สืบหาความลับเบื้องหลังหอพักเวทมนตร์

คราบเขม่าสีดำบนแผ่นศิลาไม่ได้เกิดจากไฟไหม้ธรรมดา แต่มันคือร่องรอยของการคายประจุจากเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกผนึกไว้ใต้หอพักเก่ามานานนับศตวรรษ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินที่แทบไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าอ่อนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ สาด แสงกระทบกับใบหน้าด้านข้างของคริสเตียนที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองอักขระโบราณที่สลักเรียงรายเป็นวงแหวนเวทบนพื้นหินอย่างใช้ความคิด "ระวังหน่อยค่ะ ประธานคริสเตียน..." เสียงนุ่มนวลแต่จริงจังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลูคัสก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่มีร่องรอยฝุ่นควันติดอยู่เล็กน้อยจากเหตุการณ์ระเบิดมิติเมื่อครู่ นิ้วเรียวเล็กตวัดอากาศเบาๆ เรียกหน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าออกมาตรวจสอบค่าพลังงาน "ระบบเตือนแล้วว่าโครงสร้างเวทตรงนี้ไม่เสถียร ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้วิธีถอดรหัสแบบดิบเถื่อนอีกรอบ ห้องนี้อาจจะยุบตัวลงมาฝังพวกเราไว้จริงๆ นะคะ" คริสเตียนชะอักมือที่กำลังจะแตะลงบนอักขระตัวสุดท้าย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนอยู่เคียงข้าง ไหล่บางนั้นสั่นน้อยๆ จากความเหนื่อยล้า แต่แววตาคมกริบที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอระบบกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายความฉลาดเฉลียวที่ทำให้หัวใจของประธานหนุ่มผู้เย็นชาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ฉันแค่อยากรีบเคลียร์ปัญหาให้จบ..." คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เคยใช้กำแพงกั้นผู้คนถูกละลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าลูคัส "ไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยงอันตรายอยู่ในที่อับชื้นแบบนี้นานเกินไป" ลูคัสชะงักไปนิดเมื่อได้ยินประโยคที่เจือความห่วงใยนั้น ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับนัยน์ตาคู่คมที่มองมาอย่างลึกซึ้ง หัวใจในอกซ้ายกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ แม้ในโลกเก่าเขาจะเคยชินกับการถูกหักหลังและต้องต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพัง แต่ทว่า... ไออุ่นจากร่างสูงที่ขยับเข้ามาประชิดเพื่อบังกระแสลมเย็นที่พัดลอดมาจากช่องระบายอากาศด้านบน กลับทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด "ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ..." ลูคัสเบนสายตาหนีความร้อนผ่าวที่เริ่มลามเลียพวงแก้ม แสร้งทำเป็นสนใจหน้าจอระบบตรงหน้า "อีกอย่าง ระบบของฉันกำลังวิเคราะห์โครงสร้างภาษาเวทมนตร์โบราณนี้อยู่... นี่ไม่ใช่เวทโจมตีค่ะ แต่มมันคือ 'กุญแจ' ที่เชื่อมต่อไปยังห้องเก็บรักษาบันทึกต้องห้ามของสมาคมต่างหาก" คริสเตียนไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนแผ่นหลังของลูคัสเกือบจะชิดกับแผงอกกว้าง มือหนายื่นออกไปวางทาบลงบนแผ่นศิลาข้างๆ มือของลูคัส โดยเว้นระยะห่างไว้เพียงนิดเพื่อไม่ให้เป็นการล่วงเกิน แต่ไอร้อนจากร่างกายของทั้งสองกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "ถ้าอย่างนั้น... คุณนักปรุงยาอัจฉริยะ ช่วยชี้ทางให้ประธานคนนี้หน่อยสิครับ ว่าเราต้องเริ่มถอดรหัสตรงไหนก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ลูคัสเผลอขนลุกซู่ "ถ...ถอยไปหน่อยค่ะ ประธาน! คุณกำลังบังแสงโฮโลแกรมของฉันนะ" ลูคัสเอ็ดเบาๆ พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยการก้มหน้าก้มตาจิ้มหน้าจอระบบรัวๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "หึ..." เสียงหัวเราะทุ้มในลำคอของคริสเตียนดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขเช่นนี้ การได้ยืนเคียงข้าง ลูคัส ท่ามกลางอันตรายและความลับนับร้อย กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่เขารู้สึกมีชีวิตชีวาที่สุด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตัดจังหวะความหวานชื่น ทว่าหน้าจอโฮโลแกรมกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบรหัสผ่านถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์!] [คำเตือน: พลังงานมิติที่ถูกกักเก็บไว้กำลังไหลทะลักเข้าสู่แกนกลางหอพัก!] [ข้อความปริศนาจากอดีต: "ผู้ใดครอบครองกุญแจ ผู้นนั้นจักต้องชำระหนี้ด้วยวิญญาณ..."] ฉับพลัน พื้นศิลาใต้เท้าของทั้งคู่ก็เกิดรอยร้าวเป็นทางยาว แสงสีม่วงเข้มพวยพุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแยกพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจแทบไม่ออก คริสเตียนไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางของลูคัสเข้าหาตัวทันทีด้วยสัญชาตญาณ ป้องกันร่างเพรียวจากการถูกเศษหินที่กำลังแตกกระจายกระแทกใส่ ฝุ่นควันและละอองเวทมนตร์ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก็ดังแว่วมาจากอุโมงค์ทางเดินเบื้องล่าง... มันไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูร หรือกลไกเวทมนตร์อัตโนมัติ แต่มันคือเสียงก้าวเดินของ "บางสิ่ง" ที่สวมเกราะเหล็ก และกำลังมุ่งตรงมายังห้องนี้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น! "พวกมัน... ตามรอยพลังงานมิติมาเจอแล้ว" คริสเตียนกระซิบเสียงเครียด นัยน์ตาคมกวาดมองไปที่ทางเข้าทางเดียวของห้องใต้ดิน ซึ่งตอนนี้ถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานสีดำสนิทที่เพิ่งก่อตัวขึ้นขวางกั้นเส้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดเอาไว้! ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "น้ำผึ้งหยดแรก" เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!