การต่อสู้ครั้งใหญ่เพื่อปกป้องโรงเรียน

เศษซากอุกกาบาตเวทมนตร์ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะครั้งก่อนทำให้โครงสร้างหินแกรนิตของโรงเรียนเวทมนตร์เซนต์ลูเมนสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม กลิ่นอายความมืดมนและหนาวเหน็บแผ่ซ่านเข้ามาทางหน้าต่างกระจกสีที่แตกละเอียด กองทัพเงาสีดำทมิฬนับพันชีวิตกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดเขตอาคมสุดท้ายอย่างช้าๆ ทว่าน่าเกรงขาม "ตั้งแถวแนวป้องกันที่สาม! อย่าให้พวกมันข้ามแนวเขตเวทมนตร์ของอาจารย์ใหญ่ไปได้เด็ดขาด!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเด็ดเดี่ยวของศาสตราจารย์มาร์คัสสะท้อนก้องไปทั่วสนามฝึกซ้อม นักเรียนชั้นปีสูงและปีต้นต่างยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่กันอย่างไม่เกรงกลัวความตาย แสงสว่างจากไม้กายสิทธิ์และวงเวทหลากสีสันเปล่งประกายเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดของกองทัพเงาเบื้องล่าง น้ำผึ้งหยดแรกขอพานักอ่านทุกท่านเข้าสู่สมรภูมิเดือดที่เดิมพันด้วยลมหายใจของทุกคนในโรงเรียนแห่งนี้ไปพร้อมๆ กันนะคะ ลูคัสยืนนิ่งอยู่ใจกลางแนวป้องกัน ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวเร็วจนแทบอ่านไม่ทัน นิ้วเรียวยาวกดเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อคำนวณอัตราส่วนการใช้มานาและพลังงานจิตในสมองอย่างรวดเร็ว อดีตนักปรุงยาอัจฉริยะรู้ดีว่าความรู้จากโลกเก่าอย่างเดียวไม่เพียงพอต่อกรกับกองทัพที่มีพลังงานความมืดบริสุทธิ์หนุนหลังเช่นนี้ เขาจำเป็นต้องใช้ 'ทุกอย่าง' ที่ระบบเคยมอบให้ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานความมืดระดับสูงจากแม่ทัพเงาเบื้องหน้า โอกาสที่แนวป้องกันจะแตกหักภายใน 3 นาทีมีค่าสูงถึง 87.5%] "แปดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์อย่างนั้นเหรอคะ... ระบบนี่ช่างขยันทำร้ายจิตใจกันเสียจริง" ลูคัสพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มหยันเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าในสถานการณ์คับขัน ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง รังสีความกดดันอันเย็นเยียบและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง คริสเตียนในชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนที่เปื้อนคราบเขม่าควัน ปรายตามองคนข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวเด็ดขาด ถ้าเธอเป็นอะไรไป... สัญญาที่เราทำไว้จะเป็นโมฆะทันทีนะลูคัส" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยความจริงจัง แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตเพียงใด แต่มือหนากลับเอื้อมมาจัดปกเสื้อให้อย่างเบามือ ลูคัสชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะท่ามกลางเสียงคำรามของกองทัพเงา "ท่านประธานนี่ช่างหาจังหวะพูดจาแปลกๆ ได้ทุกสถานการณ์จริงๆ นะคะ... ไว้จบเรื่องนี้ค่อยมาทวงสัญญาแล้วกันค่ะ ตอนนี้ฉันต้องจัดการเจ้าพวกน่ารำคาญนี่ก่อน" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลูคัส ก่อนที่ประกตาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวพุ่งทะยานออกไปจากแนวป้องกันพร้อมกับสะบัดมือเรียกขวดแก้วคริสตัลนับร้อยขวดออกมาจากช่องเก็บของในระบบ นี่คือ 'น้ำยาเพลิงสุริยะบูรณาการ' ที่เขาใช้เวลาคิดค้นและปรุงขึ้นมาในช่วงดึกสงัดตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา "พวกแกอยากได้ความมืดนักใช่ไหมคะ... งั้นก็รับแสงสว่างระลอกใหญ่จากฉันไปก็แล้วกัน!" ลูคัสขว้างขวดคริสตัลลงสู่พื้นเบื้องล่าง ทันทีที่กระทบกับพื้นดิน อาคมเฉพาะตัวที่สลักไว้ก็ทำงาน ปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์ระเบิดแสงสว่างเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ขนาดย่อม เปลวเพลิงสีทองคำขาวโชติช่วงแผดเผาร่างของกองทัพเงาจนสลายกลายเป็นควันสีดำกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนจนนักเรียนหลายคนต้องทรุดตัวลงนั่ง ทว่า... แม่ทัพเงาตัวฉกาจที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังกลับไม่สะท้านสะเทือน มันสะบัดมือเพียงครั้งเดียวเพื่อปัดเป่าเปลวเพลิงเหล่านั้นให้อยو่ในความว่างเปล่า ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่ลูคัสราวกับจะกลืนกินทั้งตัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังขั้นที่สองของบอสเงา! คำเตือน: สกิลการป้องกันทั้งหมดจะลดลง 50% ชั่วคราว!] ลูคัสกัดฟันแน่นเมื่อแรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนหน้ามืด ร่างกายเซถอยหลังไปสองก้าวแต่มีอ้อมแขนแข็งแกร่งของคริสเตียนเข้ามาโอบประคองไว้ได้ทันท่วงที "บอกแล้วไงว่าอย่าทำอะไรบ้าบิ่น" คริสเตียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันไม่ได้บ้าบิ่นสักหน่อยค่ะ... แค่กำลังเปิดช่องว่างให้ต่างหาก" ลูคัสแย้มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสمประกายความเจ้าเล่ห์เฉียบคม มือเรียวแตะไปที่หน้าจอโฮโลแกรมของระบบเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันคำสั่งที่อันตรายที่สุด [ระบบยืนยันคำสั่ง: เปิดใช้งานโหมด 'โอเวอร์คล็อก' (Overclock) - แลกเปลี่ยนมานาทั้งหมดกับพลังโจมตีสูงสุด 300% เป็นเวลา 60 วินาที] แสงสีฟ้าเข้มสว่างวาบปกคลุมทั่วร่างของลูคัส เส้นผมสีอ่อนปลิวสยายไปตามกระแสลมเวทมนตร์ พลังงานมหาศาลระเบิดออกจากตัวเขาราวกับคลื่นสึนามิ เด็กหนุ่มก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนักเรียนและอาจารย์ทั้งโรงเรียน "ถ้าพวกคุณคิดว่าจะทำลายโรงเรียนของเราล่ะก็... ต้องผ่านศพฉันกับระบบของฉันไปให้ได้ก่อนนะคะ!" ลูคัสสะบัดมือสร้างดาบพลังงานเวทมนตร์บริสุทธิ์ พุ่งเข้าประจันหน้ากับแม่ทัพเงาด้วยความเร็วแสง ทิ้งประกายแสงระยิบระยับไว้เบื้องหลังราวกับสายฝนแห่งดวงดาว ท่ามกลางเสียงเชียร์และแรงใจจากทุกคนที่ร่วมกันต้านทานกองทัพเงาอย่างสุดกำลังในวินาทีเป็นตายนี้ แต่ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุนและแสงสว่างเจิดจ้าของการปะทะ เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังประตูมิติที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว... [แจ้งเตือนระบบระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบนิรนาม" — ตัวตนที่ไม่เคยถูกบันทึกในสารบบกำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม... และเป้าหมายของมันคือลูคัส!] น้ำผึ้งหยดแรกขอฝากตอนต่อไปให้ทุกท่านร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!