การตัดสินใจของท่านอ๋อง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคลุ้งกระจายผสมกับกลิ่นอับชื้นของน้ำในคลองเบื้องล่าง ศาลาริมน้ำโบราณยามราตรีนี้ดูคล้ายกรงขังที่ถูกพันธนาการด้วยม่านหมอกสีเทาหมองหม่น “เจ้าต้องเลือกระหว่างอำนาจที่เจ้าไขว่คว้ามาทั้งชีวิต... กับลมหายใจของสตรีผู้นี้” สุ้มเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือกราวกับเสียงกรีดขูดของเล็บเหล็กบนแผ่นหินดังขึ้นมาจากความมืด เจ้าจอมขวัญ ในร่างวิญญาณอาฆาตที่บิดเบี้ยว ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำราวกับโลหิตที่ไหลริน นางกำลังใช้มือเรียวยาวดุจกิ่งไม้แห้งบีบลำคอระหงของรินรดา ร่างของนักโบราณคดีสาวไร้เรี่ยวแรง ดวงตาปรือปรอยลมหายใจรดรินแผ่วเบา สติของนางใกล้หลุดลอยไปทุกทีท่ามกลางความหนาบึงของไออาฆาตที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่าง หลี่จวินอ๋องยืนนิ่งสงบดั่งภูผาน้ำแข็ง พระเนตรคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนราวกับคลื่นใต้น้ำ แม้ภายนอกพระองค์จะยังคงรักษาพระพักตร์เยือกเย็นดุจหินผา แต่ภายในพระ The องค์กลับร้อนรุ่มดั่งถูกแผดเผาด้วยกองเพลิงโลกันตร์ ราชโองการลับแห่งแผ่นดินที่ซ่อนอยู่ในสาบเสื้อของพระองค์มีน้ำหนักราวกับขุนเขา หากพระองค์เลือกสละอำนาจทางการทหารและถอยทัพจากการชิงบัลลังก์ในราชสำนักวิญญาณแห่งนี้ ชีวิตของรินรดาจะปลอดภัย แต่หยาดเหงื่อ หยดเลือด และความพยายามนับแรมปีที่ทรงต่อสู้มาเพื่อล้างมลทินให้ตระกูลจะมลายหายไปในพริบตาเดียว แต่หากพระองค์ทรงเลือกอำนาจ... ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไร้ซึ่งผู้ต่อกร วิญญาณตรงหน้าพร้อมจะบดขยี้ร่างของสตรีผู้กุมหัวใจดวงนี้ให้แหลกสลายคามือ “ท่านอ๋อง...” รินรดาเปล่งเสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านลำคอที่ถูกบีบรัด ดวงตาคู่สวยที่มองมายังพระองค์ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเข้าใจและความเด็ดเดี่ยว “อย่า... เอาอนาคตของพระองค์... ไปแลกกับข้าพเจ้า...” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงบนพระHRIYAYA (หัวใจ) ของหลี่จวินอ๋อง พระองค์ทรงแย้มพระสรวลออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตาอันบิดเบี้ยว รอยยิ้มที่สยดสยองยิ่งกว่าความตาย “อำนาจงั้นรึ...” หลี่จวินอ๋องตรัสทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก้องกังวานไปทั่วผืนน้ำรอบศาราโบราณ “เจ้าจอมขวัญ... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าคนอย่างหลี่จวินอ๋อง จะยอมจำนนให้แก่เงาผีสางเช่นเจ้า” สิ้นพระ suar (สุรเสียง) ร่างสูงสง่าก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไอร้อนระอุแผ่ออกจากพระวรกายจนหยาดน้ำค้างรอบศาลาระเหยกลายเป็นไอสีขาวโพลน พระหัตถ์แกร่งยกขึ้นปลดป้ายอาญาสิทธิ์ประจำตัวที่สลักจากหยกเลือดมังกรแท้ โยนลงบนพื้นไม้เสียงดังสนั่น “ปล่อยนางเสีย แล้วเอาชีวิตข้าไปแทน!” วิญญาณเจ้าจอมขวัญหัวร่อด้วยความสะใจ เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดแก้วหูจนรินรดาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ฮ่าๆๆๆ! ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ ยอมจำนนต่อสตรีเพียงนางเดียวช่างน่าเวทนานัก! ดี... ข้าจะรับข้อเสนอของท่าน!” วิญญาณร้ายคลายมือออก ร่างของรินรดาร่วงหล่นลงสู่อ้อมแขนของท่านอ๋องที่พุ่งเข้ามาคว้าไว้ได้ทันท่วงที ลมหายใจของนางติดขัด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บจากพิษคำสาปที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด หลี่จวินอ๋องประคองร่างอันไร้เรี่ยวแรงนั้นไว้แนบอก พระเนตรทอดมองดวงหน้าที่ซีดเซียวด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย พระองค์ทรงก무 (ก้ม) ลงกระซิบชิดริมฝีปากบางที่สั่นระริก “เจ้าไม่ควรโง่เขลามาเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า... แต่ข้าไม่มีวันยอมให้ใครพรากเจ้าไปจากอกคู่นี้ แม้กระทั่งความตาย” ทว่า ในวินาทีที่พระองค์กำลังจะอุ้มรินรดาก้าวถอยออกจากเขตอาคม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นล้อมรอบศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้ ทหารองครักษ์เสื้อแพรในชุดเกราะเหล็กดำสนิท พร้อมคันธนูขึ้นศรนับร้อยเล็งตรงมายังใจกลางศารา เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแถวทหารด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพพิทักษ์ราชบัลลังก์ ผู้เป็นสหายสนิทมาเนิ่นนาน แต่ในยามนี้แววตากลับไร้ซึ่งไมตรีจิต “ทูลท่านอ๋อง... พระองค์ทรงทำผิดมหันต์ที่ละทิ้งหน้าที่เพื่อสตรีต่างภพ” เสียงนั้นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “ราชโองการลับจากองค์จักรพรรดิมาถึงแล้ว... ความผิดฐานกบฏและลักลอบคบหาภูตผี นำมาซึ่งการปลดจากฐานันดรศักดิ์ ณ บัดนี้!” จดหมายตราตั้งสีทองถูกโยนลงแทบเท้า พร้อมกับคมดาบจำนวนนับไม่ถ้วนที่ขยับเข้าประชิดตัวทีละน้อย หลี่จวินอ๋องมิได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย พระองค์ทรงโอบกอดรินรดาไว้แน่นขึ้น มือข้างหนึ่งค่อยๆ เอื้อมไปหยิบถ้วยชาเคลือบกระเบื้องเคลลายครามที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะหิน ซึ่งบรรจุของเหลวสีชาเข้มที่ส่งกลิ่นหอมหวานแต่แฝงด้วยพิษร้ายแรงถึงชีวิต ซึ่งถูกเตรียมไว้สำหรับปลิดชีพพระองค์เองตั้งแต่แรก หลี่จวินอ๋องทรงยกถ้วยชาขึ้นจรดพระo (โอษฐ์) ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนที่รายล้อม พระองค์ทอดพระเนตรมองรินรดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักมั่นคงดั่งหินผา ก่อนจะตัดสินพระทัยกระทำบางสิ่งที่จะพลิกผันชะตากรรมของแผ่นดินไปตลอดกาล... ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันมืดมนและเข้มข้นนี้ไปกับข้าพเจ้านะครับ