ห้องทำงานประธานสมาคมเวทมนตร์คือห้องส่วนตัวของเขา?

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานกว้างขวาง สถาปัตยกรรมกอธิคผสมผสานกับเทคโนโลยีเวทมนตร์ระดับสูงทำให้สถานที่แห่งนี้ดูน่าเกรงขามจนน่าอึดอัด ทว่าสิ่งที่ทำให้ลูคัสรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนกองไฟไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว แต่เป็นแฟเอกสารหนาปึกบนโต๊ะไม้ฮอกกานีตัวใหญ่ต่างหาก “ยาสمุนไพรฟื้นฟูเกรดเอพลัส ไร้ตราประทับรับรองจากสมาคม ปราศจากชื่อผู้ผลิต และยังมีการผสมสารสกัดจากรากจันทน์ดาราที่ควบคุมการซื้อขาย…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอ่านข้อกล่าวหาทีละบรรทัดอย่างใจเย็น ชายหนุ่มในชุดสูทรasymmetricalสีดำสนิทผู้ดำรงตำแหน่งประธานสมาคมเวทมนตร์ก้มมองเอกสารในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ *ก๊อก… ก๊อก…* ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น หัวใจของอดีตนักปรุงยาอัจฉริยะก็กระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ลูคัสเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววขัดเคืองระคนหวาดระแวงเล็กน้อย เขาไม่ได้ทำผิดกฎข้อไหนร้ายแรงเสียหน่อย ก็แค่… ใช้ระบบช่วยเหลืออัจฉริยะสังเคราะห์ยาสูตรโบราณขึ้นมาเพื่อหาเงินประทังชีวิตในหอพักเท่านั้น ใครจะไปรู้เล่าว่ามันจะไปเตะตาหน่วยตรวจสอบเวทมนตร์เข้าจนได้เรื่อง “ท่านประธานคริสเตียนคะ ดิฉัน… เอ๊ย กระผมหมายถึง ผมเป็นแค่เด็กนักปรุงยาจนๆ คนหนึ่ง จะไปเอาวัตถุดิบหายากพวกนั้นมาจากไหนล่ะครับ… อ๊ะ! ครับที่ไหนกัน ล่ะ… ผมหมายถึง ค่ะ เอ๊ย! ผมหมายถึงผมไม่ได้ทำต่างหากเล่า!” ลูคัสเผลอหลุดปากแก้ตัวด้วยสรรพนามที่สับสนอลหม่านจนน่าขัน เมื่อเจอสายตาดุคมกริบที่ตวัดขึ้นมามอง คริสเตียนชะงักไปนิด มุมปากหยักลึกยกยิคมุมหนึ่งอย่างไม่อาจซ่อน สายตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกยามมองผู้คน บัดนี้กลับพินิจพิเคราะห์ร่างบางตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้ตัว “สับสนอะไรของเธอ ลูคัส” คริสเตียนวางเอกสารลง ผสานมือไว้บนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย “ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอจะโดนไล่ออกหรือถูกส่งตัวไปห้องใต้ดิน แต่ดูอาการเธอสิ… ร้อนรนเสียจนหางแทบโผล่” “ผมไม่ได้มีหางสักหน่อย!” ลูคัสเถียงคอเป็นเอ็น แก้วเนียนใสขึ้นสีเรื่อด้วยความขัดแย้งในใจ ทั้งโกรธทั้งอับอายที่ถูกจับจุดได้ ระบบอัจฉริยะในหัวของลูคัสส่งเสียงเตือน *ติ๊ง!* เบาๆ พร้อมกับข้อความโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่เด้งขึ้นมาเตือนสติ: [แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์กับเป้าหมาย ‘คริสเตียน’ เพิ่มขึ้น +5% ปัจจุบันอยู่ในระดับ ‘น่าเอ็นดูเป็นพิเศษ’ — คำแนะนำ: โปรดใช้มารยาทที่เหมาะสมเพื่อหลีกเลี่ยงโทษทัณฑ์ขั้นสูงสุด] *บ้าจริง! ระบบแกนี่มันเลือกสถานการณ์ได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!