ข่าวลือหนาหูเรื่องเด็กทุนกับประธานหนุ่ม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังขึ้นสนั่นห้องสภานักเรียน ราวกับเจตนาจะประกาศให้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าได้รับรู้ถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัว “นี่เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ ลูคัส?” เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเรียบนิ่งและเปี่ยมด้วยอำนาจของคริสเตียนในยามนี้เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบสีนิลมองตรงไปยังเด็กหนุ่มผมบลอนด์สว่างที่ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางสบายอารมณ์เกินกว่าเหตุ ลูคัสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุด ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ยามกวาดตามองหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าจอนั้นเต็มไปด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบ และที่เด่นหรหลาที่สุดคือภาพถ่ายปาปารัสซี่จากบอร์ดชุมนุมออนไลน์ของสถาบัน—ภาพที่ประธานนักเรียนหนุ่มผู้เย็นชา กำลังอุ้มร่างของเขาลุยผ่านฝุ่นควันและคราบเลือดออกจากดันเจี้ยนระดับ B เมื่อวานนี้ “อ๋อ... เรื่องที่ผมกลายเป็น ‘เจ้าชายน้ำแข็งอุ้มเจ้าหญิงน้อย’ บนกระทู้ฮิตอันดับหนึ่งสินะคะ?” ลูคัสจงใจใช้คำเปรียบเปรยที่รู้ว่าจะต้องทำให้คนตรงหน้าคิ้วกระตุกเล่น “ต้องขอโทษด้วยนะคะท่านประธาน พอดีขาเจ้ากรรมดันแพลงตอนเจอแทรปประหลาดเข้า ระบบดันเจี้ยนมันไม่ยอมให้วาร์ปออกนี่คะ จะให้ผมคลานออกมาประจานตัวเองหรือไงกัน” “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น!” คริสเตียนผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากพลังจิตระดับสูงแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอากาศในห้องเริ่มบิดเบือนเล็กน้อย “เธอกำลังทำให้ตัวเองตกเป็นเป้าสายตา พวกตระกูลขุนนางเก่าในสถาบันเริ่มส่งคนมาสืบประวัติเธอแล้ว ไหนจะพวกแฟนคลับคลั่งไคล้ฉันที่ส่งจดหมายขู่ฆ่ามาที่โต๊ะสภานักเรียนเป็นร้อยฉบับ เธอคิดว่ามันปลอดภัยนักหรือไงกับการทำตัวโดดเด่นแบบนี้?” ลูคัสหุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินทอประกายล้ำลึกขึ้นวูบหนึ่ง อดีตนักปรุงยาผู้เคยผ่านการหักหลังและกลตมลวงในโลกเก่าอย่างเขา ย่อมรู้ดีกว่าใครว่า ‘ความอิจฉา’ และ ‘ความสนใจ’ ที่มากเกินไป มักนำพามาซึ่งคมดาบที่มองไม่เห็น แต่เขากลัวเสียที่ไหนกัน? ในเมื่อเขามีทั้งระบบสนับสนุนอัจฉริยะและไหวพริบที่เฉียบคมเป็นอาวุธ “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ? ให้ผมก้มหน้าขอโทษที่ดันรอดชีวิตกลับมางั้นเหรอ หรือจะให้ใส่หน้ากากอนามัยเดินไปไหนมาไหนดี?” ลูคัสก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายบุรุษอบอุ่นผสมกลิ่นกระดาษเก่าและสนเข็มจางๆ จากตัวคริสเตียนลอยเข้าแตะจมูก “อีกอย่าง... คนที่อุ้มผมออกมาต่อหน้าคนนึงร้อยพันคนเมื่อวานนี้ ก็คือ *ท่านประธานผู้ทรงเกียรติ* ไม่ใช่หรือคะ? จะมาโทษผมฝ่ายเดียวก็ไม่ยุติธรรมมั้งคะ” คริสเตียนชะงักไป ดวงตาคมกริบมองสบกับนัยน์ตาสุกใสที่เต็มไปด้วยความท้าทายนั้น หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดชีวิตกลับกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย เขาจำได้แม่นยำ—วินาทีที่เห็นร่างเพรียวบางนั่นทรุดลงท่ามกลางซากอสูร ความรู้สึกร้อนรนราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายก็เข้าครอบงำจนเขาสติหลุด ลืมแม้กระทั่งกฎระเบียบและภาพลักษณ์ที่ต้องรักษามาตลอด มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาดึงเข้ามาดัดนิสัยเสียให้เข็ดหลาบ ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความเสน่หาอย่างไม่รู้กาลเทศะ [ระบบตรวจพบชีพจรของโฮสต์เต้นผิดปกติ และตรวจพบความใกล้ชิดทางกายภาพในระยะอันตรายกับเป้าหมายหลัก 'คริสเตียน'] [แจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: "อ่อยให้สุด แล้วหยุดที่คำสารภาพ"] [เงื่อนไข: ทำให้ท่านประธานนักเรียนสูญเสียความเยือกเย็นอย่างสมบูรณ์ภายใน 3 นาที] [รางวัล: สูตรปรุงยาระดับตำนาน 'น้ำยาเปลี่ยนชะตากรรม' และแต้มประสบการณ์ +5,000] ลูคัสเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาให้1กับความกวนประสาทของระบบที่ขยันสร้างงานให้เขาเสียจริง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองพระเอกหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหูอย่างปิดไม่มิด “ท่านประธานคะ... หน้าคุณแดงๆ นะคะ ไม่สบายหรือเปล่า?” ลูคัสแกล้งทำเป็นเอื้อมมือไปแตะหน้าผากหนาอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบสัมผัสโดนผิวเนื้ออุ่นจัด ทำให้คริสเตียนสะف́ดตัวถอยหลังเล็กน้อยราวกับถูกไฟช็อต “ลูคัส... เธอชักจะเล่นสนุกเกินไปแล้วนะ” คริสเตียนกัดฟันกรอด เสียงกระซิบต่ำลึกเต็มไปด้วยความอดกลั้นที่ใกล้จะระเบิดเต็มที “ผมเปล่าเล่นสักหน่อย...” ลูคัสลดมือลง รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ถูกประดับไว้บนใบหน้านั้นช่างเย้ายวนใจจนน่าหมั่นไส้ “ผมแค่กำลังคิดว่า... ข่าวลือเรื่องเด็กทุนกับประธานหนุ่มเนี่ย ถ้ามันจะจริงขึ้นมาสักครึ่งหนึ่ง... มันจะแย่ตรงไหนล่ะคะ?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจของคนทั้งสองประสานกันอย่างชัดเจน คริสเตียนจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มือใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาหลายปีถูกสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือชิ้นD ก่อนที่คริสเตียนจะทันได้ยื่นมือไปคว้าตัวเด็กหนุ่มจอมดื้อเข้ามาลงทัณฑ์ให้สาสม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างมารยาทงาม *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “ท่านประธานคะ ดิฉัน ‘เซเลนา’ รองประธานนักเรียนค่ะ มีเรื่องด่วนต้องเรียนปรึกษาเกี่ยวกับงบประมาณดันเจี้ยน... ขออนุญาตเข้าไปนะคะบอส” ยังไม่ทันที่คริสเตียนจะเอ่ยอนุญาต กลอนประตูห้องก็ถูกปลดล็อกด้วยสิทธิ์ระดับสูง และร่างระหงในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบของรองประธานสาวผู้ทรงอิทธิพลก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยด แต่ทันทีที่สายตาคมกริบของเธอกวาดมาเห็นสภาพของคริสเตียนที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดติดกับลูคัส ซึ่งกำลังยืนยิ้มระรื่นอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของเซเลนาก็แข็งค้างลงในเสี้ยววินาที ดวงตาคู่สวยของรองประธานสาวหรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเธออย่างไม่ปิดบังเมื่อมองไปยังลูคัส “อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะ ‘เวลาส่วนตัว’ ของประธานกับเด็กทุนคนโปรดสินะคะเนี่ย?” เซเลนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม แต่แฝงไปด้วยพิษสงร้ายกาจ “ไม่ทราบว่าพวกคุณกำลัง ‘ปรึกษา’ เรื่องอะไรกันอยู่หรือคะ ถึงได้ดูเคร่งเครียดจนหน้าดำหน้าแดงขนาดนี้?” ลูคัสหันไปสบตากับเซเลนา รอยยิ้มบนมุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นเส้นตรงที่อ่านไม่ออก ในหัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนของตัวละครในสถาบันแห่งนี้ และดูเหมือนว่า... เกมสนุกๆ กำลังจะยกระดับความอันตรายขึ้นไปอีกขั้นแล้ว เซเลนาไม่ได้มามือเปล่า และสิ่งที่เธอกำลังถืออยู่ในแฟ้มเอกสารสีดำสนิทนั้น... น่าจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกเกมข่าวลือทั้งหมดให้กลายเป็นหายนะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "น้ำผึ้งหยดแรก" เสมอมานะคะ!