พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

กลิ่นควันสีม่วงเข้มยังคงลอยอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ ราวกับอสรพิษร้ายที่เพิ่งฉกกัดลงบนความไว้วางใจอันน้อยนิดที่มีอยู่ ในห้องทรงพระอักษรที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหัวเต้นของชีพจร หลี่จวินอ๋องทรงประทับนิ่งสนิท พระเนตรคมกริบดั่งพยัคฆ์ยามล่าเหยื่อจ้องเขม็งไปยังแผ่นผ้าแพรสีเลือดในพระหัตถ์ ข้อความที่ถูกเขียนด้วยความแค้นเคืองและหยาดโลหิตนั้นสั่นคลอนรากฐานอำนาจที่พระองค์ทรงพยายามปกป้องมาตลอดหลายปี "บังอาจนัก..." พระสุระเสียงที่ลอดผ่านพระโอษฐ์นั้นต่ำทุ้ม เยือกเย็น และเปี่ยมไปด้วยไอสังหารจนบรรยากาศรอบกายพลشاركเย็นเยียบลงทันตาเห็น ขวดกระเบื้องลายครามใบเล็กที่กลิ้งอยู่แทบพระบาทแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงบีบอัดจากพลังภายในที่หลี่จวินอ๋องทรงระเบิดออกมาโดยไม่รู้ตัว รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องเสาไม้สักทอง นางมิได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววตื่นตะลึงระคนเคร่งเครียด นางไม่ได้มองเพียงแค่แผ่นผ้าแพรในพระหัตถ์ของท่านอ๋อง หากแต่สายตาของนางกำลังมองทะลุผ่าน 'กลุ่มควันสีม่วง' นั้นไป—เบื้องหลังร่างของหลี่จวินอ๋อง เวลานี้ เงาสมิงสีดำทะมึนและร่างโปร่งแสงของเจ้าจอมขวัญกำลังยืนซ้อนทับอยู่ วิญญาณอาฆาตตนนั้นกำลังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว กรงเล็บเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังเอื้อมไปสัมผัสลาดพระอังสาของท่านอ๋อง ราวกับกำลังแสดงความยินดีที่เหยื่อกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่นางขุดเอาไว้ "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันทูลเตือนแล้วว่าเงาในเรือนนี้มิใช่มีเพียงแค่ความตาย แต่มันกำลังชักจูงให้พระองค์ทรงก้าวไปสู่ทางตัน" รินรดากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามั่นคงยิ่งนัก หลี่จวินอ๋องทรงตวัดพระเนตรกลับมามองสตรีตรงหน้า พระองค์แค่นพระโอษฐ์เบาๆ อย่างเย้ยหยันในโชคชะตา "เจ้าคิดว่าคำเตือนของหญิงสติวิปลาสอย่างเจ้า จะมีค่าอันใดในยามที่ราชสำนักกำลังจะล่มสลายเช่นนี้รึ? คนที่ส่งสิ่งนี้มา ต้องการให้เราหันไปหั่นคอกับพี่น้องร่วมสายโลหิตของตนเอง... มันคือแผนการสกปรกของพวกสุนัขจิ้งจอกในสภาขุนนาง!" "แต่นามที่ปรากฏบนผ้าแพรนั้น... มิใช่ขุนนางชั้นผู้น้อยเพคะ" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทรงอักษรอีกหนึ่งก้าว ดวงตาคู่คมจ้องประสานกับดวงเนตรดุดันอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจ "พระองค์ทรงตระหนักดีอยู่แก่ใจว่า หากเบื้องหลังการตายของมารดาพระองค์ และคำสาปที่กัดกินเรือนไทยหลังนี้มีจุดเชื่อมโยงเดียวกัน... คนที่ถือตราประทับนั้นย่อมมิใช่คนนอก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลี่จวินอ๋องทรงชะงักไปเล็กน้อย พระหัตถ์ที่กำแผ่นผ้าแพรแน่นจนข้อพระกรปูดโปน ความคิดในพระหัวสมองกำลังตีกันยุ่งเหยิง พระองค์ทรงเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร รบชนะมานับร้อยสนาม ทว่าสงครามในเรือนหลังและวังหลวงแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพทุบายที่ยากจะใช้ดาบฟันให้ขาดสะบั้น และในวินาทีนั้นเอง... อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาดำที่ทาบทับอยู่ด้านหลังของท่านอ๋องก็ขยับไหวอย่างรุนแรง ดวงตาสีแดงฉานของเจ้าจอมขวัญหันมาจ้องมองรินรดาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ วิญญาณพยาบาทกรีดร้องด้วยเสียงที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน ทว่ารินรดากลับรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ขมับราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง *ร่างบางเซถอยหลังไปครึ่งก้าว มือเรียวยกขึ้นกุมขมับโดยอัตโนมัติ* หลี่จวินอ๋องทรงสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น แม้พระองค์จะมองไม่เห็นวิญญาณ แต่สัญชาตญาณของนักรบผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชนทำให้พระองค์สัมผัสได้ถึง 'กระแสจิตสังหาร' ที่พุ่งตรงมายังรินรดาราวกับใบมีด พรึบ! ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ หลี่จวินอ๋องทรงลุกขึ้นจากพระแท่นประทับ พรหมผ้าไหมชั้นดีใต้ฝ่าพระบาทแทบขาดวิ่น พระองค์ทรงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาในเสี้ยวพริบตา พระหัตถ์หนาคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวของนางไว้อย่างมั่นคง เพื่อพยุงไม่ให้นายหญิงจากต่างแดนล้มลงไปกองกับพื้น "เจ้าเป็นอะไรไป?" พระสุระเสียงห้วนจัด ทว่าแฝงไว้ด้วยความตระหนักรู้บางอย่างที่แปลกประหลาด รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากซีดเผือด นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของท่านอ๋องอย่างยากลำบาก นิ้วเรียวชี้ไปยังความว่างเปล่าเหนือพระอังสาของพระองค์ "มัน... มันกำลังโกรธที่หม่อมฉันมองเห็นมัน... และมันกำลังเตือนพระองค์ว่า... 'ทางเลือก' ที่พระองค์กำลังจะตัดสินใจในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า คือจุดจบของราชวงศ์หลี่" หลี่จวินอ๋องทรงนิ่งอึ้ง พระเนตรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์แปลกประหลาดตั้งแต่คืนแรกที่นางก้าวเข้ามาเหยียบเรือนไทยหลังนี้ จนถึงเหตุการณ์แจกันโบราณแตกเอง และเสียงกระซิบยามวิกาลที่มักจะเกิดขึ้นรอบตัวพระองค์เสมอ... ทุกอย่างไหลvย้อนเข้ามาในความทรงจำ ดุจภาพจิ๊กซอว์ที่ค่อยๆ ต่อประกอบเข้าหากันจนสมบูรณ์ หรือว่า... สตรีผู้นี้จะมิได้กุเรื่องขึ้นเพื่อหลอกลวง? หรือว่านางมองเห็นสิ่งที่เราปฏิเสธมาตลอดชีวิตจริง ๆ? "หากเจ้าไม่ได้โกหก..." หลี่จวินอ๋องทรงโน้มพระพักตร์ลงมาต่ำ จนพระนาสิกแทบจะชิดกับพระนลาตของนาง แววตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความจริงจังและดุดันดั่งพยัคฆ์ร้าย "บอกเรามาซิ รินรดา... ว่าเงาที่ตามรังควานเราอยู่ทุกค่ำคืนนี้ มันต้องการอะไรจากเรากันแน่ และใครคือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดจากพลังงานอาฆาตเริ่มบรรเทาลง นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต นางยื่นมือออกไปสัมผัสที่ข้อมือหนาของหลี่จวินอ๋องที่ยังคงจับแขนตนเองไว้ ความอุ่นจากพระวรกายของชายหนุ่มปะทะเข้ากับความเย็นเยียบจากวิญญาณรอบตัว เกิดเป็นกระแสพลังงานประหลาดที่ทำให้ทั้งสองพระองค์และนางรู้สึกเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาดใจ "มันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพระองค์เพคะท่านอ๋อง..." รินรดากระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว "แต่มันต้องการ 'วิญญาณ' และบัลลังก์ที่เปื้อนเลือดของบรรพบุรุษพระองค์ เพื่อชดใช้ให้กับความอยุติธรรมเมื่อร้อยปีก่อน... และตอนนี้ มันกำลังรอให้พระองค์ก้าวเข้าไปติดกับดักใน 'งานเลี้ยงสังสรรค์คืนนี้'" หลี่จวินอ๋องทรงชะงักกึก พระเนตรคมกริบหรี่แคบลงทันที งานเลี้ยงสังสรรค์คืนนี้... งานเลี้ยงที่องค์รัชทายาททรงเป็นเจ้าภาพจัดขึ้นเพื่อกระชับความสัมพันธ์ของเชื้อพระวงศ์! ยังไม่ทันที่ท่านอ๋องจะได้ตรัสสิ่งใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูด้านนอกห้องทรงพระอักษรก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงรายงานที่สั่นเครือของขันองครักษ์ประจำพระองค์ "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! องครักษ์ที่เราส่งไปตรวจสอบที่ตำหนักขององค์รัชทายาท... พบ... พบศพของขันทีสนิทถูḥฆ่าปาดคอทิ้งไว้ในบ่อน้ำ และบนหน้าอกของศพ... มีป้ายหยกประจำพระองค์ของท่านอ๋องตกอยู่พ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินอ๋องทรงเบิกพระเนตรกว้างขึ้นในทันที พระหัตถ์ที่กุมแขนรินรดาอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว พระองค์ทรงตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า บ่วงห่วงเชือกที่ถูกถักทอขึ้นจากความตายและความแค้นได้ถูกรัดเข้ามาที่พระศอของพระองค์อย่างไร้ทางหลีกเลี่ยงแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