กับดักน้ำผึ้งที่หวานชื่น

“ถ้าคุณยังก้าวถอยหลังอีกเพียงครึ่งก้าว แผนการที่พวกเราวางศิลาเอาไว้ตลอดสามเดือนจะพังทลายลงในพริบตาเดียวค่ะ ลูคัส” ปลายนิ้วเรียวยาวที่เต็มไปด้วยรอยแคลเซิลจากการปรุงยาถูกตรึงไว้กับแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า แรงปะทะจากฝูงชนในงานเลี้ยงรับรองของสภาบริหารกลางทำให้ร่างของลูคัสเซถลาเข้าไปแนบชิดกับเสื้อสูทเนื้อดี กลิ่นอายเฉพาะตัวของคริสเตียน—กลิ่นอายของกระดาษเก่า น้ำหมึกชั้นดี และความเย็นเยือกแบบฤดูหนาว—โอบล้อมรอบตัวเขาไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวง สายตานับร้อยคู่จากตระกูลขุนนางและผู้มีอำนาจในสถาบันกำลังจับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองคนอย่างไม่วางตา ภายนอก นี่คือภาพของประธานนักเรียนหนุ่มผู้เย็นชาและอัจฉริยะฝ่ายปรุงยาที่กำลังแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมเพื่อกลบเกลือข่าวลือเรื่องความขัดแย้งทางการเมือง แต่สำหรับลูคัสแล้ว... นี่คือสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งกว่าการยืนอยู่หน้าหม้อปรุงยาที่กำลังเดือดพล่านด้วยสารพิษระดับ SSS เสียอีก “ผมไม่ได้ถอยหลัง ผมแค่กำลังรักษา‘ระยะห่าง’ที่เหมาะสมในฐานะพันธมิตรต่างหากครับ... เอ๊ย! ในฐานะพันธมิตรต่างหากล่ะครับ!” ลูคัสเผลอหลุดปากใช้คำสรรพนามผิดพลาดไปเสี้ยววินาทีเมื่อปลายจมูกของเขาเกือบจะชนเข้ากับปกเสื้อของอีกฝ่าย คริสเตียนไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี แต่ท่อนแขนแข็งแกร่งกลับกระชับเอวบางของลูคัสให้แนบแน่นขึ้นอีกนิด ปลายนิ้วเรียวของประธานหนุ่มลูบไล้อยู่บริเวณขอบเอวเสื้ออย่างแผ่วเบา—เป็นการกระทำที่แนบเนียนจนมองเผินๆ เหมือนเป็นการประคองเพื่อไม่ให้ล้ม แต่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่หาได้ยากยิ่ง “ระวังคำพูดหน่อยสิครับ คุณนักปรุงยาคนเก่ง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูของลูคัส ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปหมด “ถ้าคุณแสดงละครได้ไม่แนบเนียนพอ สายสืบของตระกูลวาล็อคที่กำลังจ้องเราอยู่ตรงมุมห้องจะเข้ามาซักไซ้ และถ้าความแตก... แผนการดึงข้อมูลจากระบบหลักของสภาจะล้มเหลวทันที... หรือว่าคุณอยากให้ผมปล่อยมือตอนนี้เลยล่ะ?” ลูคัสกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ สมองอันรวดเร็วของเขาประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงกะพริบเตือนเบาๆ ที่มุมสายตา: `[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจของโฮสต์สูงเกิน 130 ครั้ง/นาที]` `[คำแนะนำจากระบบ: กรุณาควบคุมสติ อัตราความเครียดนี้ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการประมวลผลเวทมนตร์]` *ให้ตายสิ เจ้าหน-้า-ที่-ระบบบ้า! นี่ฉันไม่ได้เครียดเรื่องแผนการโว้ย ฉันแค่กำลังรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่อันตรายต่อหัวใจต่างหาก!* ลูคัสแอบกรีดร้องในใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เมื่อต้องแสดง เขาก็ต้องแสดงให้สมบทบาทที่สุด! ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววต่อต้านแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและลุ่มลึกในเสี้ยววินาที ลูคัสเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานนักเรียนหนุ่มจอมเผด็จการ มุมปากหยักยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ทำเอาคนมองถึงกับชะงัก นิ้วมือเรียวที่เคยเกร็งอยู่บนแผ่นหลังของคริสเตียนค่อยๆ ขยับขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งอย่างจงใจ ปลายนิ้วปัดผ่านเส้นผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรี่หน้าผากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติ “ถ้าอย่างนั้น... ท่านประธานก็ช่วยสงเคราะห์ผมด้วยการกอดให้แน่นกว่านี้อีกหน่อยสิครับ” ลูคัสจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หวานหยดจนเกินพอดี น้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความเย้ายวนแบบที่เขาไม่เคยใช้กับใครมาก่อนในชีวิต “เพราะถ้าผมตื่นเต้นจนเป็นลมล้มพับไปจริงๆ คนที่จะเดือดร้อนที่สุด... ก็คงจะไม่ใช่ผมหรอกกระมังคะ?” สรรพนามที่หลุดออกมาจากปากของลูคัสทำเอาคริสเตียนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยแสดงความหวั่นไหวให้ใครเห็น