* ลูคัสกรีดร้องในใจ คริสเตียนมองท่าทางเหม่อลอยเหมือนกำลังคุยกับอากาศของอีกฝ่ายแล้วก็ลอบยิ้มบางๆ เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาแทนที่แฟเดิม ก่อนจะเลื่อนมันไปตรงหน้าลูคัส “โทษของการค้ายาสมุนไพรเถื่อนคือการถูกพักการเรียนสามเดือน และบำเพ็ญประโยชน์ในห้องสมุดใต้ดินตลอดเทอม” คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าแฝงความกดดัน “แต่เนื่องจากสมาคมของเรากำลังขาดแคลนนักปรุงยาฝีมือดี… ฉันจึงมีข้อเสนออื่นให้เธอเลือก” ลูคัสก้มมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่ใบประกาศจับหรือคำสั่งลงทัณฑ์ แต่เป็น… *ตารางการบ้านและแบบฝึกหัดเวทมนตร์ขั้นสูง?* “นี่มัน… อะไรกันครับ?” “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หลังเลิกเรียนเธอต้องมาที่ห้องทำงานนี้ทุกวัน” คริสเตียนเอ่ยคำสั่งที่ราวกับประกาศิต “เธอต้องทำการบ้าน ทบทวนตำราปรุงยา และส่งรายงานให้ฉันตรวจด้วยตัวเองทีละบรรทัด จนกว่าจะจบภาคการศึกษานี้ นี่คือบทลงโทษของเธอ… ลูคัส” “หา?! ให้ผมมานั่งทำการบ้านในห้องประธานเนี่ยนะ?!” ลูคัสแทบสำลักน้ำลายตัวเอง นี่มันบทลงโทษประสาอะไรกันเล่า! นี่มันการกักบริเวณแบบส่วนตัวชัดๆ! “ทำไมล่ะ? หรือเธอชอบห้องใต้ดินที่มีแต่ฝุ่นและหยากไย่มากกว่า?” คริสเตียนเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น “เลือกเอา… จะมานั่งทำการบ้านเงียบๆ ใกล้ๆ สายตาฉัน หรือจะไปขัดห้องสมุดใต้ดินจนกว่าจะหมดแรง” ลูคัสกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ห้องใต้ดินทั้งชื้นแถมยังมีมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ วิ่งพลุกพล่าน เทียบกับห้องประธานที่ทั้งหอมกลิ่นชา มีเก้าอี้นุ่มๆ และแอร์เวทมนตร์เย็นสบาย… ถึงแม้จะต้องทนมองหน้าคนเผด็จการนี่ก็เถอะ แต่ผลลัพธ์มันต่างกันฟ้ากับเหว! “ก็ได้ครับ… เอ๊ย! ค่ะ! เอ๊ย! ผมยอมแล้วก็ได้!” ลูคัสสะบัดหน้าหนีด้วยความจำยอม ซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำไว้ไม่ให้ประธานหนุ่มเห็น คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนุ่มทุ้มนั้นช่างละมุนละไมจนหัวใจของลูคัสกระตุกแปลกๆ ชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างกายของลูคัส มือหนาสלบลงบนกลุ่มผมนุ่มฟูเบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่เก็บไว้ไม่อยู่ “เด็กดี…” คริสเตียนกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นอบอุ่นจนน่ากลัว “พรุ่งนี้สี่โมงเย็น ห้ามมาสายล่ะ ไม่งั้นฉันจะไปลากเธอออกมาจากหอพักด้วยตัวเอง” ในวินาทีที่ลูคัสเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อatว่า แสงสีฟ้าจากระบบอัจฉริยะก็สว่างวาบขึ้นมาในห้วงความคิด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ที่ดังสะท้อนจนแก้วหูแทบแตก: [คำเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพุ่งตรงมายังห้องทำงานประธาน! ประตูมิติฉุกเฉินกำลังถูกเปิดออกโดยบุคคลนิรนาม… และเป้าหมายของมันคือ ‘ชีวิต’ ของประธานสมาคม!] ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!