มิติพ้นกาลเวลา

กลิ่นหอมหวลของไม้กฤษณาและกลิ่นอายอันคุ้นเคยของเรือนไทยโบราณผสมผสานเข้ากับกลิ่นฉุนรุนแรงของก้านธูปและเครื่องหอมจีนโบราณอย่างประหลาด แรงกระแทกจากการร่วงหล่นไม่ได้สร้างความเจ็บปวดดังที่หวาดกลัว ทว่าสัมผัสแรกที่รินรดาได้รับกลับเป็นความเย็นยะเยือกของแผ่นไม้สักทองที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลัง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงปรับรับแสงสว่างสลัวจากโคมกระดาษสีแดงชาดที่แขวนเรียงรายอยู่เหนือศีรษะ นี่ไม่ใช่ใต้ถุนเรือนไทยผุกร่อนในยามวิกาลที่เธอเพิ่งจากมาอย่างแน่นอน ทว่ามันคือห้องหับกว้างขวางในสถาปัตยกรรมลูกผสมระหว่างเรือนไทยภาคกลางกับตำหนักวังหลังของราชสำนักต้าหมิง เสาไม้แดงขนาดใหญ่ถูกสลักลวดลายมังกรหงส์ทองคำเปลวอย่างประณีต หน้าต่างบานกระทุ้งแบบไทยถูกเปิดรับลมที่พัดพาละอองฝนและกลิ่นอายความตายเข้ามาคละคลุ้ง "อย่าขยับ" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับคมดาบเหล็กกล้าที่สะท้อนแสงไฟสีแดงวาบ พาดผ่านลำคอระหงของเธอไปเพียงไม่ถึงคืบ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบว่าผู้ที่ใช้พระแสงดาบจ่อคอเธออยู่คือหลี่จวินอ๋อง—บุรุษผู้ฉุดรั้งเธอลงมาสู่หลุมพรางแห่งกาลเวลานี้ด้วยกัน พระองค์ทรงคุกเข่าชันพระบาทข้างหนึ่ง ครึ่งหนึ่งของพระวรกายกำยำโอบประคองร่างเธอไว้เพื่อลดแรงกระแทก ลมหายใจของท่านอ๋องร้อนผ่าวและหอบกระชั้น พระเนตรคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายกวาดตามองสำรวจรอบห้องอย่างระแวดระวัง ราวกับราชبعสิงห์ที่กำลังประเมินอาณาเขตของศัตรู "ฝ่าบาท..." รินรดาเปล่งเสียงกระซิบแหบพร่า พยายามขยับกายแต่ถูกพระหัตถ์หนาที่เปี่ยมด้วยพละกำลังกดไหล่ไว้แน่น "เงียบเสีย" หลี่จวินอ๋องตรัสเสียงลอดไรพระทนต์ พระพักตร์คมคายฉายแววเยือกเย็นและดุร้ายจนน่ากลัว พระองค์มิได้สนพระทัยฐานะอันสูงส่งของตนเองในยามนี้ ทว่าพระเนตรยังคงจดจ้องไปยังประตูไม้แกะสลักปิดตายที่อยู่เบื้องหน้า เบื้องหลังบานประตูนั้น มีเสียงฝีเท้าเบาหวิวดั่งเสียงใบไม้แห้งลอยล่อง พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของสตรีที่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังวาบหวิว เสียงนั้นกระซิบกระซาบเป็นภาษาไทยโบราณผสมผสานกับสำเนียงจีนถิ่นใต้ ฟังไม่ได้ศัพท์ชัดเจน ทว่ากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พุ่งตรงมายังคนทั้งคู่ *“กลับมาแล้ว... ในที่สุดก็กลับมาสู่เรือนหอของเรา...”* รินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสพิเศษที่ติดตัวเธอมาเนิ่นนานกรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง เงาดำทึบหลายสายกำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังบานประตูกระดาษสา เงาเหล่านั้นบิดเบี้ยวผิดรูป บางร่างมีเส้นผมยาวสยายลากพื้น บางร่างสวมชุดนางจอมนางในราชสำนักจีนโบราณทับซ้อนกับผ้าซิ่นไทยโบราณอย่างน่าสยดสยอง "ที่นี่... ที่ไหนเพคะ" รินรดาถามสติไม่หลุดลอย แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด เธอยังคงรักษาสัมมาทิฏฐิและใช้มันสมองอันเฉียบคมวิเคราะห์สถานการณ์ "เราไม่ได้อยู่แค่ในใต้ถุนเรือนไทยแล้ว..." "ที่นี่คือ 'ตำหนักมิติเหลื่อมล้ำ' ขอบเขตระหว่างภพที่ถูกผนึกไว้ด้วยอาคมโบราณ" หลี่จวินอ๋องตรัสตอบโดยไม่ละสายตาจากประตู พระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์มาคว้าข้อมือของเธอให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่ามั่นคง "บรรพบุรุษของเปิ่นหวางเคยบันทึกไว้ในพงศาวดารลับว่า มีสถานที่ซึ่งความแค้นของสตรีผู้หนึ่งสามารถบิดGข้ามกาลเวลา ดึงเอาเรือนไทยและตำหนักวังหลังให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเพื่อการแก้แค้นอันเป็นนิรันดร์" ประโยคนั้นทำให้รินรดาตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย เจ้าจอมขวัญไม่ได้เป็นเพียงแค่วิญญาณอาฆาตธรรมดา