กลิ่นหอมหวานจางๆ คล้ายดอกส้มป่าลอยวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งคู่ มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เกิดจากการผสมผสานวัตถุดิบปรุงยาชั้นสูงที่ซึมซับเข้าสู่ผิวเนื้อของลูคัส คริสเตียนรู้สึกราวกับสติสัมปชัญญะของตนเองกำลังถูกละลายด้วยน้ำผึ้งเคี่ยวข้น ความเย็นชาและมาตรการป้องกันตัวทั้งหมดที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตำแหน่งประธานนักเรียนพังทลายลงในพริบตาเมื่อปลายนิ้วเรียวของลูคัสลูบไล้อยู่ที่ท้ายทอย นี่ไม่ใช่การแสดงแล้ว... หัวใจภายใต้อกเสื้อสูทของคริสเตียนเต้นกระหน่ำรุนแรงไม่แพ้คนในอ้อมแขน ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วจนถึงใบหู รangกดดันรอบตัวที่เคยแผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญผู้คนในงานมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนและลึกซึ้งที่เจ้าตัวพยายามกดทับเอาไว้มาตลอดหลายเดือน “คุณ...” คริสเตียนพยายามจะเอ่ยบางอย่าง แต่เสียงของเขากลับแหบพร่าเกินกว่าจะเปล่งออกมาเป็นคำพูดที่มั่นคง ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างพวกเขากำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนแทบหยดหย้อย เสียงปรบมือดังสนั่นก็ก้องขึ้นจากทางด้านหน้าเวทีใหญ่ ขัดจังหวะห้วงเวลาอันน่าหลงใหลนั้นลงอย่างกะทันหัน “ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่งานเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของสถาบันเวทมนตร์หลวง!” เสียงประกาศก้องผ่านเวทมนตร์ขยายเสียงดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง ลูคัสผละตัวออกจากอ้อมแขนของคริสเตียนอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังคงรักษารอยยิ้มประดับไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่พวงแก้มขาวเนียนกลับขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยค้อนขวิดใส่ประธานหนุ่มไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ “เกือบไปแล้วเชียว...” ลูคัสกระซิบเสียงลอดไรฟัน “แสดงว่าสมบทบาทเกินไปหน่อยสินะครับ ท่านประธานถึงได้ทำหน้าเหมือนคนสติหลุดแบบนั้น” คริสเตียนปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าประกายตาจะยังคงระอุไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ “คุณต่างหากที่เล่นเกินบทบาท... ลูคัส” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เจือแววแหบพร่าเล็กน้อย “ระวังตัวให้ดีเถอะครับ แผนการคืนนี้อาจจะจบลงด้วยการที่ผมพาตัวคุณหนีออกจากงานจริงๆ ก็ได้” ก่อนที่ลูคัสจะได้ทันต่อปากต่อคำ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอดทั้งคืนก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงระฆังใสๆ พร้อมกับหน้าต่างสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหันทำให้เขาต้องชะงัก `[ระบบตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายหลักของสภาบริหารสำเร็จ 85%]` `[ภารกิจลับระดับ SSS: "กุญแจดอกที่สามแห่งตระกูลผู้ก่อตั้ง" ถูกปลดล็อก]` `[คำเตือน: ตรวจพบรหัสลับแปลกปลอมกำลังพยายามเจาะเข้าระบบจาก "บุคคลที่สาม" ที่ไม่ได้อยู่ในแผนการ]` ลูคัสหรี่2ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบของนักปรุงยาผู้ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว “มีคนอื่นกำลังแฮกเข้าระบบพร้อมกับพวกเรา...” ลูคัสหันไปกระซิบกับคริสเตียนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “และดูเหมือนว่าเป้าหมายของมัน... จะไม่ใช่แค่ข้อมูลการเมืองธรรมดาแน่ๆ ครับ” คริสเตียนกวาดสายตาคมกริบไปทั่วห้องโถงที่เต็มไปด้วยผู้คนนับร้อย ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดอยู่ที่เงาร่างหนึ่งซึ่งกำลังเดินหายลับไปหลังประตูบานทึบโซนวีไอพี—เงาร่างที่คุ้นเคยจนน่าตกใจ ประธานหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงต่ำด้วยความประหลาดใจ “นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้ คนๆ นั้นควรจะอยู่ที่แดนเหนือไม่ใช่หรือไง?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ! น้ำผึ้งหยดแรก