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนในเสี้ยววินาที เธอทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าอดีตแฮกเกอร์สาว กวาดสายตาสำรวจร่างกายอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “เธอเจ็บตรงไหนไหม... ยัยตัวแสบ” น้ำเสียงที่หลุดออกมาไม่ได้ดุเดือดอย่างที่ใจคิด แต่มันกลับเจือไปด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อยที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้ “ห่วงฉันเหรอคะ? โอ้โห... นึกว่าสารวัตรจะดีใจเสียอีกที่ฉันตายๆ ไป จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวคอยตามเช็ดตามล้างให้” คินน์เบะปากใส่ทันที แม้จะตัวสั่นเทาด้วยความกลัวที่ยังตกค้าง แต่ปากเก่งๆ ก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอพยายามดันตัวลุกขึ้นยืนเอง แต่เพราะขาอ่อนแรงจากการกระแทก ทำให้ร่างบางเซถ้มไปชนอกของปราณินเข้าอย่างจัง ร่างสูงของสารวัตรสาวคว้าเอวบางไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ล้มลงไปอีก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปราณินสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่รัวเร็วผ่านเนื้อผ้า ขณะที่คินน์เองก็เงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววทั้งดุ ทั้งห่วง และ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด “ปากดีนักนะ” ปราณินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งยังคงโอบเอวอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว “ถ้าเมื่อกี้เธอช้าไปวินาทีเดียว ป่านนี้ฉันคงได้ยืนไว้เยียวยาหน้าหลุมศพเธอไปแล้ว รู้ตัวบ้างไหมว่าทำอะไรลงไป!” “ก็... ก็เห็นมันจะแทงคุณนี่นา!” คินน์เถียงกลับเสียงแข็ง ใบיหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไป “ฉันแคร์ตัวเองจะตาย ไม่ได้อยากเอาชีวิตมาทิ้งให้ยัยสารวัตรปากร้ายอย่างคุณหรอกนะ แต่ถ้าฉันปล่อยให้คุณตายตรงนี้ ใครจะช่วยไขคดีบ้าๆ นี่ล่ะคะ!” “ปากที่ด่าฉันเมื่อกี้ มันคือปากเดียวกับที่เพิ่งช่วยชีวิตฉันไว้สินะ” ปราณินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังหลบสายตาอย่างมีพิรุธ “แปลกดีนะ... คนที่บอกว่าเกลียดฉันนักหนา ทำไมถึงยอมเอาตัวเข้ามาบังมีดให้ฉันล่ะ หืม?” “ใครเกลียด... ใครบอกว่าฉันยอม!” คินน์รีบปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอพยายามใช้มือดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ปราณินกลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีก ราวกับต้องการลงโทษคนปากแข็งที่ชอบทำตัวอวดเก่งทั้งที่ข้างในซ่อนความหวาดกลัวไว้จนหมดสภาพ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดกันและกัน ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของคนทั้งคู่ เป็นเคมีที่ทั้งกัด ทั้งจิก แต่กลับดึงดูดเข้าหากันอย่างแรงกล้าโดยต้านทานไม่ได้ “เลิกปากแข็งสักวันมันจะตายไหมคินน์” ปราณินกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยมองสำรวจรอยขีดข่วนเล็กๆ บนแก้มเนียนด้วยความรู้สึกแปลบปلمในอก “ขอบคุณนะ... ที่ช่วยฉัน” คำขอบคุณที่หลุดออกมาจากปากของสารวัตรสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำให้คินน์ถึงกับนิ่งงัดไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นยิ่งกว่าตอนโดนลอบทำร้ายเสียอีก เธอกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลรวดเร็วระดับอัจฉริยะกลับตื้อตันไปหมด ทำได้เพียงเม้มปากแน่นแล้วเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจที่ระบายอยู่บนใบหน้า “รู้ตัวก็ดีค่ะ... ถือว่าติดหนี้ชีวิตฉันครั้งหนึ่งนะสารวัตร” คินน์พยายามดึงเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะไปแล้วก็ตาม “ทีนี้... ช่วยปล่อยได้แล้วมั้งคะ คนมองหมดแล้ว... เอ๊ะ?” จู่ๆ คินน์ก็ชะงัก คำพูดที่กำลังจะเถียงต่อกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่สะท้อนอยู่บนกระจกรถยนต์คันที่จอดอยู่ใกล้ที่สุด เงาสะท้อนของใครบางคน... กำลังเล็งปากกระบอกปืนเก็บเสียงตรงมาที่แผ่นหลังของปราณิน! “ระวัง!” *ปัง!* เสียงกระสุนแหวกอากาศดังขึ้นเฉียดหัวไหล่ของปราณินไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร พร้อมกับที่คินน์กระชากตัวสารวัตรสาวให้ล้มกลิ้งลงไปหลบหลังล้อรถคันใหญ่ด้วยกัน แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่กอดกันกลิ้งไปตามพื้นฝุ่น แต่ยังไม่ทันที่ปราณินจะได้ตั้งตัวเพื่อชักปืนยิงตอบโต้ เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังเซנקแซ่มาจากทุกทิศทุกทาง พร้อมกับไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาในความมืด “ล้อมไว้ให้หมด! อย่าให้หนีไปได้!” เสียงตะโกนก้องด้วยความคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างของนายตำรวจยศใหญ่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้องนับสิบชีวิต... และคนที่เดินเคียงข้างมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก็คือคนที่ปราณินไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ ณ ที่เกิดเหตุนี้ในยามวิกาล — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้เสมอนะคะ —