แผนซ้อนแผน

ควันธูปกำยานอบอวลคละคลุ้งไปทั่ววิหารหลวง กลิ่นหอมฉุนที่ควรจะให้ความรู้สึกสงบ กลับกลายเป็นอาวุธที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของผู้ที่รู้ทันถึงแผนการอันชั่วร้าย หลี่จวินอ๋องประทับนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายมังกรห้าเล็บ สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ยามล่าเหยื่อจับจ้องไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางเหล่าขุนนางที่คุกเข่าเรียงรายด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมผิดปกติ "พิธีบูชาบรรพชนปีนี้ ดูเหมือนความเงียบสงัดจะนำพามาซึ่งคำตอบที่น่าสนใจกว่าคำสวดอ้อนวอนนะครับ" สุรเสียงของท่านอ๋องก้องกังวาน ทำลายความเงียบงันจนผู้คนต่างสะดุ้ง รินรดาซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังในอาภรณ์สีเรียบง่าย ทว่าสง่างามดั่งภาพวาดโบราณ ขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ "ท่านอ๋องอย่าได้ประมาทไป... กลิ่นที่อบอวลอยู่นี้มิใช่เพียงกำยานธรรมดา แต่มันเจือด้วยกลิ่นอายของ 'รากไพลอาถรรพ์' ที่ข้าเคยอ่านพบในตำราต้องห้ามของตระกูลเจ้าจอมขวัญ มันใช้สำหรับเบิกเนตรวิญญาณให้กระหายเลือด ไม่ใช่เพื่อการเคารพสักการะ" หลี่จวินอ๋องคลี่ยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เขาไม่หันไปมองรินรดา แต่ปลายนิ้วแกร่งกลับเคาะลงบนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะเนิบนาบ นี่คือสัญญาณที่เขานัดแนะกับองครักษ์เงาไว้แล้ว "หากวิญญาณร้ายต้องการเลือดเพื่อแลกกับความพึงพอใจ ข้าก็จักจัดหาให้ แต่ต้องเป็นเลือดที่โสโครกที่สุดในวิหารแห่งนี้เท่านั้น" เขากล่าวพลางเหลือบมองไปยังอัครเสนาบดีจาง ผู้ที่มีท่าทีลนลานผิดวิสัยตั้งแต่ออกมาประกอบพิธี พิธีกรรมดำเนินไปถึงช่วงการโปรยน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ อัครเสนาบดีจางก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสั่นเทาเล็กน้อยในขณะที่ถือถาดทองเหลืองบรรจุน้ำทิพย์ เขาจงใจสะดุดล้มต่อหน้าแท่นบูชา ส่งผลให้ของเหลวสีแดงฉานที่แฝงไว้ในน้ำสะอาดกระเด็นเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นศิลา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งขึ้นมาทันที บรรยากาศภายในวิหารพลันมืดมิดลงฉับพลัน ลมพายุโหมกระหน่ำพัดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักจนเกิดเสียงครวญครางดั่งเสียงวิญญาณร้องขอความตาย "นั่นไง... มันเผยตัวออกมาแล้ว" รินรดารีบดึงด้ายแดงที่ผูกไว้กับข้อมือของท่านอ๋องให้กระชับแน่นขึ้น ดวงตาของเธอที่สามารถมองเห็นมิติที่ซ้อนทับกันอยู่เบิกกว้าง เห็นเงาดำทะมึนของเจ้าจอมขวัญกำลังคืบคลานออกมาจากมุมมืดหลังองค์พระประธาน เงาของนางบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้ที่ขวางทาง หลี่จวินอ๋องลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทางสง่างามไร้ความเกรงกลัว "ท่านเสนาบดีจาง การล้มของท่านช่างประจวบเหมาะนัก แต่น่าเสียดายที่เลือดในน้ำมนต์นั่น มิใช่เลือดของบรรพชนข้า แต่มันคือเลือดของตระกูลท่านที่ถูกสาปไว้เพื่อเซ่นสังเวยวิญญาณตนเอง!" สิ้นคำประกาศิตของท่านอ๋อง เหล่าทหารองครักษ์ที่แฝงตัวอยู่ตามเสารอบวิหารต่างชักกระบี่ออกมาล้อมวงขุนนางฝ่ายกบฏไว้อย่างรวดเร็ว แผนการที่ท่านอ๋องวางไว้มิใช่การรอให้ศัตรูลงมือ แต่เป็นการบีบให้เจ้าจอมขวัญและพรรคพวกเผยไต๋ด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งนำไปสู่การผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไข "ข้าไม่ได้หวังพึ่งพากำลังทหารเพียงอย่างเดียว" หลี่จวินอ๋องก้าวเข้าไปหาอัครเสนาบดีจางที่หน้าซีดเผือด "แต่ข้าได้สลับน้ำมนต์ในถาดนั้นตั้งแต่นาทีที่ท่านก้าวเข้ามาในโถง พิธีที่ท่านพยายามใช้เพื่อกักขังวิญญาณบรรพชนของข้า บัดนี้ได้กลายเป็นกรงขังตัวท่านเองเสียแล้ว" ขณะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย เสียงกรีดร้องโหยหวนของเจ้าจอมขวัญก็ดังสะท้อนก้องทั่ววิหาร เงาดำนั้นพุ่งเข้าใส่รินรดาด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ ในขณะที่ท่านอ๋องกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปปกป้อง ทันใดนั้นเอง... เสียงปรบมือเย็นเยียบจากทางเข้าวิหารก็ดังขึ้นขัดจังหวะทุกสรรพสิ่ง บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวเข้ามา เขาคือศัตรูที่คาดไม่ถึงและเป็นตัวแปรสำคัญที่หลี่จวินอ๋องเฝ้าระวังมาตลอด ในมือของเขามีกล่องไม้ขนาดเล็กที่บรรจุเศษเสี้ยววิญญาณของบรรพชนท่านอ๋องอยู่ "แผนซ้อนแผนของท่านอ๋องช่างงดงามนัก..." ชายผู้นั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "แต่ท่านคงลืมไปว่า ในราชสำนักที่เน่าเฟะแห่งนี้ ใครที่เดินหมากเพียงสองชั้น ก็มีแต่จะกลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งบนกระดานเท่านั้น" เขาวางกล่องไม้ลงบนพื้นแล้วเปิดออก เปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนขึ้นทันที พร้อมกับที่รินรดารู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบที่ข้อมือ ด้ายแดงที่ใช้ยึดเหนี่ยวจิตวิญญาณของท่านอ๋องค่อยๆ ขาดสะบั้นลงต่อหน้าต่อตา! ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันมืดมนและเข้มข้นนี้ไปกับข้าพเจ้านะครับ