การสำรวจหอจดหมายเหตุ

กระดาษสาโบราณแผ่นนั้นกรอบเกรียมจนส่งกลิ่นอับของกาลเวลา คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นจันทร์หอมที่จุดไว้มุมห้องจดหมายเหตุใต้ถุนเรือนไทย ฝุ่นละอองละเอียดลอยวนอยู่ในลำแสงสีทองขมุกขมัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานกระทุ้ง ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนทั้งสอง รินรดากลั้นใจ ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสตัวอักษรจีนตัวเต็มที่เขียนด้วยหมึกชาด ซึ่งเลือนรางไปตามกาลสมัย ตัวอักษรเหล่านี้ไม่ใช่บันทึกราชการทั่วไป แต่เป็นบันทึกส่วนพระองค์ของหลี่จวินอ๋อง—องค์ชายผู้ถูกลืมเลือนแห่งราชสำนักต้าเหลียง ผู้ซึ่งร่องรอยของพระองค์ควรจะสูญสลายไปตั้งแต่แผ่นดินเปลี่ยนราชวงศ์ "เจ้ากำลังค้นหาอะไรในซากปรักหักพังของข้าเมื่อหลายร้อยปีก่อนกันแน่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ยามราตรีดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง หลี่จวินอ๋องก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของหญิงสาวเกือบแนบชิดกับอกแกร่งที่ห่อหุ้มด้วยอาภรณ์เนื้อดี กลิ่นอายความเย็นเยียบและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของพระองค์แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รินรดารวบรวมสติ ไม่หันกลับไปเผชิญหน้าทันที นางก้มลงมองบันทึกในมืออีกครั้ง บรรทัดที่นางเพิ่งแปลความหมายออกทำให้หัวใจกระตุกวูบ *‘...สตรีจากแดนไกลผู้มีดวงตาดั่งกวางหลงทาง นางผู้ก้าวข้ามผ่านประตูมิติแห่งกาลเวลามาเพื่อชดใช้หนี้เลือด นางคือเงาซ้อนของเหม่ย Fēng (เหม่ยเฟิ่ง) ชายาผู้ล่วงลับ... และเป็นผู้เดียวที่จะปลดปล่อยคำสาปแห่งศาลาริมน้ำนี้ หรือทำลายล้างข้าให้ดับสูญไปพร้อมกัน’* ความหนาแน่นของอากาศรอบตัวราวกับลดลงจนเกือบเป็นศูนย์ รินรดารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอ นางนิ่งงันไปชั่วขณะ ภาพความฝันประหลาดที่ตามหลอกหลอนนางมาตลอดชีวิต ภาพของสตรีในชุดฮั่นfuสีแดงเพลิงที่ถูกตรึงไว้กับเสาเรือนไทยท่ามกลางสายฝนสีเลือด ภาพของบุรุษผู้มีดวงตาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ร่ำไห้ด้วยความอาดูร—ทุกอย่างไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคืออดีตชาติที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยคำสาปแช่ง "ท่าน... รู้มาตลอดสินะครับ ว่าข้าคือใคร" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยฉายแววไหวระริกเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบเรือนไทยหลังนี้ หลี่จวินอ๋องยื่นพระหัตถ์เรียวยาวแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการศึก คว้าข้อมือของนางไว้เบาๆ ทว่ามั่นคงดั่งคีมเหล็ก พระพักตร์คมคายโน้มลงมาใกล้จนพระนาสิกเกือบชนเข้ากับเส้นผมของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง "ข้าไม่ได้เพียงแต่รู้... รินรดา" สุ้มเสียงของหลี่จวินอ๋องแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บงำมานานนับร้อยปี "แต่ข้าเฝ้ารอเจ้า... เฝ้ารอให้กาลเวลาหมุนวนพาเจ้ากลับมาทวงคืนสิ่งที่ติดค้าง ข้าจำดวงตาคู่นั้นได้ จำความรู้สึกยามที่เลือดของเจ้าเปรอะเปื้อนอาภรณ์ของข้าในคืนที่ไฟเผาผลาญทุกอย่างได้แม่นยำ" ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวหลั่งไหลเข้าสู่สมองของรินรดา ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมผู้นี้ไม่ได้เริ่มต้นขึ้นที่ปัจจุบัน แต่มันถูกผูกปมไว้ด้วยความรัก ความแค้น และเลือดเนื้อตั้งแต่อดีตชาติ นางไม่ใช่แค่ผู้เชี่ยวชาญโบราณวัตถุที่บังเอิญหลงเข้ามาในอาณาเขตอาถรรพ์ แต่นางคือ 'กุญแจ' ดอกเดียวที่จะไขปริศนาทั้งหมด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและลึกซึ้งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบของราตรีก็ดังขึ้นจากด้านนอกเรือนไทย เสียงก้าวเดินที่หนักแน่นแต่เชื่องช้า พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดของกำยานราคาแพงที่มักใช้ในตำหนักของพระสนมชั้นสูง รินรดาสะดุ้งสุดตัว หลี่จวินอ๋องหรี่พระเนตรลงคมกริบ รัศมีสังหารแผ่ออกมาจากพระวรกายทันที พระองค์ดึงร่างของรินรดาเข้าหาพระอุระเพื่อบังไว้ในเงาดำของชั้นหนังสือโบราณ "ใครบางคนกำลังจะเข้ามา และดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้มาเพื่อเป็นมิตร" หลี่จวินอ๋องกระซิบชิดริมหูของนาง สุ้มเสียงเยียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็ง เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนบานประตูกระจกสีโบราณของห้องจดหมายเหตุ เงาร่างนั้นเงื้อมือขึ้นเคาะสามครั้งด้วยจังหวะประหลาด ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างระหงในชุดไทยโบราณประดับเครื่องทองระยิบระยับ ใบหน้าขาวซีดราวกับศพไร้เลือดฝาดส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมมาทางความมืดที่ซ่อนตัวของทั้งคู่ "ท่านอ๋องเพคะ..." เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบ "หม่อมฉันตามหาพระองค์ทั่วเรือนแล้ว... ในที่สุด เราก็ได้พบกันเสียทีในที่แห่งนี้" ดวงตาของวิญญาณเจ้าจอมขวัญจ้องตรงมายังซอกมุมมืดที่รินรดากำลังซ่อนตัวอยู่ รอยยิ้มบนริมฝีปากสีชาดฉีกกว้างขึ้นจนน่ากลัว พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่แผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งห้องจดหมายเหตุจนลมหายใจกลายเป็นไอเย็น ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