รางวัลพิเศษจากประธานหนุ่ม

"ชื่อนั้น... เป็นไปได้อย่างไรกัน" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเผือดของลูคัส ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ บรรทัดสุดท้ายของหน้าต่างประเมินผลระบบไม่ได้แสดงชื่อของสิ่งประดิษฐ์หรือรหัสผ่านทั่วไป แต่มันกลับปรากฏชื่อ ‘อัล드윈 (Aldwin)’—อาจารย์ผู้ทรยศที่ผลักเขาร่วงหล่นลงสู่หุบเหวแห่งความตายในโลกเก่าอย่างแม่นยำ หัวใจของเด็กหนุ่มกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความเย็นเฉียบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง ความทรงจำสีเลือด กลิ่นอายของยาพิษ และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในวินาทีสุดท้ายก่อนทะลุมิติย้อนกลับมาทิ่มแทงโสตประสาทอย่างชัดเจน "ลูคัส... คุณเป็นอะไรไป สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ลูคัสสะดุ้งสุดตัว รีบปัดหน้าต่างระบบตรงหน้าทิ้งด้วยความลนลานจนเกือบเสียหลัก เซถอยหลังไปชนกับแผงควบคุมเวทมนตร์ด้านหลัง ทว่าก่อนที่แผ่นหลังจะกระแทกเข้ากับเครื่องมือโลหะอันแข็งกระด้าง อ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็เอื้อมมาโอบประคองเอวบางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นอายจางๆ ของไม้สนป่าและมัสก์อันเป็นเอกลักษณ์ลอยวนอยู่รอบกาย กลิ่นที่ทำให้จิตใจที่กำลังพายุโหมกระหน่ำของลูคัสสงบลงได้อย่างน่าประหลาด เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยก็สบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบสีนิลของคริสเตียน ประธานสนักเรียนหนุ่มผู้ทรงอำนาจกำลังมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด นัยน์ตาคู่นั้นมักจะเย็นชาและไร้ความรู้สึกต่อหน้าคนทั้งโลกเสมอ แต่ยามที่มองลูคัส มันกลับทอประกายอ่อนโยนราวกับผืนน้ำในยามค่ำคืนที่สะท้อนแสงจันทร์ "ผม... ผมไม่เป็นไรครับ... เอ๊ย ไม่เป็นไรค่ะ" ลูคัสรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นชินเก่า คริสเตียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย "ระวังหน่อยสิ เจ้าตัวแสบ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหู จนเส้นขนอ่อนลุกชัน "ชนะการแข่งขันประลองปรุงยาระดับสูงทั้งที ทำไมทำหน้าเหมือนเจอผีแบบนั้นล่ะ หรือว่าระบบของคุณมันฟ้องอะไรแปลกๆ อีกแล้ว" คำพูดของคริสเตียนราวกับมีเวทมนตร์สะกดให้ลูคัสต้องชะงัก เขาซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้รอยยิ้มฝืนๆ แล้วส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีอะไรหครับ... แค่พักผ่อนน้อยไปหน่อยน่ะค่ะ ประธานคริสเตียนปล่อยผมก่อนเถอะค่ะ คนมองกันเต็มห้องแล้ว" จริงอย่างที่ว่า รอบด้านเวลานี้เต็มไปด้วยสายตานับร้อยคู่ของเหล่าคณาจารย์และนักเรียนหัวกะทิที่ต่างจ้องมองมายังพวกเขาด้วยความอิจฉาและระคนทึ่ง ไม่บ่อยนักที่ประธานหนุ่มผู้สูงส่งจะแสดงท่าทีสนิทสนมและอ่อนโยนกับใครขนาดนี้ คริสเตียนยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างไม่รีบร้อนนัก เขากวาดสายตาคมกราบกรานไปยังรอบห้องเพียงชั่วแวบเดียว บรรดาสายตาสอดรู้สอดเห็นทั้งหมดก็ต่างพากันหลบตาและหันไปสนใจพิธีการต่อทันוםทีโดยไม่ต้องเอ่ยปากเตือนแม้แต่คำเดียว "ในฐานะตัวแทนกรรมการตัดสินและประธานสถาบัน..." คริสเตียนหันกลับมาเผชิญหน้ากับลูคัสอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทางการขึ้นเล็กน้อย ทว่าแววตายังคงพราวระยับด้วยความเอ็นดู "ผมขอมอบรางวัลพิเศษให้กับผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่ง... ลูคัส" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็หยิบกล่องไม้กำมะหยี่สีเข้มใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม นิ้วเรียวยาวเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นสร้อยคอมนต์โบราณเส้นหนึ่งที่วางนอนสงบนิ่งอยู่ภายใน