ท่านประธานยื่นมือเข้าช่วย... หรือมาตักเตือนกันแน่?

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับไอความร้อนจากลาวาใต้พื้นพิภพ ทำให้บรรยากาศภายในดันเจี้ยนระดับสูง ‘รังอัคคีทมิฬ’ แห่งนี้แทบจะหายใจไม่ออก ลูคัสหอบหายใจถี่กระชั้น แผ่นหลังแนบติดกับผนังหินผาที่สั่นสะเทือนทุกครั้งย่างก้าวของเจ้า ‘มังกรเพลิงคชสาร’ เบื้องหน้า ดر็อปเปอร์ในมือของเขาหลงเหลือยาฟื้นพลังระดับสูงเพียงขวดสุดท้าย ทว่าบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่กลับส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบหน้าต่างโฮโลแกรมที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า [คำเตือน: HP ของผู้เล่นต่ำกว่า 15%] [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานมอนสเตอร์ระดับบอสกำลังเข้าใกล้ในระยะ 5 เมตร โอกาสรอดชีวิต 3.2%] อัจฉริยะด้านการปรุงยาอย่างเขากัดฟันแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววแน่วแน่ไม่ยอมแพ้ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาช่องโหว่ของโครงสร้างเวทมนตร์รอบตัว ในเมื่ออาวุธเวทที่มีใช้การไม่ได้ผล การใช้ปฏิกิริยาเคมีของสมุนไพรเฉพาะถิ่นผสมผสานกับมานาที่เหลืออยู่อาจเป็นหนทางเดียว— *โฮกกกกก!* เสียงคำรามสะท้านฟ้าดังลั่นจนหูอื้อตาลาย ร่างมหึมาของมังกรเพลิงพ่นเปลวไฟสีครามแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าเข้าใส่ร่างเพรียวบางในเสี้ยววินาที ลูคัสเตรียมดีดตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ แต่ทว่า— ฉับพลันนั้น อากาศเบื้องหน้าเขากลับบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีเงินยวง! ม่านพลังงานโปร่งใสแต่หนาแน่นราวกับกำแพงเหล็กปรากฏขึ้นรับเปลวเพลิงมหาศาลไว้ได้อย่างไร้รอยขีดข่วน แรงปะทะมหาศาลทำให้เกิดคลื่นกระแทกพัดผ่านเส้นผมสีดำสนิทของลูคัสให้ไหววับ กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่เยือกเย็นแต่ทรงพลังจนน่าเกรงขามแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมแผ่นหลังของเขาไว้ ท่ามกลางควันไฟและเศษหินที่ร่วงหล่น เงาร่างสูงสง่าในชุดยูนิฟอร์มประธานนักเรียนไร้ที่ติก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติอย่างไม่เร่งรีบ คริสเตียนปรากฏตัวขึ้นกลางสมรภูมิเดือดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองมอนสเตอร์ระดับสูงด้วยความรังเกียจราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นผง ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่ร่างชุ่มเหงื่อของลูคัส รังสีความกดดันรอบตัวเขาลดทอนความเกรี้ยวกราดลงเหลือเพียงความเย็นชาที่เจือปนความหงุดหงิดระคนเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด "เล่นสนุกอะไรอยู่ ถึงปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับก้องกังวานเหนือเสียงคำรามของมังกร ลูคัสกะพริบตาปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง ประธานนักเรียนผู้เย็นชาและไม่เคยชายตาแลใครคนนี้... ลงทุนมาถึงใจกลางดันเจี้ยนระดับสูงด้วยตัวเองเนี่ยนะ? "ท่านประธาน... คุณมาที่นี่ได้ยังไง ระบบนำทางของสถาบันไม่อนุญาตให้นักเรียนนอกเหนือจากทีมสำรวจเข้า—" "เงียบก่อน ลูคัส" คริสเตียนขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลคมปลาบกวาดมองบาดแผลที่หัวไหล่ของอีกฝ่ายก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ มือเรียวยาวเอื้อมออกไปคว้าข้อมือบางของลูคัสให้หลบมาอยู่ด้านหลังของตนอย่างถือวิสาสะ มังกรเพลิงคชสารเห็นเหยื่อหลุดมือจึงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว มันเงื้อมกรงเล็บมหึมาตะปบเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วสูง ทว่าคริสเตียนแม้จะหันหลังให้มันครึ่งหนึ่งก็ยังแค่นسเสียงในลำคออย่างดูแคลน นิ้วเรียวดีดออกไปเบาๆ ครั้งหนึ่ง คลื่นมานาสีครามเข้มก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง ตัดผ่านร่างของมังกรเพลิงขาดเป็นสองท่อนในพริบตาเดียวโดยไม่ต้องออกแรงชักดาบด้วยซ้ำ! ความเงียบสงบกลับคืนสู่รังอัคคีทมิฬอีกครั้ง ท่ามกลางซากของมอนสเตอร์ที่สลายกลายเป็นละอองแสง ลูคัสอ้าปากค้างเล็กน้อย ทักษะการต่อสู้ระดับนี้นอกจากจะไร้เทียมทานแล้ว ยังแสดงให้เห็นว่าพลังของประธานนักเรียนคนนี้ก้าวล้ำเกินกว่าขอบเขตที่ระบบของสถาบันจะประเมินได้เสียด้วยซ้ำ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร ร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนบังลมให้ก็หันกลับมาประชิดตัว คริสเตียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์เป่ารดข้างแก้มเนียน ลูคัสผถะถอยโดยสัญชาตญาณแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังหินเสียแล้ว ดวงตาสีครามเข้มของประธานหนุ่มจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของเขา ราวกับต้องการจะค้นหาคำตอบจากความดื้อรั้นทั้งหมดที่ผ่านมา "อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงสิ... ลูคัส" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอמהออกมานั้นไร้ซึ่งความล้อเล่น เต็มไปด้วยความจริงจังและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างประธานกับนักเรียนทั่วไปจะนิยามได้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบسบัตในยามปกติ บัดนี้กลับฉายแววตัดพ้อเจือความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ลูคัสรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอจากการต่อสู้ กลับรัวกระหน่ำยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับบอสใหญ่เสียอีก เขาอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็หาคำพูดไม่เจอ ได้แต่เบี่ยงสายตาหนีพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของตนเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนใจ ทว่าหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นมากลับไม่ใช่ภารกิจทั่วไป แต่มันคือ... [ระบบตรวจพบการซิงโครไนซ์ของมานาระหว่าง "ผู้เล่นลูคัส" และ "ผู้ดูแลระบบระดับสูง (คริสเตียน)" ผ่านเกณฑ์ 100%] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ดันเจี้ยนชั้นที่ 10 "ห้องทดลองที่ถูกลืม" เปิดทำการก่อนกำหนด] [คำเตือนจากระบบหลัก: มีผู้บุกรุกปริศนาจากโลกเก่าของคุณกำลังเชื่อมต่อเข้ามายังพิกัดปัจจุบัน...] ดวงตาของคริสเตียนหรี่แคบลงทันทีเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย รังสีอำมหิตพุ่งทะลักออกมาจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวหนתทึบขึ้นในพริบตา ในขณะที่ลูคัสต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นชื่อของบุคคลที่กำลังปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!