คำสารภาพที่ไม่ได้ตั้งใจในคืนฝนตก

เสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าฟาดผ่าลงมาบนยอดตึกสถาบันวิจัยเวทมนตร์ จนแผ่นกระจกบานหนาสั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างภายใน ความมืดมิดที่เข้าครอบงำห้องเก็บของเก่าชั้นใต้ดินไม่ได้น่ากลัวเท่ากับระยะห่างระหว่างคนทั้งสองที่ถูกบีบให้แคบลงเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน ลูคัสนิ่วหน้าเล็กน้อยขณะพยายามขยับกล่องพัสดุเวทมนตร์ที่ซ้อนทับกันระเกะระกะเพื่อหาทางออก แต่ประตูเหล็กกล้าทางด้านบนกลับถูกแรงลมจากพายุซัดจนกลอนล็อกติดตายสนิท ปัญหานี้ซับซ้อนกว่าการแก้สูตรปรุงยาระดับปรมาจารย์เสียอีก เพราะนอกจากอากาศภายในห้องจะเริ่มบางเบาลงทุกทีแล้ว กลิ่นอายเฉพาะตัวของไวน์กุหลาบป่าและฝนตกที่ลอยมาจากร่างสูงใหญ่เบื้องหลัง ก็กำลังทำให้สมาธิอันมั่นคงของอดีตนักปรุงยาปั่นป่วนอย่างไม่มีชิ้นดี "อย่าขยับสุ่มสี่สุ่มห้าสิครับ ลูคัส... ตรงนั้นมีชั้นไม้อัดเก่าอยู่ เดี๋ยวได้ล้มทับใส่ตัวหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะราบเรียบและเย็นชาต่อคนทั้งโลกเมื่อยามปฏิบัติหน้าที่ประธานนักเรียน บัดนี้กลับเจือไปด้วยความแหบพร่าและร้อนรนอย่างประหลาด คริสเตียนก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังบางอย่างรวดเร็วเพื่อใช้ร่างของตนเองกำบังเสาไม้เก่าที่กำลังโยกเยกจากแรงสั่นสะเทือนภายนอก มือเรียวยาวเอื้อมผ่านไหล่เล็กไปยันผนังปูนเพื่อค้ำยันน้ำหนัก ส่งผลให้ลูคัสถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงวาบจากสายฟ้าเป็นระยะ ลูคัสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่ทรยศด้วยการอ้างเหตุผลทางตรรกะ "ท่านประธานถอยไปหน่อยเถอะค่ะ พื้นที่แค่นี้ทำให้การไหลเวียนของออกซิเจนลดลง... อีกอย่าง ฉันเปิดหน้าต่างเวทมนตร์ไม่ได้เพราะระบบถูกบล็อกด้วยสนามแม่เหล็กจากพายุ" "ระบบบ้าบออะไรนั่น... สนใจมันน้อยลงหน่อยจะได้ไหมครับ" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความอึดอัดคับข้องใจที่สะสมมาเนิ่นนาน คริสเตียนไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกับเส้นผมสีเงินยวงของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างกกหูทำให้ลูคัสชะงักค้างไปชั่วขณะ "คุณหมายความว่ายังไงคะ คริสเตียน..." ลูคัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบลงอย่างไม่รู้ตัว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ซัดสาดกระทบหน้าต่างด้านนอกเป็นฉากหลัง คริสเตียนหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างการเก็บงำความลับนี้ไว้ตลอดกาลกับการปล่อยให้มันระเบิดออกมาในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ "ผมหมายความว่า..." คริสเตียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ผมต้องคอยตามเช็ดตามล้าง คอยสร้างกฎเหล็กสารพัดเพื่อดึงคุณให้อยู่ในสายตา... ไม่ใช่เพราะหน้าที่ประธานนักเรียนบ้าๆ นั่นหรอกครับ ลูคัส" ดวงตาสีมรกตคู่คมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของอดีตนักปรุงยา สะท้อนความรู้สึกนับร้อยที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีที่สมบูรณ์แบบมาโดยตลอด "ผมเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องทำเป็นมองไม่เห็นเวลาที่คุณเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายกับพวกวัตถุดิบต้องห้าม เหนื่อยที่ต้องคอยตักเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาทั้งที่ในใจอยากจะดึงคุณมากอดไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้... คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าระบบแจ้งเตือนภัยของสภานักเรียนมันทำงานเองอัตโนมัติทุกครั้งที่คุณมีปัญหา?" ลูคัสเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความฉลาดปราดเปรื่องที่เคยใช้ไขปริศนามายามานักต่อนักเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงทุกครั้งที่เขาตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน แล้วมักจะมีประธานนักเรียนคนนี้โผล่มาทันเวลา ราวกับปาฏิหาริย์... หรือที่แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ความบังเอิญ "คุณ... จงใจตั้งค่าระบบติดตามตัวฉันงั้นเหรอคะ?" ลูคัสถามเสียงสั่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกอย่างประหลาด ปนเปไปกับความประหลาดใจ "ผมไม่ได้แค่ตั้งค่ามันนะครับ" คริสเตียนขยับเข้ามาใกล้จนชิดแนบแน่น มือหนาเอื้อมขึ้นมาประคองกรอบหน้าเรียวของลูคัสไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ บนพวงแก้มเนียนอย่างลืมตัว "ผมใส่รหัสหัวใจของผมลงไปในระบบนั้นตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในสถาบันแห่งนี้แล้ว... ลูคัส คนที่ถูกคุณลวนลามทางความคิดและปั่นป่วนความรู้สึกจนไม่เป็นอันหลับอันนอน... คือผมต่างหากเล่า" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางเสียงฝนตกกระหน่ำทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ลูคัสเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำในโลกเก่าที่เคยถูกหักหลังและโดดเดี่ยวถูกความอบอุ่นตรงหน้าพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่งกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่ลูคัสจะทันได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดเพื่อตอบรับหรือปฏิเสธความรู้สึกที่โถมเข้ามา เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาราวกับจงใจขัดจังหวะเวลา *[ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะอารมณ์ของตัวละครหลักเกินขีดจำกัดปลอดภัย]* *[ระบบภารกิจลับระดับ SSS: "คำสารภาพใต้พายุฝน" ได้รับการปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษสำเร็จ!]* *[คำเตือน: พลังงานเวทมนตร์รอบตัวกำลังผันผวนอย่างรุนแรงเนื่องจากคลื่นความรู้สึกที่เข้มข้น โปรดระวังการเปิดใช้งานประตูมิติปริศนาที่ซ่อนอยู่หลังผนังห้องเก็บของ!]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนนั้น ผนังปูนด้านหลังที่ทั้งคู่พิงอยู่ก็เกิดรอยร้าวเป็นทางยาว พร้อมกับแสงสีฟ้าสว่างวาบที่สาดส่องทะลุออกมาจากความว่างเปล่า ลมพายุภายในห้องสงบลงทันที แต่แทนที่ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่กำลังดูดร่างของพวกเขาทั้งสองคนให้จมดิ่งลงไปในช่องว่างมิติที่เพิ่งเปิดออกอย่างกะทันหัน! "ลูคัส! จับมือผมไว้!" คริสเตียนตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของมิติ พร้อมกับคว้าข้อมือเล็กของลูคัสเอาไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ก่อนที่ร่างทั้งสองจะร่วงหล่นหายวับไปในความมืดเบื้องล่างท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมาอีกครั้ง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ! น้ำผึ้งหยดแรก