การเจรจาข้ามภพ

"เจ้าคิดจะฝืนลิขิตแห่งวิญญาณด้วยคมดาบที่เปื้อนเลือดของเจ้าหรือ ท่านอ๋อง!" เสียงแหลมสูงดั่งแก้วแตกบาดหู ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลี่จวินอ๋อง ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากห้วงลึกของจิตวิญญาณที่กำลังถูกกัดกิน ร่างของรินรดาในยามนี้มิใช่หญิงสาวที่เขารู้จัก แววตาที่เคยฉลาดล้ำลึกบัดนี้กลับกลายเป็นสีดำมืดสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้น นางยืนอยู่บนพื้นไม้กระดานของศาลาริมน้ำที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างนางจนน้ำในแม่น้ำเบื้องล่างดูคล้ายจะกลายเป็นน้ำแข็ง หลี่จวินอ๋องไม่ได้ถอยหลัง แม้โลหิตสีแดงฉานจะไหลซึมจากรอยแผลที่ต้นแขนซ้ายจากการปะทะกับพลังงานที่มองไม่เห็นเมื่อครู่ "เจ้าจอมขวัญ... ต่อให้เจ้าจะยึดครองร่างของนางไปได้ แต่หัวใจของนางหาใช่สิ่งที่เจ้าจะบงการได้ไม่" หลี่จวินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานด้วยอำนาจของบุรุษผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน เขาก้าวเข้าไปหาหญิงสาวอย่างมั่นคง แม้รู้ดีว่าทุกย่างก้าวคือการเอาชีวิตเข้าแลกกับกรงขังมิติที่กำลังจะปิดตาย รินรดาที่ถูกวิญญาณสิงร่างแค่นหัวเราะ เสียงนั้นช่างบาดลึกและน่าสะพรึงกลัว นางยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวงามประหนึ่งกิ่งหลิวขยับไปมาเหมือนกำลังร่ายรำท่ามกลางสายฝนที่ไร้เมฆ ทันใดนั้น เงาร่างสีดำทะมึนหลายสิบเงาก็พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นศาลา ผูกรัดร่างของหลี่จวินอ๋องไว้แน่นราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "ท่านช่างโง่เขลาเหลือเกิน ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์" รินรดา—ในสภาพที่ถูกควบคุม—เอ่ยพลางย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "ที่นี่คือรอยต่อแห่งมิติ ที่นี่คือคุกที่บรรพบุรุษของท่านสร้างไว้เพื่อขังความแค้น... และวันนี้ ข้าจะขังท่านไว้ที่นี่ ชั่วนิรันดร์" หลี่จวินอ๋องกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกพลังวิญญาณกัดกินลามไปทั่วร่างราวกับถูกไฟเผา แต่ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปที่ดวงตาของหญิงสาวที่เขารัก "หากต้องติดอยู่ในกรงขังนี้เพื่อแลกกับอิสรภาพของนาง... ข้าก็ยินดี" เขารวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมด จดจ่อไปที่ปลายนิ้ว ก่อนจะใช้นิ้วชี้ที่อาบด้วยหยาดโลหิตของตนเองเขียนอักขระโบราณลงบนอากาศเบื้องหน้า อักขระสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของศาลาเรือนไทย นี่คือวิชาลับแห่งราชสำนักที่สืบทอดมาเพื่อปราบภูตผีปีศาจ แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย คือการดึงวิญญาณของตนเองออกมาเผชิญหน้ากับความตาย "เจ้าจอมขวัญ... ข้าขอแลก! เอาวิญญาณข้าไปแทนเสีย! ปล่อยนางไป!" เสียงตะโกนของท่านอ๋องก้องกังวานไปทั่วบริเวณ แรงปะทะระหว่างพลังมืดและลมปราณแห่งอักขระทองคำทำให้ศาลาริมน้ำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง จนเสาไม้ตะเคียนโบราณส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ รินรดาชะงัก ร่างของนางสั่นเทาอย่างรุนแรง แววตาสีดำมืดเริ่มสั่นไหวเมื่อเผชิญกับพลังอำนาจแห่งจิตใจที่เด็ดเดี่ยวเกินมนุษย์ วิญญาณร้ายที่สิงร่างอยู่พยายามต้านทาน แต่ดูเหมือนความรักและความเสียสละที่หลี่จวินอ๋องแสดงออกมานั้น เป็นเสมือนไฟที่แผดเผาความแค้นที่สั่งสมมานานนับร้อยปีให้เริ่มละลายลง ขณะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด ลมพายุหมุนขนาดเล็กก็ก่อตัวขึ้นกลางศาลา ทุกอย่างรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว ภาพเงาสะท้อนในน้ำเปลี่ยนจากศาลาริมน้ำเป็นห้องโถงกว้างใหญ่ในพระราชวังต้องห้ามที่ดูมืดมัวและหนาวเหน็บ รอยแยกแห่งมิติปรากฏขึ้นกลางอากาศ ดูราวกับปากของอสูรที่รอเขมือบทุกสิ่งที่หลุดเข้าไป รินรดาเริ่มได้สติ นางกะพริบตาถี่ๆ ดวงตาสีดำสนิทเริ่มจางหายไปหลงเหลือเพียงสีน้ำตาลอ่อนที่อ่อนแรง "ท่านอ๋อง... อย่า..." นางพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา ร่างกายของนางโงนเงนจะล้มลง หลี่จวินอ๋องไม่รอช้า เขาฝืนดึงร่างตนเองออกจากพันธนาการที่เริ่มคลายตัว พุ่งเข้าไปคว้าตัวรินรดาเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมแขนที่เปื้อนเลือดของเขา "ข้าอยู่นี่แล้ว... เจ้าจะไม่มีวันเป็นอะไรไปทั้งนั้น" เขากระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ทว่า ทันใดนั้นเอง พื้นไม้ที่พวกเขายืนอยู่กลับยุบตัวลงฉับพลัน ทั้งสองร่างร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าที่เบื้องล่างไม่ใช่ผืนน้ำ แต่มันคือประตูมิติที่เปิดออกสู่ความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ขณะที่กำลังจะตกลงไปสู่เหวแห่งความมืด มือของใครคนหนึ่งก็ยื่นลงมาจากด้านบน... มันเป็นมือที่สวมแหวนหยกสีเลือด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้กุมอำนาจสูงสุดในราชสำนักที่ควรจะอยู่ที่เมืองหลวง ไม่ใช่ที่นี่! "ดูเหมือนว่า... หมากกระดานนี้ จะไม่มีใครยอมถอยให้กันเลยนะ หลานข้า" น้ำเสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังมาจากความมืดเบื้องบน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้ถือครองตราประทับแห่งจักรพรรดิ ชะตากรรมที่คิดว่าจะหลุดพ้น กลับกลายเป็นเพียงการเดินเข้าสู่กับดักที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม... ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมร้อยเรียงโศกนาฏกรรมครั้งนี้ไปด้วยกันครับ