ททันทีที่ฝากล่องเปิดออก อากาศรอบกายราวกับอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง จี้ห้อยคอทำจากอัญมณีสีฟ้าใสบริสุทธิ์สลักลวดลายอักษรรูนโบราณที่ส่องแสงเรืองรองจางๆ แผ่กลิ่นอายพลังเวทมนตร์โบราณอันทรงพลังและบริสุทธิ์ออกมาอย่างหนาแน่น แม้แต่ระบบในหัวของลูคัสยังส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วด้วยความตื่นเต้น [ตรวจพบไอเทมระดับตำนาน: สร้อยคอแห่งปราชญ์โบราณ (Amulet of the Ancient Sage)] [คุณสมบัติ: เพิ่มอัตราการดูดกลืนพลังมานา 300% และต้านทานคำสาปทุกชนิดจากผู้ใช้พลังมืดระดับสูง] ลูคัสสูดลมหายใจเข้าลึกว่าเดิม ไอเทมระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่หาซื้อได้ตามตลาดประมูลทั่วไป มันคือสมบัติล้ำค่าที่สูญหายไปตั้งแต่ยุคสงครามเวทมนตร์ครั้งใหญ่ เหตุใดคริสเตียนจึงนำมันออกมามอบให้เขาเป็นรางวัลเล่า? "นี่คือ..." "สวมมันซะ" คริสเตียนเอ่ยแทรกขึ้นเบาๆ ก่อนที่ลูคัสจะทันได้ถามจบประโยค ประธานหนุ่มหยิบสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมาจากกล่อง ก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มอีกก้าวหนึ่งอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมสะอาดของคริสเตียนโชยเข้าจมูกอีกครั้ง ลูคัสตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเผลอไปสัมผัสโดนผิวเนื้อบริเวณต้นคอขณะที่กำลังบรรจงสวมสร้อยคอให้ ความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง หัวใจที่เพิ่งสงบลงจากการเห็นชื่ออัลด윈กลับมาเต้นระรัวผิดจังหวะอีกครั้ง ด้วยเหตุผลที่สิ้นเชิงจากเดิม คริสเตียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับเส้นผมสีอ่อนของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างชัดเจน "รางวัลนี้... เหมาะกับคนเก่งอย่างคุณที่สุดแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นอบอุ่นและจริงจังจนลูคัสรู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "และจำไว้... ไม่ว่าระบบของคุณจะเจออะไร หรืออดีตที่คุณพยายามหนีมันคืออะไรก็ตามที... อยู่ข้างหลังผม... ผมจะปกป้องคุณเอง" ประโยคนั้นไม่ใช่แค่คำพูดหวานหูทั่วๆ ไป แต่มันเต็มไปด้วยพลังอำนาจและความหนักแน่นที่ทำให้ความหวาดกลัวในใจของลูคัสสั่นคลอน ก่อนที่ลูคัสจะได้ทันตั้งสติหรือเอ่ยปากปฏิเสธความใกล้ชิดนี้ หน้าต่างระบบสีฟ้าครามก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก!] [ตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณแปลกปลอมจากพิกัดภายนอกสถาบัน...] [คำเตือน: คลื่นพลังงานเวทมนตร์ที่ถูกตรวจจับตรงกับลายเซ็นพลังของ 'อัล드윈' (Aldwin) ที่อยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือ 3.2 กิโลเมตร และกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขตสถาบันด้วยความเร็วสูง!] ดวงตาของลูคัสเบิกกว้างขึ้นสุดขีด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขายังไม่ทันได้ตั้งรับกับการปรากฏตัวของชื่อในอดีต บัดนี้เจ้าของชื่อนั้นกำลังมุ่งหน้ามาหาเขาถึงที่นี่แล้ว! "หืม?" คริสเตียนสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของลูคัส ประธานหนุ่มหรี่ตาลงอย่างจับผิด พร้อมกับหันขวับไปมองนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่ทอดยาวไปยังปตทิศเหนือของสถาบัน ซึ่งเวลานี้กลุ่มเมฆสีดำทะมึนกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ "ลูคัส..." คริสเตียนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นกดดันขึ้นทันตาเห็น "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนงานฉลองของเราเสียแล้วสิ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันน่าตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ!