กลิ่นอายความตาย

กลิ่นอายความตายมิได้ลอยมากับสายลมหนาวเหน็บยามราตรี หากแต่โชยมาจากรอยแยกของแผ่นไม้สักทองที่ประกอบขึ้นเป็นเรือนไทยโบราณหลังนั้น... ความอับชื้นของหยาดเลือดและกลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เสียงโซ่ตรวนเหล็กกล้ากระทบกับพื้นศิลาเย็นเยียบในคุกใต้ดินดังสะท้อนก้องกังวาน ทุกย่างก้าวที่กดน้ำหนักลงไปเต็มฝ่าเท้าในความมืดมิดคือเครื่องเตือนใจว่า ชะตากรรมของรินรดากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย พระราชโองการด่วนที่สุดจากฮองเฮาที่สั่งปลดหลี่จวินอ๋องจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดน และควบคุมตัวพระชายารินรดาเข้าคุกใต้ดินทันทีฐานต้องหาคดีฆาตกรรมสนมเอก เป็นดั่งคมดาบที่ปักลงกลางใจวังหลังอย่างเลือดเย็น ไม่มีเวลาให้ไตร่ตรอง ไม่มีโอกาสให้แก้ตัว ทุกอย่างถูกจัดฉากไว้อย่างแยบยลเพื่อทำลายล้างตระกูลอ๋องให้สิ้นซากในคราเดียว รินรดานั่งนิ่งอยู่บนกองฟางชื้นแฉะในมุมมืดของห้องขัง สายตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความเงียบขรึม นางมิได้หวาดกลัวต่อความตาย ทว่าดวงตาที่สามอันเป็นพรสวรรค์และคำสาปประจำตัวกลับกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพเงาร่างโปร่งแสงของสตรีในชุดไทยโบราณเปื้อนเลือดกำลังลอยวนเวียนอยู่เหนือลูกกรงเหล็ก ปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนที่คนธรรมดามองไม่เห็น แต่มันดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของนางจนปวดร้าว "เจ้าจอมขวัญ..." รินรดากระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากแห้งผากขยับขับไล่ความหนาวเหน็บที่กัดกินกระดูก วิญญาณอาฆาตตนนี้มิได้เพียงแค่ต้องการชีวิตนาง แต่กำลังใช้ความตายของนางเป็นสะพานเชื่อมเพื่อเปิดประตูมิติแห่งคำสาป ให้วิญญาณร้ายนับร้อยในเรือนไทยโบราณหลุดพ้นออกมากลืนกินราชสำนักทั้งใบ ขณะเดียวกัน ที่ตำหนักใหญ่ของหลี่จวินอ๋อง บรรยากาศกลับดุเดือดราวกำลังจะลุกเป็นไฟ ร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้ายยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทรงอักษร แววตาของพยัคฆ์หนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือหนากำด้ามกระบี่ประจำตระกูลแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างกดดันจนข้าราชบริพารและองครักษ์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "พวกมันบังaniอาจนัก..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเหี้ยมเกรียม หลี่จวินอ๋องปรายตาไปยังราชโองการที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ พระสติปัญญาอันล้ำเลิศบอกเขาได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็นหมากตานสำคัญที่ฝ่ายตรงข้ามในราชสำนักร่วมมือกับอำนาจมืดนอกรีต เพื่อตัดแขนตัดขาและบีบให้เขากระทำความผิดมหันต์ "ท่านอ๋อง... มีรายงานด่วนจากคุกใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์คนสนิทพุ่งตัวเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "เกิด... เกิดเหตุประหลาดขึ้น วิญญาณและเงาอัปมงคลเริ่มอาละวาดหนักขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหล่าทหารยามในคุกใต้ดิน... ถูกความมืดกลืนกินจนสิ้นใจไปหลายนายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินอ๋องมิได้เอ่ยคำใด ใบหน้าคมคายดุจหินสลักฉายแววดุดันยิ่งกว่าเดิม เขารู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันไม่ใช่การประหารรินรดาตามกฎหมายบ้านเมือง แต่เป็นการใช้เงาอาฆาตในคุกใต้ดินสังหารนาง เพื่อให้วิญญาณของนางกลายเป็นส่วนหนึ่งของคำสาป และทำลายจิตวิญญาณของเขาให้แตกสลายไปชั่วนิรันดร์ "เตรียมม้า และกองกำลังลับ..." หลี่จวินอ๋องตวัดสายตาคมกริบขึ้น ท่าทางดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกผู้คนที่ขวางทาง "วันนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหรือล้างบางราชสำนักทั้งสวรรค์และนรก เราก็จะพาพระชายากลับมา!" ตัดภาพกลับมาที่คุกใต้ดินอันมืดมิด รินรดารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามา อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาร่างของเจ้าจอมขวัญพุ่งทะลุผ่านลูกกรงเหล็กเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตา กลิ่นอายความตายแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว รอยยิ้มเยาะหยันของวิญญาณพยาบาทปรากฏชัดเจนพร้อมกับมืออันเย็นเฉียบที่เอื้อมมาหมายจะบีบลำคอระหง ทว่า ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาประชิดตัว ประตูเหล็กบานใหญ่ของคุกใต้ดินกลับถูกระเบิดออกด้วยพลังปราณอันเกรี้ยวกราด แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของหลี่จวินอ๋องที่ก้าวเข้ามาด้วยจิตสังหารอันไร้ขีดจำกัด "บังอาจนัก!" เสียงคำรามดังก้องราชาพยัคฆ์สะท้านสะเทือนไปทั่วคุกใต้ดิน ก่อนที่หลี่จวินอ๋องจะชักกระบี่เข้าฟาดฟันกับความมืดเบื้องหน้า ประตูห้องขังลับอีกด้านหนึ่งที่ควรจะว่างเปล่า กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าผู้หนึ่งที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... และในมือของขันทีผู้นั้น กำลังถือถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายครามที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวน แต่กลับหยดเลือดสีดำสนิทลงบนพื้นศิลาทีละหยด... ทีละหยด ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้นะครับ