เสียงระฆังเตือนภัยระดับ SSS ดังขึ้น!

เศษแก้วจากหน้าต่างบานใหญ่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย ลูคัสก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ปลายเท้าชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กจนเกิดเสียงเสียدสีน่าเสียวไส้ ในยามวิกาลที่ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน ความเงียบสงบของสถาบันเวทมนตร์กลับถูกฉีกกระชากด้วยแรงระเบิดมหาศาลจากลานกว้างเบื้องล่าง แรงอัดอากาศพัดเอาเอกสารและตำราเวทมนตร์ปลิวว่อนไปทั่วห้องราวกับพายุฤดูร้อน "ระบบ... เกิดอะไรขึ้นกับบาเรียป้องกันเขตเหนือ ทำไมอัตราการคงอยู่ถึงดิ่งลงเหลือศูนย์ภายในสามวินาที?" ลูคัสเอ่ยถามเสียงเครียด ดวงตาคู่สวยกวาดมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว นิ้วเรียวรีบตวัดกลางอากาศเพื่อเรียกหน้าจอควบคุมพลังงานหลักของสถาบันขึ้นมาตรวจสอบ แต่วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมองกลอัจฉริยะที่เขาเป็นคนพัฒนาขึ้นมากับมือก็ดังแทรกขึ้นในหัวด้วยโทนเสียงที่เย็นเยียบผิดปกติ [แจ้งเตือนด่วนที่สุด: ตรวจพบคลื่นพลังงานความมืดความหนาแน่นสูงเกินขีดจำกัด บาเรียชั้นที่เจ็ดถูกทำลายโดย ‘มหาเวทกลืนกินวิญญาณ’ สถานะสถาบัน: เข้าสู่ภาวะวิกฤตระดับสูงสุด] ทว่ายังไม่ทันที่ลูคัสจะได้คิดหาแผนสำรอง ประตูห้องทำงานบานหนักก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงสง่าในชุดยูนิฟอร์มประธานสภานักเรียนที่คุ้นเคยก้าวเข้ามาด้วยความเร็วสูง คริสเตียนในยามนี้ไม่มีรอยยิ้มมุมปากเย่อหยิ่งเช่นเคย ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เสื้อคลุมสีดำสนิทสะบัดตามแรงเคลื่อนไหว เผยให้เห็นร่องรอยคราบเขม่าควันจางๆ ที่หัวไหล่ "ลูคัส คุณยังปลอดภัยดีใช่ไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทันทีที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว ดวงตาคู่คมสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความร้อนรนที่แม้เจ้าตัวพยายามจะเก็บซ่อน แต่มันก็เล็ดลอดออกมาทางแววตาที่ไหวระริก "ผมยังไม่ตายหรอกค่ะท่านประธาน..." ลูคัสผ่อนลมหายใจยาว เหงื่อกาฬเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าสวย "แต่ถ้าคุณมาช้ากว่านี้อีกสองนาที ระบบป้องกันอัจฉริยะที่ผมเพิ่งลงแรงอัปเกรดไปคงกลายเป็นเศษขยะโลหะไร้ค่าไปแล้ว ว่าแต่ข้างนอกนั่น... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" คริสเตียนไม่ตอบคำถามในทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของลูคัสแนบชิดกับขอบโต๊ะ มือหนายื่นออกไปปัดเศษกระจกที่ติดอยู่บนไหล่บางออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้นักปรุงยาหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ท่ามกลางความโกลาหลภายนอกที่มีเสียงกรีดร้องและเสียงระเบิดดังสนั่นเป็นระยะ บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มทั้งสองกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "บอสลับ... ฝ่ายมืดที่พวกเราคาดเดามาตลอดว่าถูกผนึกไว้ในมิติเบื้องล่าง มันตื่นขึ้นแล้ว" คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่บัดนี้ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน ประหนึ่งม่านเลือดที่กำลังแผ่ขยายปกคลุมทุกตารางนิ้วของสถาบันเวทมนตร์ แรงสั่นสะเทือนระลอกใหม่พัดถล่มเข้ามาอีกครั้งจนโคมระย้าคริสตัลบนเพดานแกว่งไกวอย่างรุนแรง เศษปูนและฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ลูคัสขมวดคิ้วมุ่น สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล บาเรียระดับเทพที่สร้างขึ้นจากผลึกมานาบริสุทธิ์ไม่ควรจะถูกทำลายได้ง่ายดายขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่า... "มีหนอนกระ่อนอยู่ในสภาสูง..." ลูคัสพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาเป็นประกายวับด้วยความโกรธกรำ "รหัสผ่านในการปลดชนวนบาเรียชั้นนอกมีเพียงผู้อำนวยการและคณะกรรมการบริหารสามคนเท่านั้น..." "ใช่ และตอนนี้คนพวกนั้นคงกำลังต้อนรับแขกผู้ไม่invitedอยู่ที่ลานพิธีการ" คริสเตียนแค่นหัวเราะในลำคอ รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างสูงจนอากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างรวดเร็ว "แต่พวกมันคิดผิดถนัดที่เลือกจะมาทำลายที่นี่ ในเมื่อพวกมันกล้าเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของเรา ผมก็พร้อมจะส่งพวกมันกลับนรกด้วยมือของผมเอง" มือเรียวของลูคัสเอื้อมไปควاมข้อมือหนาของอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว แรงบีบกระชับที่ส่งผ่านไปสื่อถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและปากแข็ง คริสเตียนชะงัก ก้มมองมือเรียวที่กุมข้อมือตนไว้ ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาออกมาท่ามกลางบรรยากาศอันมืดมน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอิทธิพลที่กดขี่ข่มเหงผู้คนรอบข้าง แต่สำหรับลูคัสแล้ว มันคือหลักประกันเดียวที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "อย่าเพิ่งทำเป็นเท่ตอนนี้เลยค่ะประธาน ทางหนีทีไล่เราต้องเตรียมไว้ก่อน ระบบของผมกำลังคำนวณเส้นทางหนีภัยที่ดีที่สุด..." [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานระดับ SSS กำลังพุ่งตรงมายังพิกัดห้องทำงานปัจจุบัน ระยะห่าง: สามร้อยเมตร... สองร้อยเมตร... หนึ่งร้อยเมตร!] เสียงแจ้งเตือนของระบบตัดขาดประโยคของลูคัสลงอย่างกะทันหัน หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำพร้อมกับข้อความเตือนภัยที่สั่นกระพริบอย่างบ้าคลั่ง ปัง! ผนังห้องด้านทิศตะวันออกระเบิดออกเป็นจุล แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่ให้กระเด็นไปคนละทิศละทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นสิ่งใด ท่ามกลางม่านหมอกสีเทาและเศษซากอิฐหักพัง ร่างเงาสودทึบในชุดคลุมสีดำสนิทร่างหนึ่งก้าวเท้าเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินเสียงก้องกังวานราศีกดขี่ที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ลมหายใจของทุกคนสะดุดกัก เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวและดวงตาสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังลูคัสและคริสเตียนราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังบาดแก้วหู "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูนักปรุงยาผู้รั้นนัก" [คำเตือนขั้นวิกฤต: บอสลับฝ่ายมืดระดับ SSS "มาลอส" ปรากฏตัวต่อหน้าท่านแล้ว! เงื่อนไขการเอาชีวิตรอดฉุกเฉินถูกเปิดใช้งาน: หากพ่ายแพ้ สถาบันเวทมนตร์จะล่มสลายและสถานะตัวละครจะถูกรีเซ็ตถาวร!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ! น้ำผึ้งหยดแรก