การเผชิญหน้ากลางพายุ

เสียงคำรามของฟ้าแลบแปลบปลาบฉีกกระชากผืนนภาสีชาดให้แยกออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ แรงลมมรสุมกรรโชกกระหนกกระแทกบานหน้าต่างไม้สักทองของตำหนักบูรพาจนสั่นสะท้าน หยาดฝนเม็ดโตสาดซัดเข้าใส่ระเบียงทางเดินจนเปียกชุ่ม กลิ่นอายความชื้นของดินและคาวเลือดจากสนามการเมืองในราชสำนักลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นธูปกำยานที่มอดไหม้ใกล้หมดกระถาง "ปล่อยข้า! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์กักตัวข้าไว้เช่นนี้!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวของนางกำนัลขั้น ในตำหนักในดังแทรกสายฝนเข้ามา ขัดจังหวะการสนทนาอันเคร่งเครียดเบื้องหน้าโต๊ะทรงอักษร หลี่จวินอ๋องประทับนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้พนักสูง ดวงพักตร์คมคายราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวั่นไหวต่อเสียงกรีดร้องโหยหวนภายนอก แม้ว่าสถานการณ์ยามนี้จะวิกฤตถึงขีดสุดเมื่อพายุใหญ่โหมกระหน่ำซัดเข้าสู่ใจกลางวังหลวง พร้อมๆ กับอาคมสะกดวิญญาณที่เริ่มเสื่อมคลายลงตามแรงพายุ รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ ชายผ้าแพรปักลายหงส์โบกสะบัดตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านกระจกบานใหญ่ไปยังศาลาริมน้ำโบราณที่ตั้งอยู่เบื้องล่าง ท่ามกลางม่านฝนหนาทึบ เงาร่างสีขาวโพลนของเจ้าจอมขวัญกำลังลอยวนเวียนอยู่เหนือผืนน้ำที่กระเพื่อมไหว ดวงจิตอาฆาตพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในตำหนัก "เจ้าเห็นสิ่งใด รินรดา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน หลี่จวินอ๋องทรงวางพู่กันในพระหัตถ์ลงอย่างเชื่องช้า สายพระเนตรคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองสตรีเบื้องพระพักตร์ด้วยความลุ่มลึก พระองค์ทรงทราบดีว่ามีเพียงนางเท่านั้นที่มองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งความตายนี้ได้ "ข้าเห็นความพินาศเพลิงกัลป์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาพ่ะย่ะค่ะ... ท่านอ๋อง" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระรัวยามเมื่อสายตาคู่นั้นสบประสาน "วิญญาณของเจ้าจอมขวัญไม่ได้เพียงแค่ต้องการชีวิตของคนในราชสำนัก นางต้องการลากวังหลวงแห่งนี้ลงไปสู่ขุมนรกเบื้องล่างเพื่อชำระหนี้เลือดเมื่อร้อยปีก่อน และพายุครานี้คือโอกาสเดียวที่อาคมกักขังจะไร้ผล" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนจากภายนอกก็เงียบกริบลงทันที แทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ลมพายุที่เคยโหมกระหน่ำกลับสงบลงชั่วพริบตา เหลือไว้เพียงละอองฝนที่โปรยปรายกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ตำหนักบูรพาอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกองทัพทหารผีที่ฟื้นคืนชีพจากความตาย หลี่จวินอ๋องทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พระวรกายกำยำภายใต้ฉลองพระองค์สีดำปักด้ายทองแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบทิศทาง พระหัตถ์ขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ประจำพระองค์แน่นจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด "หากพวกมันกล้าเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของข้า ต่อให้เป็นผีสางหรือเทพยดา ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้ส่งพวกมันกลับลงสู่ขุมนรกให้สิ้นซาก" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้พระองค์อีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด นางเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของท่านอ๋องเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามพ่ะย่ะค่ะ... นั่นไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่เป็นกลลวง" ยังไม่ทันสิ้นคำพูด ประตูไม้สักทองบานใหญ่ของตำหนักก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังลมปราณอันชั่วร้าย หมอกควันสีดำทะมึนพวยพุ่งเข้ามาปกคลุมไปทั่วท้องพระโรง ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ร่างระหงในชุดไทยโบราณชุ่มโชกไปด้วยเลือดและหยาดน้ำฝนก็ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า แววตาของเจ้าจอมขวัญแดงฉานด้วยความแค้นเคือง ใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม "หลี่จวินอ๋อง... ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิตของเจ้าและเลือดเนื้อในตระกูลของเจ้าแล้ว!" เสียงหวีดแหลมบาดแก้วหูสะท้อนก้องไปทั่วผนังตำหนัก หลี่จวินอ๋องไม่รอช้า พระองค์ทรงชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสีเงินวาบประกายตัดกับความมืดมิด ทว่าก่อนที่คมกระบี่จะทันได้ปะทะเข้ากับร่างของวิญญาณพยาบาท ร่างของขันทีคนสนิทที่ยืนอยู่มุมห้องก็ทรุดฮวบลงกับพื้น พร้อมกับกระอักเลือดสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไร้สติ รินรดาก้มลงตรวจสอบร่างของขันทีผู้เคราะห์ร้ายเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องด้วยใบหน้าซีดเผือด นางพบว่าที่ลำคอของขันทีมีรอยเขี้ยวสีดำปรากฏชัดเจน ซึ่งไม่ใช่ฝีมือของผีสางในตำหนัก หากแต่เป็นพิษร้ายจากมือของคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ภายในตำหนักแห่งนี้เอง! ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันมืดมนและเข้มข้นนี้ไปกับข้าพเจ้านะครับ