ท่านอ๋องผู้เยือกเย็น

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ในห้องโถงกว้างของตำหนักจันทราค้างคืนกลับฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียนในความรู้สึกของรินรดา มันไม่ใช่กลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นสูง หากแต่เป็นกลิ่นสาบสางที่คล้ายคลึงกับเนื้อเยื่อเน่าเปื่อยในน้ำครำที่ถูกกลบด้วยความพยายามอันไร้ผล ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากเงาร่างของสตรีชุดไทยในกระจกทองเหลืองเบื้องหลังหลี่จวินอ๋องนั้นหนาวเหน็บจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวหนังถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่เธอยังคงรักษาท่าทีให้นิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองรบ “เจ้าช่างกล้าหาญนัก รินรดา” สุ้มเสียงของหลี่จวินอ๋องทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันแฝงไว้ด้วยคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้ทุกเมื่อ เขาไม่ได้หันกลับไปมองกระจกบานนั้น สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ร้ายยังคงจดจ้องมาที่ใบหน้าของรินรดาไม่วางตา ราวกับต้องการจะเฉือนอ่านความลับที่ซ่อนอยู่ในม่านตาของเธอ “ในเรือนที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงนามของผู้ล่วงลับ เจ้ากลับเป็นคนแรกที่กล้ามายืนจ้องมองกระจกใบนี้ แล้วยังทำราวกับว่า... มีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังข้า” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองเห็นเงาสะท้อนในกระจกนั่นยื่นมือซีดขาวดั่งศพที่เปื่อยยุ่ยออกไปหมายจะแตะต้องไหล่ของท่านอ๋อง เล็บยาวสีดำคล้ำครูดไปกับอากาศจนเกิดเสียงแหลมเล็กบาดหูที่คนอื่นอาจไม่ได้ยิน แต่เธอกลับได้ยินมันชัดเจนจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก “คนเรามักมองไม่เห็นสิ่งที่ตนไม่อยากเห็น แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีอยู่จริง ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าในราชสำนักวิญญาณแห่งนี้ ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการทวงถามหนี้แค้นที่ยังไม่ได้รับการชำระ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้เหงื่อเย็นจะซึมออกมาตามไรผม หลี่จวินอ๋องแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาที่วางอยู่บนด้ามดาบกระชับแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน “เจ้าเป็นคนของใคร? สายลับจากวังหลวง? หรือเป็นเพียงสตรีสติฟั่นเฟือนที่ถูกส่งมาเพื่อหยั่งเชิงอำนาจของข้า หากเจ้าคิดจะใช้เรื่องลี้ลับมาปั่นหัวข้าให้หวั่นไหว เกรงว่าเจ้าคงอ่านตำราพิชัยสงครามมาน้อยเกินไป” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นไอเย็นที่ต่างจากวิญญาณ แต่มันเป็นความเย็นของคนที่หัวใจด้านชาเสียจนไร้ความอุ่นของมนุษย์ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นเหล้าหมักแรงๆ ปะทะเข้ากับจมูกของเธอ “ข้าเป็นเพียงนักโบราณคดีที่หลงเข้ามาในเงาอาฆาตที่ท่านเป็นผู้สร้างขึ้น” รินรดาสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว “เงาในกระจกนั่นไม่ได้ต้องการชีวิตท่านเพียงคนเดียว แต่มันต้องการทำลายสายเลือดทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตราประทับตระกูลหลี่ที่ท่านพกติดตัวอยู่ หากท่านยังคงดื้อดึงที่จะปฏิเสธความจริง ท่านก็ไม่ต่างอะไรกับเรือที่รั่วกลางมหาสมุทร รอวันจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งด้วยน้ำมือของสิ่งที่ท่านมองไม่เห็น” ทันใดนั้น กระจกทองเหลืองก็สั่นระรัวจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว เสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงสตรีคร่ำครวญดังทะลุออกมาจากบานกระจก เงาสะท้อนสตรีชุดไทยนั้นไม่ได้เพียงแค่ยืนอยู่ แต่มันเริ่ม 'ขยับ' หลุดออกมาจากกรอบกระจก ร่างกายที่โปร่งแสงค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างเด่นชัดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้อง หลี่จวินอ๋องชะงักกึก ความมั่นใจที่เคยมีพลันวูบไหวเมื่อเขารู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอ เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบที่แผลเป็นรูปอักขระโบราณบนหัวไหล่—คำสาปที่เขากดทับไว้ด้วยอำนาจมานานนับปี บัดนี้มันกลับปวดแสบดุจถูกไฟนรกแผดเผา “นาง... นางกลับมาแล้วหรือ?” เสียงของท่านอ๋องสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุมได้ “นางไม่เคยไปไหน” รินรดากล่าว พลางหยิบเหรียญโบราณที่พกติดตัวออกมาถือไว้แน่น “ท่านอ๋อง หากท่านอยากมีชีวิตรอดเกินกว่าคืนนี้ จงวางทิฐิลง แล้วฟังสิ่งที่คนตายกำลังจะบอก” ในวินาทีนั้นเอง ประตูตำหนักที่ปิดสนิทก็ถูกกระแทกจนเปิดออกอย่างแรง ลมพายุพัดกรรโชกเข้ามาจนเทียนในห้องดับพรึบลงทั้งหมด ท่ามกลางความมืดสนิทนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบที่แว่วดังมาจากเงามืดข้างหูของรินรดา *“เจ้า... ช่วยเขาไม่ได้หรอก... เพราะเขาคือคนของข้า...”* สิ้นเสียงกระซิบ รินรดาก็รู้สึกถึงปลายคมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเธออย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงขององครักษ์เงาที่กระซิบผ่านความมืดเข้ามา “ท่านอ๋อง... พระราชโองการลับจากเมืองหลวงมาถึงแล้วครับ... และมีคำสั่งให้ประหารหญิงแปลกหน้าผู้นี้ทันทีที่พบตัว” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งอดีตไปกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