รอดตายเพราะไหวพริบและสกิลสายป่วน

กลิ่นอับชื้นของศิลาโบราณคละเคล้ากลิ่นคาวเลือดจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในห้องโถงแปดเหลี่ยม ลูคัสกวาดสายตามองแผ่นศิลาจารึกเบื้องหน้าที่มีอักษรรูนโบราณเรืองแสงสีครามสลับส้ม สมองของอดีตนักปรุงยาอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลไกชั้นยอด ท่ามกลางความกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าเลือกกลไกฝั่งซ้าย ศิลาจะบดขยี้กระดูกจนละเอียด แต่ถ้าเลือกฝั่งขวา... พิษอัมพาตระดับตำนานจะแช่แข็งวิญญาณไปตลอดกาล" ลูคัสพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าปริศนาที่นักผจญภัยระดับสูงยังต้องยอมสยบ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อเขาพบช่องโหว่ในตรรกะของผู้ออกแบบกลไกโบราณนี้ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ผู้เล่นกำลังเผชิญหน้ากับ ‘กลไกมรณะแห่งราชันโบราณ’ (ระดับความยาก: A)] [คำแนะนำจากระบบ: โปรดหมอบลงและรอความช่วยเหลือจากท่านประธานคริสเตียนที่กำลังเดินทางมาด้วยความเร็วสูง (อัตราการมาถึง: 87%)] "เงียบไปเลยนะ เจ้าจอสีฟ้านี่... ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องรอให้ใครมาอุบ” ลูคัสบ่นพึมพำในใจพลางปัดหน้าต่างระบบทิ้งอย่างไม่ไยดี นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมไปแตะที่อักษรรูนตัวที่สามจากซ้ายสุด ไม่ใช่ซ้าย ไม่ใช่ขวา... แต่เป็นตรงกลางจุดอับสายตาที่ไม่มีใครคาดคิดต่างหาก *ครกด... ครกด... ครกด!* เสียงกลไกเฟืองทองคำขนาดยักษ์เคลื่อนตัวส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ผนังห้องด้านหลังจะแยกตัวออกอย่างไร้ร่องรอย เผยให้เห็นแสงประกายระยิบระยับของสมบัติล้ำค่าที่ถูกเก็บงำไว้เป็นเวลาหลายพันปี กองมหาสมบัติทั้งอัญมณีเรืองแสง ตำราเวทมนตร์โบราณ และขวดน้ำยาระดับปรมาจารย์เรียงรายละลานตาจนแทบแสบตา ลูคัสถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าหวาน ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาเบาๆ เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด "รอดตายไปอีกหนึ่งวัน... สมบัติพวกนี้ คงพอจะอัปเกรดห้องปรุงยาของฉันให้หรูหราขึ้นได้โขเลยล่ะนะ" เขากวาดมือเก็บสมบัติเข้าสู่มิติเก็บของของระบบอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ ทว่าในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปหยิบกล่องไม้สีดำสนิทที่วางอยู่บนแท่นบูชาใจกลางห้อง อากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่าบอนด์ดันเจี้ยนไหนๆ แผ่พุ่งเข้ากดทับแผ่นหลังของเขาจนขนลุกซู่ กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ทั้งเยือกเย็นและดุดันจนน่ากลัวลอยมาแตะจมูก พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูอย่างแนบชิด "กล้าดีนี่... แอบหนีมาเสี่ยงอันตรายคนเดียวโดยไม่บอกฉันสักคำเลยนะ, ลูคัส" ร่างสูงโปรดปรานของคริสเตียนปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผี ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬทอประกายระยิบระยับด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวระคนโล่งใจ มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะจนแผ่นหลังของลูคัสแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว ลูคัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันแผงอกของประธานหนุ่มออกทันที "คริสเตียน! คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน แล้วเข้ามาได้ทางไหน ระบบไม่ได้แจ้งเตือนสักหน่อย!" "ระบบของเธอไม่มีทางแจ้งเตือนฉันหรอก... เพราะฉันเป็นคนแฮกมันตั้งแต่แรกแล้ว" คริสเตียนกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วห้องสมบัติก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมแขนด้วยแววตาดุๆ "เก่งนักนะ... คิดจะกวาดสมบัติคนเดียวเพื่อเอาไปซื้อวัตถุดิบปรุงยาหนีฉันอีกแล้วใช่ไหม หืม?" หัวใจของลูคัสเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อบรรยากาศรอบตัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากมือหนาที่ไล้กรอบแก้มของเขาอย่างเบามือและทนุถนอมต่างหาก ความใกล้ชิดนี้ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมเริ่มพร่าเลือนทีละน้อย "ฉัน... ฉันแค่อยากลองทดสอบความสามารถตัวเองดูบ้างเท่านั้นเอง..." ลูคัสพยายามหาข้อแก้ตัว เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว คริสเตียนไม่ฟังคำแก้ตัวนั้น ดวงตาคมกริบก้มมองริมฝีปากนุ่มที่กำลังขยับพูดคุย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งสอง ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของประธานหนุ่มจะทาบทับลงมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นแทรกกลางอากาศด้วยน้ำเสียงกระชั้นชิดและสั่นเครือผิดปกติ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบการตื่นขึ้นของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ไม่รู้จักใต้พื้นดินชั้นลึก!] [คำเตือน: พลังงานปริศนานี้กำลังพุ่งตรงมาที่ตำแหน่งของคุณทั้งสองด้วยความเร็วเหนือเสียง และ... มันไม่ใช่ทั้งสัตว์อสูรและมนุษย์!] คริสเตียนชะงักกึก ดวงตาคมละจากใบหน้าหวานของลูคัสหันขวับไปมองยังผนังศิลาเบื้องหลังที่กำลังแตกร้าวเป็นทางยาว พร้อมกับเสียงคำรามก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ และเงาร่างสีดำมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนน้ำผึ้งหยดแรกมาโดยตลอดนะคะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!