การดวลเดือดกลางโรงอาหาร

เสียงกระแทกของถาดอาหารอะลูมิเนียมกระทบลงบนพื้นโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่น กลิ่นอายของความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้บรรยากาศความจอแจภายในโรงอาหารกลางของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้เงียบลงในเสี้ยววินาที ลูคัสชะลอปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะคีบชิ้นเนื้ออบสมุนไพรเข้าปาก ดวงตาสีอำพันคู่สวยเงยขึ้นมองผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยในแววตานั้น มีเพียงประกายความรำคาญใจจางๆ ราวกับกำลังมองแมลงวันที่บินวนอยู่ใกล้จานอาหาร “นั่งตรงนี้ไม่ได้ห้ามรับประทานนะรุ่นพี่... แต่ถ้าสมองของพวกท่านมีพื้นที่ความจุไม่พอที่จะแยกแยะระหว่าง ‘มารยาททางสังคม’ กับ ‘สันดานดิบ’ ดิฉันแนะนำให้ไปปรึกษาอาจารย์ฝ่ายปกครองเรื่องวิชาจริยธรรมพื้นฐานก่อนดีไหมคะ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเนิบนาบ ทว่าทุกคำกลับคมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง ผู้ที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่คือ ‘กอร์ดอน’ นักศึกษาปีสามหัวหน้ากลุ่มอิทธิพลประจำหอพักตะวันตก ร่างกายหนากำยำของอีกฝ่ายบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทอดทับลงมา ด้านหลังมีสมุนอีกสามคนยืนล้อมกรอบด้วยสีหน้าเย้ยหยัน พวกมันไม่พอใจอย่างยิ่งที่เด็กปีหนึ่งหน้าใหม่อย่างลูคัสสามารถผ่านการทดสอบประเมินระดับพลังด้วยคะแนนสูงสุดเป็นประวัติการณ์ แถมยังเป็นที่จับตามองของคริสเตียน ประธานนักเรียนผู้เย็นชาและเข้าถึงยากคนนั้นอีกด้วย “ปากดีนักนะเจ้าเด็กปีหนึ่ง คิดว่ามีท่านประธานหนุนหลังแล้วจะกร่างยังไงก็ได้งั้นเหรอ?” กอร์ดอนแค่นHเสียงหัวเราะในลำคอ มือหนาตบลงบนโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นเพื่อข่มขวัญ “แกมันก็แค่พวกใช้เส้นสาย ไร้ฝีมือที่แท้จริง! ถ้าแน่จริงก็ออกไปดวลกับฉันที่ลานประลองด้านนอกซะตอนนี้เลยสิ!” รอบด้านเริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้น นักศึกษาหลายคนต่างหลบสายตาและถอยร่นออกไปห่างๆ เพราะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ทว่าลูคัสกลับระบายยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของใครหลายคนเต้นผิดจังหวะ แต่มันกลับทำให้กอร์ดอนรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด “ดวลหรือคะ?” ลูคัสวางช้อนส้อมลงอย่างเป็นระเบียบ ใช้ผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากอย่างใจเย็น “การประลองกำลังในสถานที่อับอากาศและไร้เหตุผลแบบนี้... ไม่ต่างอะไรกับการเอาควายมาชนกันเพื่อแย่งหญ้าฟางกองเดียวหรอกค่ะ ดิฉันไม่นิยมใช้ความรุนแรงกับผู้ที่มีพัฒนาการทางสมองต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานมาตั้งแต่เด็กแล้วเสียด้วยสิคะ” “แก! ว่าใครสมองต่ำวะไอ้เด็กเวรนี่!” กอร์ดอนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาเอื้อมหมายจะกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมา แต่ทว่า— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบใสราวกระดิ่งกังวานดังขึ้นในห้วงความคิดของลูคัส พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนที่ปรากฏขึ้นเฉพาะตัวเขาเท่านั้น [ตรวจพบระดับฮอร์โมนอะดรีนาลีนและความดันโลหิตที่สูงผิดปกติของเป้าหมาย: กอร์ดอน] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้ ‘ยาสกัดกลิ่นอายละอองฝัน (Dreamdust Mist Extractor)’ ระดับต่ำ ที่เก็บไว้ในช่องเก็บของ เพื่อทำการ ‘ปรับสมดุลทางอารมณ์’ ให้แก่ผู้ป่วยทางจิตเวชเบื้องต้น] มุมปากของลูคัสยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขายื่นมือลงไปใต้โต๊ะราวกับกำลังหยิบจับสิ่งของบางอย่าง ทว่าความจริงแล้วปลายนิ้วเรียวแตะลงบนช่องเก็บของมิติเพื่อดึงขวดแก้วจิ๋วบรรจุของเหลวสีม่วงประกายมุกออกมาอย่างแนบเนียน “รุ่นพี่คะ ใจร้อนแบบนี้ ระวังเส้นเลือดในสมองจะแตกตายก่อนจะได้เรียนจบนะคะ” ลูคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใยที่แฝงความเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน เขาสลัดข้อมือเพียงเบาๆ ละอองไอน้ำสีม่วงจางๆ ก็ถูกปล่อยออกมาจากปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ ลอยละล่องไปตามกระแสอากาศอย่างไร้ร่องรอย ละอองเวทมนตร์สูตรพิเศษนี้ถูกออกแบบมาเพื่อทำปฏิกิริยากับธาตุไฟในร่างกายของอีกฝ่ายโดยเฉพาะ มันจะเข้าไปกดทับต่อมรับความโกรธและกระตุ้นต่อมง่วงนอนให้ทำงานอย่างเฉียบพลัน เพียงแค่ลมหายใจเดียว— กอร์ดอนที่กำลังอ้าปากเตรียมจะด่าทอต่อ กลับชะงักค้างไปดื้อๆ ดวงตาที่เคยเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ หรี่ลงอย่างช้าๆ ศีรษะเริ่มโคลงเคลงไปมา ร่างกายหนากำยำที่เคยยืนหยัดอย่างองอาจ กลับไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ จนต้องเซถอยหลังไปพิงโต๊ะข้างเคียง “อะ... อะไรวะเนี่ย...” กอร์ดอนพึมพำเสียงอ้อแอ้ เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีภูเขามาทับ “ทำไม... ง่วง... ง่วงชะมัด...” “อ้าว หลับเสียแล้วหรือคะ?” ลูคัสเอียงคอถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ดวงตากลมโตฉายแววใสซื่อจนน่าหมั่นไส้ “ไหนเมื่อครู่ยังบอกว่าจะพาไปลานประลองอยู่เลยไม่ใช่หรือคะ? หรือว่าเตียงนอนในหอพักจะเรียกหาเร็วกว่ากำหนดเสียแล้ว?” ลูกสมุนทั้งสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างหน้าซีดเผือด รีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของหัวหน้ากลุ่มที่ตอนนี้ทิ้งน้ำหนักลงมาฟุบหลับสนิทคาโต๊ะอาหารไปเสียแล้ว เสียงกรนเบาๆ ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของกอร์ดอนสร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก พวกมันมองลูคัสราวกับมองเห็นสัตว์ประหลาดจำแลงกายมา เพราะไม่มีใครสัมผัสได้ถึงร่องรอยการร่ายเวทมนตร์โจมตีเลยแม้แต่น้อย! “แก... แกทำอะไรลูกพี่ฉัน!” สมุนคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความหวาดกลัว “ดิฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ แค่แนะนำวิธีผ่อนคลายความเครียดให้ตามหลักการแพทย์แผนโบราณเท่านั้นเอง” ลูคัสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมนักศึกษาให้เรียบร้อยไร้ที่ติ เขากวาดสายตามองรอบโต๊ะด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “ถ้าไม่มีธุระอะไรกันแล้ว รบกวนช่วยหาม ‘ผู้ป่วย’ กลับไปนอนพักฟื้นที่ห้องพยาบาลด้วยนะคะ พื้นที่ตรงนี้... มันเสียบรรยากาศหมดแล้วค่ะ” ท่าทีที่สง่างาม เด็ดขาด และเปี่ยมไปด้วยไหวพริบเหนือชั้น ทำให้ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงสักคำ สมุนทั้งสามรีบหอบห่างร่างอันไร้สติของกอร์ดอนออกไปจากโรงอาหารอย่างทุลักทุเลท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตามด้วยความทึ่ง ลูคัสถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกว่าจะได้พักผ่อนทานอาหารกลางวันอย่างสงบสุขเสียหน่อย แต่ทว่า ความวุ่นวายดูเหมือนจะยังไม่จบลงง่ายๆ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นอันเป็นเอกลักษณ์ พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่ลดอุณห็ภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดังขึ้นที่ทางเข้าโรงอาหาร เหล่ามวลชนต่างรีบแหวกทางให้อย่างรวดเร็วราวกับน้ำผ่ากลาง คริสเตียน ประธานนักเรียนหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินยววงและนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดั่งห้วงสมุทรลึก กำลังก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบกวาดมองสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลูคัส ร่างสูงใหญ่หยุดยืนตรงหน้าลูคัส ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ คริสเตียนก้มมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ได้ยินมาว่ามีคนมารบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ... ฉันจัดการให้พ้นทางดีไหม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบแผ่วเบa ทว่าแฝงไปด้วยความอันตรายที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าทำให้คนตรงหน้าต้องขมวดคิ้ว ลูคัสเงยหน้าสบตากับอีกฝ่าย มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยชาชา “ไม่ต้องถึงมือท่านประธานหاردหรอกค่ะ แค่แมลงวันน่ารำคาญไม่กี่ตัว... ดิฉันจัดการพ่นยากำจัดแมลงเรียบร้อยแล้วค่ะ” คริสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ของลูคัส ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า— *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งติด หน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาในห้วงความคิดของลูคัส พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘พลังงานปริศนา’ นอกอาณาเขตสถาบัน!] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ‘เงาแห่งอดีต’ กำลังคืบคลานเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม] [เงื่อนไขพิเศษ: ท่านประธานนักเรียน ‘คริสเตียน’ คือกุญแจสำคัญดอกเดียวที่จะไขปริศนา... หรือเป็นผู้ทำลายล้าง?] --- ไว้พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!