นางคือผู้บงการกาลเวลาและมิติแห่งนี้ การที่เธอและท่านอ๋องตกลงมา มิใช่ความบังเอิญ ทว่าคือ 'การเชิญ' ให้เข้ามาสู่ลานประลองที่นางเป็นผู้กำหนดกติกา *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีกองทัพผีร้ายกำลังพยายามพังเข้ามา แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้โคมไฟสีแดงแกว่งไกวอย่างรุนแรง ละอองเลือดสีดำเริ่มซึมผ่านรอยต่อของบานประตูไม้ กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพโชยเข้ามารบกวนโสตประสาทจนรินรดารู้สึกคลื่นไส้ หลี่จวินอ๋องทรงขยับพระองค์บังร่างของหญิงสาวไว้มิดชิด พระแสงดาบในพระหัตถ์แผ่รังสีอำมหิตสีเงินยวงออกมาขับไล่ความมืดมิด พระองค์ทรงแค่นพระสรวลในลำคออย่างเย้ยหยัน แม้จะต้องเผชิญหน้ากับภูตผีปีศาจหรือกองทัพนับหมื่น บุรุษผู้นี้ก็ไม่เคยมีความหวาดกลัวปรากฏในแววตา "คิดว่าใช้วิธีนี้นำเปิ่นหวางมาขังไว้ในกาลเวลาที่ตายซากแล้วจะสามารถสยบเปิ่นหวางได้กระนั้นหรือ" หลี่จวินอ๋องตรัสท้าทายด้วยพระสุระเสียงกังวานดุจอสุนีบาต "หากเจ้าจอมขวัญผู้นั้นคิดจะใช้ความแค้นมาเป็นกรงขัง เปิ่นหวางก็จะใช้คมดาบนี้ผ่ามันออกเป็นเสี่ยงๆ!" ทว่า ในวินาทีที่พระองค์กำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับบานประตูที่ใกล้จะพังทลาย รินรดากลับยื่นมือเรียวไปคว้าชายฉลองพระองค์ของท่านอ๋องไว้แน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววเฉียบขาดไร้ความหวาดกลัว "ช้าก่อนเพคะ ฝ่าบาท..." รินรดากล่าวเสียงเฉียบ "การใช้กำลังหักหาญในมิติแห่งนี้มีแต่จะทำให้พลังของนางแข็งแกร่งขึ้น นี่ไม่ใช่สนามรบที่ท่านใช้ดาบฟันฝ่าได้ แต่เป็น 'คดีฆาตกรรม' และ 'สัญญาอาฆาต' ที่ต้องไขปริศนาให้กระจ่างถึงจะทำลายมันได้" หลี่จวินอ๋องทรงชะงัก พระเนตรคมกริบก้มลงมองสตรีเบื้องพระพักตร์ พระองค์ทรงพบว่าหญิงสาวผู้นี้มิได้สั่นเทาด้วยความกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของเธอกลับเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและสติปัญญาที่เหนือล้ำกว่าสตรีใดที่พระองค์เคยพบเจอในราชสำนัก "เจ้าหมายความว่าอย่างไร" หลี่จวินอ๋องตรัสถามด้วยความสนใจระคนระแวดระวัง "มองที่โต๊ะเครื่องแป้งนั่นสเพคะ" รินรดาพยักเพยิดให้ท่านอ๋องทอดพระเนตรไปยังมุมห้อง มืดสลัวที่มีกระจกทองเหลืองโบราณตั้งอยู่ บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้แกะสลักลายจีน มีหีบเครื่องประดับลงรักปิดทองเปิดอ้าไว้ ด้านในมีปิ่นปักผมหยกขาวเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และที่สำคัญที่สุดคือ 'ราชโองการสมรส' ฉบับหนึ่งที่ถูกคลี่ออก บนกระดาษสาเก่าคร่ำคร่ามีลายมือเขียนด้วยหมึกสีชาดหยดเป็นรอยหยดน้ำตา ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ คือตราประทับประจำพระองค์ของฮ่องเต้แห่งต้าหมิง... และตราสัญลักษณ์ของราชสำนักสยามยุคโบราณที่ประทับเคียงคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะเครื่องแป้งช้าๆ นิ้วเรียวยาวแตะลงบนกระดาษแผ่นนั้นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วห้อง "นี่ไม่ใช่เรื่องราวความรักสามเส้าธรรมดา... แต่เป็นบันทึกการสังหารหมู่เพื่อปกปิดความลับระดับราชสำนัก และเจ้าจอมขวัญก็ไม่ได้เป็นแค่เหยื่อ... แต่นាងคือกุญแจดอกสำคัญที่เชื่อมโยงราชสำนักทั้งสองแผ่นดินเข้าสู่ความพินาศ" ทันทีที่สิ้นคำพูดของรินรดา ประตูไม้ที่กำลังถูกทุบทำลายก็หยุดกงกำพืดลงทันที ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง จากนั้น บานกระจกทองเหลืองโบราณเบื้องหน้าของรินรดาก็พลันสั่นสะไหว ผิวหน้ากระจกที่เคยขมุกขมัวค่อยๆ ใสกระจ่างขึ้น เผยให้เห็นเงาสะท้อนของสตรีชุดไทยสวมชฎาโบราณ ใบหน้าของนางขาวซีดไร้เลือดฝาด ดวงตาสองข้างมีเลือดไหลรินออกมาแทนน้ำตา และที่น่าตกใจที่สุดคือ... เงาสะท้อนนั้นไม่ได้อยู่ในกระจก แต่มันกำลังยืนอยู่ *ด้านหลัง* ของหลี่จวินอ๋อง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติเวลามา ณ ที่นี้นะครับ